Σαν θα χαράζει...

Θα 'ναι πρωί, οι γνωστοί σαν θα το μάθουν 

τ' άξαφνο του χαμού μου το χαμπέρι, 

δυο-τρεις χυμένη στη ματιά τους θα 'χουν 

μια θλίψη τυπική ως το μεσημέρι, 

 

θά 'ρθουν την επομένη στην κηδεία 

θα σκύψουνε θα με νεκροφιλήσουν 

"-Ω! πέταξε, ποιητική αδεία, 

στ' αστέρια ο παλαβός" θα ψιθυρίσουν, 

 

κι αφού με παραχώσει ο νεκροθάφτης 

εμέ που το Πινδαίο ύμνησα χώμα, 

θα με σηκώσει στα Τζουμέρκα ο μπάτης, 

κι αυτοί χαρούμενοι που ζούνε(;) ακόμα, 

 

στην κρύα την τσιμεντένια άραχλη πόλη 

στη γκρίζα θα επιστρέψουν την αιθάλη 

σαν τα ψοφίμια μέσα στη φορμόλη 

το μαύρο τους μη νιώθοντας το χάλι, 

 

και πια ο ηλιάτορας σαν θα χαράζει 

πέρα απ' τους λόφους τους μενεξεδένιους, 

ποιον μες στο χάραμα θα λογαριάζει 

για ζωντανόν και ποιους γι' αποθαμένους ; 

ά.

Όνειρο....

Κοιμήθηκα κι εγιόμισε
θαλασσινό νερό
κι ευκάλυπτους το σπίτι μας!
Μάνα...! ...Μην είσαι εδώ,

 κι η μπόλια σου η αστροκέντητη
 η μπόλια η γαλανή
έκανε πέλαο τον οντά;;;
Μάνα...! ...Μην είσαι εσύ...;;;
...............................
Μα εχάραξε κι εχάθηκε
το πέλαο το βαθύ
κι εχάθης με τη μπόλια σου
μανούλα μου κι εσύ....
ά.

Ο καφενέςτου Ναπολέοντα Ζάγκλη

  ...Καλαρύτες, ο καφενές του Ναπολέοντα Ζάγκλη, ατμόσφαιρα 1800, στο χωριό που προμηθευε καπες το Γαλλικό στρατο του 18ου αι.   ...και ...και....και.....
...Ιδού του Ναπολέοντα 
του Ζάγκλη ο καφενές: 
βουνίσια ευγένεια, αρχοντιά, 
εικόνες, μυρουδιές, 

όξω απ' την πόρτα, είναι δυό 
χιλιάδες δεκαοχτώ,  
στον Παραδείσιο καφενέ,
χίλια οχτακόσια οχτώ, 

στο 'να τραπέζι ο Αλήπασας 
ούζο και παστουρμά, 
στο δίπλα ο Γάλλος πρόξενος 
συντάσσει τα χαρτιά 

"κάπες χιλιάδες εκατό
εκ γίδινου μαλλιού 
διά τας ανάγκας του λαμπρού 
Φραντσέζικου στρατού",  

στον πάγκο ο Ναπολέοντας 
στην κόκκινη μπασιά 
αναμετρά, στοχάζεται 
φυλάει, αναρριγά

Παλαιολόγος ύστατος 
στη ράχη του βουνού 
στην Πύλη την Ωραία του αγνού 
λαμπρού παλιού καιρού, 

τζιπάκια τετρακίνητα 
στη δημοσιά  αλυχτούν 
σφραγίσματα γυαλίζουνε
 σέλφις φτεροκοπούν

ο Ναπολέων ανθίσταται
τροχίζει το σπαθί 
βουνίσιο πανανθρώπινο 
αρχοντικό βαρύ.
ά. - λεύτερη Πίνδος , 15 Δεκέμβρη του 2018

Φερνάντο Πεσόα...

...Φερνάντο Πεσόα, ο ποιητής με τους εκατό εαυτούς, ένα κρανίο-πέλαγο φουρτουνιασμένο, μια ψυχή-πυρκαγιά ανθισμένη στην αλέα με τις λευκές νύχτες τις δίχως ύπνο ανάπαψη κι ησυχασμό... 

"-Φερνάντο Πεσόα,
τις σάρκες σου τρως!",
η νύχτα εβόα
στα σπλάχνα του εντός,

κι αυτός ένα σώμα
εαυτοί εκατό
απ' τ' άστρα ως το χώμα
ταξίδια σωρό

φωτιές στο κεφάλι
αγρύπνια καημός
αχός παραζάλη
κι η πένα Σταυρός

η πένα αχ η πένα
Σταυρός και γιορτή.
(Φερνάντο, εμένα
οι χίλιοι εαυτοί

αντάρτες γυρνάνε
ψηλά στα βουνά
γυμνοί τραγουδάνε
στη μαύρη ερημιά

στα μνήματα πίνουν
τις νύχτες ρακί
το αίμα τους δίνουν
στην Όστρια να πιεί

στην Όστρια στο Γραίγο
να βγάλουν φτερά
ψηλά απ' το Τολέδο
να 'ρθούν μια βραδιά

να 'ρθούν να σε βρούνε
και μπράτιμοι εκεί
οι δυό να γενούμε,
κι οι μύριοι εαυτοί

δικοί σου δικοί μου
ακέφαλοι αητοί
στιγμή σου στιγμη μου
ακέρια ζωή

μαζί να πετούνε,
νεκρέ μου αδερφέ
Φερνάντο Πεσόα
του κόσμου εμιγκρέ..
ά.  

Θανάσης Παπακωσταντίνου

 ...Θανάσης...ο ντροπαλός σαν παιδάκι τραγουδοποιός/ποιητής...ο ταπεινός σαν τα χορταράκια στα σιάδια του χωριού του,όπου μικρός (γ)κυλιόταν και χαιρόταν το μύρο της βγεγμένης γης....
...Βραχνός προφητης ταπεινός
καλόβολος και πράος
μπροστά στης Αρμονία το Φως
στου Σύμπαντος το χάος

σφαλεί τα μάτια τραγουδά
τα καταφρονεμένα
τ' άγνωστα και τα ταπεινά
και τα λησμονημένα 

σαν το παιδάκι ντρέπεται
του ιδρώνουν οι παλάμες
δίπλα τον παραστέκουνε
οι τρεις μπουζουκομάνες 

του γλυκοκαλοκάθονται
στα δάχτυλα οι ταστιέρες
στις φίρμες που 'ναι αλλεργικές
και στις ψευτοκαριέρες

καριέρα ετούτος έκανε
στα σιάδια του χωριού του
βρεγμένης γης κι ανθών οσμές
ταϊζοντας τον νου του

κι άμα τ' ανήκουστα άκουσε
κι άμα τ' ανείδωτα είδε
στέκεται τώρα μολογά
τι είδε εκεί που πήγε

βυθίζεται υψώνεται
σιμώνει ξεμακραίνει
τρελαίνεται γιατρεύεται
ανασταίνεται πεθαίνει,

πίσω απ' τα μαύρα τα χοντρά
μυωπικά γυαλιά του
η βάβω του η Αγιώτισσα
τινάζει τα σκουτιά του

τα παιδικά τα φτωχικά
τα χιλιομπαλωμένα
και πέφτουν άστρα σκοτεινά
κι αηδόνια τρελαμένα...
ά.

Η γρανιτένια εκκλησιά

Χάμω η ανθρώπινη εκκλησιά, κι απάνω η γρανιτένια, 
με το θρασκιά πρωτόπαπα,ψάλτη το σταυραητό,
σήμαντρα τ' άσπρα σύννεφα και τα μενεξεδένια,  
και τ' άστρο του ήλιου τ' άσβηστο προφήτη και θεό. 

Ντιν-νταν σημαίνει η Ολύτσικα η Κακαρδίτσα ο Βίκος,
ντιν-νταν τ' αηδόνι κι η οξιά η ασπαλαθιά κι ο λύκος, 
σαν σκάσει μύτη ο Αντριάς με τα χιονάκια τ' ασπρα 
κάθε βραδάκι απόγιορτο κάθε μερούλα Πάσχα.
ά. 

Η ζωστήρα

"Σφυρίζει στην ταράτσα η ζωστήρα

σε παίρνουν και σε πάνε στην αυλή",

ζωστήρα πια η τάξη η νέα που μοίρα

σού ορίζει και πορεία και ζωή.

"Κλειστό και χαμηλό το καμαράκι

πριν από χρόνια θα `ταν πλυσταριό" ,

τότε άκουγες Μίκη και Χατζηδάκη

και τώρα ακούς τον "έντεχνο" οχετό.

"Μιλώ στη Παναγιά και τον Κριτή σου

τα χρόνια σου μετρώ με τον καημό" ,

αν θες να δώσεις νόημα στη ζωή σου

κρατήσου ο ένας μέσα στο σωρό.

Σου σφάζεται απ' το '80 η ψυχή σου

στα τέσσερα να βλέπεις το λαό,

"μα πες μου αν έχει ο βασανιστής σου

αν έχει μάτια, στόμα και λαιμό."

ά.

Ο δεκαπεντασύλλαβος τού εγίνηκε ειμαρμένη

...σαν ζούμε για το θάμα,είμαστε αυτοί που  κοιτάζουμε το θάμα, ή είμαστε το ίδιο το θάμα την ωρα  που το βλέπουμε; 

 Είν' ο που την αυγή κοιτά, ή η αυγούλα που τον βλέπει ;

Μύριες εδάκρυσεν αυγές, κι ακόμα άγνοια έχει.

.....................................................................

Ξυπνάει κοιμάται στα ξανθά ακρογιάλια του Ομήρου 

στα κορφοβούνια του Ρυθμού στα διάσελα του Ονείρου,

κι ο δεκαπεντασύλλαβος που τού 'γινε ειμαρμένη,   
εφτά τον παίρνει αριστερά, κι οχτώ δεξιά τον παίρνει,

και σειέται μες στον ύπνο του σαν κύκνος στον αιθέρα

και γράφει με το δάχτυλο π'ήματα στον αέρα, 

σολωμικά ηπειρώτικα τσάμικα πωγωνίσια 

τραγούδια π'ήματα λαϊκά βαριά παλιοκαιρίσια,  

πενήντα χρόνια, παγανιά στο πέρασμά του βγαίνει 

ο δεκαπεντασύλλαβος που τού 'γινε ειμαρμένη... 

ά.  

Ο ΓΕΡΟ ΔΗΜΟΣ Εγέρασα μωρές παιδιά, πενήντα χρόνια κλέφτης, τον ύπνο δεν εχόρτασα και τώρα αποσταμένος θέλω να πάω να κοιμηθώ, εστέρεψε η καρδιά μου. Βρύση το αίμα το ‘χυσα σταλαματιά δε μένει. Ποιος ξέρει από το μνήμα μου τι δέντρο θα φυτρώσει. Κι αν ξεφυτρώσει πλάτανος, στον ίσκιο του από κάτω, θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τ’ άρματα να κρεμάνε, να πλένουν τις λαβωματιές το Δήμο να σχωρνάνε. Ο γερο-Δήμος πέθανε, ο γερο-Δήμος πάει.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Γιάννενα στην αχλή

Γυάλινα Γιάννενα βροχή κι ασήμι 
και πέτρινη πυρακτωμένη μνήμη. 
.......................................................

Τηράει η αχλή τον βιαστικό   

περαστικό διαβάτη, 

κι ο Πατριάρχης και τους δυό 

με τ' άγρυπνό του μάτι, 

εννιά Δεκέμβρη, Κυριακή,  

στο παγωμένο πάρκο 

δειλά ξανοίχτηκε η αυγή

στο πρωινό της μπάρκο,  

εννιά η ώρα, εννιάμιση
 έντεκα, μεσημέρι
ο ήλιος πίσω απ' την αχλή
σαν το λαγό στη φτέρη, 

σκιαγμένος το κορμάκι του 
αρχίζει κι αναδεύει 
φωτίζει την Ολύτσικα 
βγαίνει ψευτοζεσταίνει,

τ' ογρό καφτάνι βγάζουνε    

τα Γιάννενα απ' τις πλάτες,       

το ρίχνουν και το λιάζουνε                                                  

ψηλά στους  φανοστάτες....   
ά. - 9 Δεκέμβρη του 2018 

Ο μολοσσός

Ορθός στην Πίνδο ο μολοσσός τα νέφη εστεφανώθη,
κι όπως η Όστρια σήμαντρα αυγινά τού κρούει τους όρχεις,
φίλο ακριβό τον Αίγαγρο του Εμπειρίκου νιώθει,
και φέγγει πέρα ο Παρνασσός και λάμπει η Γκιώνα κι ο Όθρυς,

και τ' άγριο του τ' αλύχτημα κραυγή ελευθερίας
βαριοταράζει των αστών τον ήσυχο τον ύπνο
 και σβει τ' αχνά  τα παρδαλά φώτα της Εγνατίας
πώς σβει η αυγούλα η δέσποινα τού φεγγαριού το λύχνο.
ά.

Τα μπάσια ...

 ..δεκαετία του '50, η φαμίλια στα μπάσια όπως τα λέμε εδώ στην Ήπειρο,σαν σε σχεδία που τραβάει στο πέλαγο της ανέχειας και της φτώχειας, με τη μάνα στην ακρη να βασταει σφιχτό τιμόνι....
...Νάτη η φαμίλια κούρνιασε,συνάχτηκε στα μπάσια : 
στη μέση τα παιδόπουλα,τσαμπάκι από κεράσια, 
στην άκρη,καπετάνισσα  η μάνα το τιμόνι
βαστάει, κι αντέχει το σκαρί στο κύμα που το ζώνει,  

και πάει μπροστά κι ορθόπλωρο κι αντέχουν τα ναυτάκια, 
στη φτώχεια ανθίζουν λάμπουνε τρανεύουν τα Ελληνάκια, 
λυσσομανάει ο άνεμος φουντώνει η σοροκάδα, 
σφίγγει τα δόντια ,ολομπροστά τραβάει η μανα-Ελλάδα.... 
ά. - 4 Δεκέμβρη του 2018

Ένας μαραθωνοδρόμος (Γρηγόρης Λαμπράκης)

ENAΣ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ (Γρηγόρης Λαμπράκης) 

(...Αύριο,11 Νοέμβρη, θα πλημμυρίσει η Αθήνα από δρομείς  -κυρίως- με πολύχρωμα κΩλάν,παπούτσια φιρμάτα, χρονόμετρα, ..θερμόμετρα και ..ραδιογωνιόμετρα.Δεν θα πλημμυρίσει η πόλη  από μαραθωνοδρόμους.Διότι, μαραθωνοδρόμος σημαίνει φιλόσοφος εσαεί κινούμενος,που  ψάχνει την πνευματική κορύφωσή του στη διάρκεια της κίνησης. Μοναχικός μάλιστα, αφού μονάχα τον αχό των δικών του πελμάτων  ακουρμαίνεται, ώστε να μπορεί απερίσπαστος να διαλογίζεται βαθιά.Μαραθωνοδρόμος, σημαίνει ακόμα, λιτός, αυτάρκης, αντιστεκόμενος στην ευτέλεια, και συνεχώς επαναστατών, ακόμα κι ενάντια στον  -λιμνάζοντα- εαυτό του.Μαραθωνοδρόμος σημαίνει ..σφουγγάρι που ρουφάει "εκεί έξω" στη φύση, στα καθημερινά του τρεξίματα, ό,τι ευγενέστερο κι αξιότερο έχουν κατακτήσει οι προγενέστεροι -κι υπάρχει εκεί στον αιθέρα, μετέωρο, σκιαγμένο απ' τον αχό της πόλης,αφανέρωτο κι ακοινώνητο απ' τους πολλλούς ακόμα- με σκοπό αποκλειστικό να το κοινοποιήσει όπου κι όπως μπορεί.Μαραθωνοδρόμος σημαίνει κυρίως, Άνθρωπος.Όπως ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης..Κι ο Στέλιος Κυριακίδης...Φέτος, συμπηρωθηκαν 55 χρόνια  απ' τη Μαραθώνια πορεία του αλησμόνητου ειρηνιστή και δημοκράτη-αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη...

Ένας μαραθωνοδρόμος 

ετοιμάστηκε καιρό

και ξεκίνησε μια μέρα 

για το Μαγικό Βουνό. 

Ήταν ελαφρύς στο σώμα

και προφήτης στο μυαλό,

έτρεχε νύχτα και μέρα,

πήγαινε γιαλό-γιαλό. 

Τον ιδρώτα του άδειαζε

και τις στράτες άγιαζε. 

Γύρισε τον κόσμο όλο

απ' την Κίνα ως το Ζαϊρ

και συνέχισε στο Βέγα

και στους λόφους του Αλνταϊρ. 

Κι όταν δίψαγε στο δρόμο,

έσκυβε να πιει νερό

στην πηγή της Ανδρομέδας

 στ' ουρανού το φιλιατρό. 

Το κορμί του έρευε

κι η ψυχή του ημέρευε. 

Έφτασε σε χίλια χρόνια

και στο Μαγικό Βουνό

κι ήταν από πριν πιο νέος

κι όμορφος σαν το Χριστό. 

Τα μυστήρια είχε λύσει

τ' αφανέρωτα είχε δει.

Ήτανε σοφός στο πνεύμα

και παιδάκι στην ψυχή.

Τ' άγνωστο χαιρέτισε

και γι' αλλού συνέχισε.... 

 

Άγγελος 
λεύτερη Πίνδος

Δυο γυφτοπούλες στο βουνό...

χτες τ' απόγιομα,κόλλησα με τις "Γυφτοπούλες" του Βαμβακάρη https://www.youtube.com/watch?v=KXc8D-8pOGg,τις έβαλα-χιλιοματαπαίξανε,τις πήρα μαζί μου,και βγηκα για τρέξιμο στο βουνό του χωριου,σιγοτραγουδώντας τες...φυσαγε δυτ. ανεμος σαν σιγανό "Πάτερ ημών" του δέσποτα Ήλιου στη μεγάλη εκκλησιά της Πίνδου...φύσαγαν κι οι Γυφτοπούλες,του Μάρκου...κι εγώ ημουν ο λαβωμένος του τραγουδιού ...λαβωμένος απ' την ομορφιά και το μεγαλειο των Τζουμερκων αντικρυ...
....Κι έτρεχα ξέστηθος στις ράχες του βουνού,
αλογατάκι που ο Πουνέντες με καλίγωνε
μ' άνθια του λόγκου και γαλάζιο τ' ουρανού,
κι ώρα την ώρα με κυρίευε και με πλήγωνε

η νιότη η πέτρινη η αιώνια των βουνών
η νιότη η άσβηστη η αβασίλευτη η ολάνθιστη,
κι ο Ήλιος,δέσποτας ανθρώπων και θεών,
στην εκκλησιά της Πίνδου την πανώρια κι άχτιστη

τις "Γυφτοπούλες" έψελνε του Μάρκου
κι έπεφτε το στερέωμα τού θανάτου...

"Μάνα, το σεντονακι μου,
χαλάλι στο ξενάκι μου".

Ξενάκι στην ερμιά κι αν ήμουν του Θεού
πατρίδα είχα την άσωστη άπλα του βουνού
στα μάτια τα σταχτιά της πέτρας τ' άγια πέρατα
στ' αυτιά τον Βαμβακάρειο ανευόδωτο έρωτα :

"Μανούλα μου, τον αγαπώ,
και ντρέπομαι να σου το πω".

Χτύπαγαν της καρδούλας μου τα κρόταλα
σαν τα ψηλά καμπαναριά στα ρόμπολα.

"Εμείς ψωμί δεν έχουμε,
τον ξένο τι τον θέλουμε;"

Ξένος του κόσμου ετούτου κατηφόρισα,
τόσο που μ' είχε ωραία στοιχειώσει η πέτρα,
ψυχή μου άμοιαστη αυτοκρατόρισσα
πάθη μου ποταμοί και μαύρα δέντρα....
ά. - Χουλιαράδες, 17 Οχτώβρη του 2018

Σπίτια του χωριού κλειστά....

 https://www.youtube.com/watch?v=JCqj0oZGDyw
..Χουλιαραδες(Τζουμέρκα),σπίτια κλειστά,οι νοικοκυραίοι φευγάτοι,άλλος Γιάννενα,άλλος London (ειναι κάμποσοι ξενιτεμενοι εξω),άλλος ψηλά στον ουρανό...περιμενουν να 'ρθει κάνα Πάσχα,να γιομίσουν...Κλειστά σπίτια στο χωριό, 
άλλος Γιάννενα, άλλος London, 
άλλος απ' τον ουρανό 
ντουφεκάει πουλιά στο λόγκο

κι όπου φτάσει η ντουφεκιά 
κι όπου πέσουνε τα σκάγια 
πάει οπού 'τρεχε παιδί 
στις δροσούλες και στα πλάγια 

παίζει, χαίρεται, γελάει, 
στο Θεό ματαγυρνάει... 
.......................................... 
Σπίτια του χωριού κλειστά 
μαραζιάρικα κουτάβια 
αλυχτάνε τα βουνά, 
κι η σιωπή κυρά και βάγια 

κολατσίζει ολονυχτίς 
στο κατώι στη μαύρη κόχη 
τον καημό της έρμης γης 
και το κρύο  ανεμοβρόχι.... 

Σαν γιομίζουν, κάνα Πάσχα, 
κάνουν πως γελάνε τάχα.... 
ά. -Χουλιαράδες- 13 Σεπτέμβρη του 2018 

Στο Πεντοφάναρο στη Λευκάδα, οι σαλτιμπάγκοι

...στη φωτογραφία: στο Πεντοφάναρο, στην πλατεία της Λευκάδας, Ιταλιάνοι σαλτιμπάγκοι-καλλιτέχνες του δρόμου, δίνουν παράσταση...ο κόσμος που παρακολουθεί καθισμένος στα γύρω cafe, στη συνέχεια, ασυγκίνητος δεν θα δώκει τον όβολό του...ο χώρος της παράστασης θ' αδειάσει...θ' απομείνουν οι σαλτιμπάγκοι να μαζεύουν τα σκηνικά της παράστασης, με κάμποσα αδέσποτα δίπλα τους...

Στο Πεντοφάναρο στη Λευκαδίτικη πλατεία, 
παράσταση έδωσαν οι σαλτιμπάγκοι εσπερινή: 
κορμιά Απολλώνια, στιβαρά γιομάτα αλκή κι υγεία, 
μιαν αύρα γύρω εσκόρπισαν Ολύμπια, μυστική. 

Μα, ο κόσμος γύρω στα cafe, χωμένος μες στις κρέπες, 
στις μπύρες και στα παγωτά, το θέαμα ας είχε δει, 
κλειστό το χέρι εβάσταξε και σφραγιστές τις τσέπες, 
όταν οι αρτίστες πέρασαν για κάποια "ανταμοιβή". 


Ώσπου τρεις σκύλοι αδέσποτοι, στη σχάρα του υπονόμου, 
σταθήκαν ν' αλυχτήσουνε το θάμπος του ουρανού 
κι οπού 'λαμψε στα δόντια τους η δόξα του άδειου δρόμου,  
οι σαλτιμπάγκοι εδείπνησαν μια αχτίδα φεγγαριού.

Άγγελος  
25 Αυγούστου του 2013-στη Λευκάδα του αλαφροϊσκιωτου Σικελιανού

Νίκος Καρούζος, ο υπόγειος υψιπέτης

Ιδέστε, πώς χαμογελά, 
το Νίκο τον Καρούζο, 
βιβλία τρίδιπλη αρμαθιά 
ένα ποτήρι ούζο, 

σ' ένα δωμάτιο δυο οργιές
υπόγειος υψιπέτης
-ζωή με  Ποίηση εφτά ζωές-  
εκούσιος δραπέτης 

με τ' ακριβό προνόμιο 
 να 'χει φτερά στις πλάτες,
περνάν' στο πεζοδρόμιο 
ανύποπτοι  διαβάτες 

κι αυτός βαθιά μακριά ψηλά 
μ' ένα άστρο κολαούζο. 
Ιδέστε, πώς χαμογελά, 
το Νίκο τον Καρούζο...

ά. -  8 Αυγούστου του 2018 - λεύτερη Πίνδος 

Στον Άραχθο ο Μήτρο-κλώνης

...οι παλιότεροι Τζουμερκιώτες θα θυμούνται το Μήτρο-κλώνη απ' το Λοζέτσι (=Ελληνικό), μονάχο του-ολομόναχο  να τριγυρνάει σαν ξωτικό ,πότε σαν ίσκιος στα Τζουμερκοχώρια, πότε σαν Αη-Γιάννης Πρόδρομος  στο πλάι τ' Αράχθου...

Χρόνια της μοναξιάς το φως
άγιο τον είχε κάνει  
πήγαινε κάθονταν σκυφτός 
στην άκρη στο ποτάμι  

"ποτάμι δέξου πάρε με 
ποτάμι αμάν αμάνα 
αγκάλιασέ με βγάλε με 
στη θάλασσα τη μάνα" 

τι να τον πάρει ο ποταμός 
ταξίδι του θανάτου 
που  'ταν Αη-Γιάννης Πρόδρομος 
 στην άκρη στα νερά του 

 "αύριο του  'λεγε αύριο 
 την Πασχαλιά την άλλη
δρολάπι  να  'χω άγριο 
κατεβασιά μεγάλη"

πέρασαν χίλια τέρμινα  
στέγνωσε το ποτάμι 
αυτός εκεί μες στα βουνά 
γιόμα πρωί και βράδυ 

"ποτάμι δέξου πάρε με 
ποτάμι αμάν αμάνα 
αγκάλιασέ με βγάλε με 
στη θάλασσα τη μάνα",

 στα ύφαλα της ξαστεριάς 
έβγαινε πυροφάνι  
εφτά αιώνες  μοναξιάς
θεό τον είχαν κάνει,

τ' άφηναν κάνα Σάββατο 
 κάστανα και καρύδες
στης ερημιάς του τ' άβατο 
οι άγγελοι κι οι βίδρες... 

ά. - λεύτερη Πίνδος

Αλονζανφάν

Επέθανε ο Βιτόριο Ταβιάνι 
γαλήνιος στα ογδόντα οχτώ του πράος, 
"-Ο Καίσαρας -ω!-Πρέπει Να Πεθάνει* 
στης αρμονίας ν' αναληφθεί Το Χάος**" 

ψιθύρισε ,και τον Πατέρα Αφέντη*** 
 πέταξε νά 'βρει στ' άυλα τα τεμένη
χορτάτος απ' της Τέχνης τ' άγιο αψέντι 
τ' αψέντι που τρελαίνει κι ανασταίνει , 

κι εμείς που χρόνια δίπλα απ' τον Τσιοκάνη 
θρέφαμε με Ταβιάνι τα όνειρά μας, 
"-Επέθανε ο Βιτόριο Ταβιάνι" 
λέμε και καρτερούμε τη σειρά μας :

αχνόφεγγη  Η Νύχτα Του Σαν Λορέντσο****  
 τα ωχρά τα βλέφαρά μας θα σκεπάσει
κι "-Αλονζανφάν***** σφυρίζοντας με σκέρτσο 
θ' αδερφωθούμε αιώνια με την Πλάση  

1,2,3,4 : «Πατέρας Αφέντης» , «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει»  , «Η Νύχτα του Σαν Λορέντσο», «Το Χάος», "Αλονζανφάν" : ταινίες -αριστουργήματα των αδερφών Ταβιάνι.

ά -15 Απρίλη του 2018-πέθανε σήμερα ο Βιτόριο Ταβιάνι, συντροφευτής και  Πλάστης των εφηβικών μας ονείρων, στην κινηματογραφική αίθουσα "Ορφέας", δίπλα στον Τσιοκάνη,στα Γιάννενα του '70 και του '80-λεύτερη Πινδος

Απόπασχα, οι χριστιανοί...

Απόπασχα* , βαριοί απ' τη γιορτινή 

ραστωνη κι από τα λουκούλεια γεύματα, 

σ' απύθμενη νιρβάνα οι χριστιανοί 

βουλιαζουν τ' Απριλιάτικα απογεύματα, 

την ώρα που δυο μέτρα παρακεί 

του κεφαλαιοκράτη το εκατόχειρο 

γεράκι, σφάζει κι αίμα η κάθε αυγή

τον Ασιάτικο γιομίζει αυλογυρο, 

άλλος θεός εκεί.Οι χριστιανοί 

σε θεία νιρβανα πέφτουν τ' απογεύματα,               

απόπασχα, βαριοί απ' τη γιορτινή 

ραστώνη κι από τα λουκούλεια γεύματα  

* απόπασχα : μετά το Πάσχα (αλλιώς : απόλαμπρα, εξώλαμπρα, 
ξέλαμπρα,ξέπασχα, ξώλαμπρα, ξώπασχα)

• 
  

ά -15 Απριλη του 2018-οι Σιωνιστές βομβάρδισαν τη Συρία, νεκροί σωρός. 

Εν αρχή ην η Πίνδος

"...εν αρχή ην η Πίνδος με τις κορφές τους γκρεμούς κι όλα της τ' αγριμάκια" ψιθύριζε η Όστρια -χρόνια- στ' αυτί και στο γαίμα του...
ΜΟΥΡΓΚΑΝΑ
...Το μήνα, δυο και τρεις φορές, τη νύχτα, στη Μουργκάνα
σκάλωνε, πάαινε-βάραγε των άστρων την καμπάνα,  

τ' αραχανοϋφαντο έσειε της Όστριας θυμιατήρι,
λειτούργαγε στα διάσελα, κι εγύρναγε να γείρει  

τη χαραυγή στα Γιάννενα, γλυκά αποκαμωμένος,
απ' ομορφιές κι απ' ευωδιές χιλιοπλημμυρισμένος,  

με την αστροφεγγιά στο χωλ και το τρελό τ' αηδόνι,
και λύκους τρεις να τον φυλάν' απόξω στο μπαλκόνι...
ά. - λεύτερη Πίνδος

Η επανάσταση της χλωροφύλλης

 ...ένα σχολειό με πολλά (εδώ φαίνονται μοναχα τα πέντε) δέντρα στην αυλή, όπου αρχινάει η επανάσταση της χλωροφύλλης σαν βγει ο χειμώνας,και με τοίχους ζωγραφισμένους απ' τα παιδιά....το βλέπω κάθε πρωί που ξυπνάω, και μου θυμίζει πώς πρέπει να 'μαι : άκακος σαν κι αυτά τα κλαράκια, και φωτεινός σαν τα χρώματα σ' αυτές τις 2 λαμπρές ζωγραφιές....τα -ανοιχτά στην κοινωνία- σχολειά του μέλλοντος, θα 'ναι μια ολοκληρωτική,διαρκής και βαθιά σπουδή στη μάνα-φύση και στην παρηγορήτρα-Τέχνη... ένα πεδίο πλήρους κι άνευ όρων υποταγής της ύλης-μαμμωνά και της πονηριάς στο πνεύμα και στην αγαθότητα:

Θα 'χει εξουσία η χλωροφύλλη
θα 'χουνε λόγο τα πουλιά,
από το χάραμα ως το δείλι
θα τραγουδάνε τα παιδιά

θα ζωγραφίζουνε θα γράφουν
ποιήματα για τον Έρωτα*
δασκάλους και προφήτες θα 'χουν
τα πάνσοφα αφανέρωτα

πνεύματα του γλαυκού του αιθέρα
απάνω απ' τα ψηλά βουνά,
θα ΄ναι γιορτάσι η κάθε μέρα
ψαλμός του αγέρα κι ωσαννά,

άγγελοι απ' τη σκεπή θα μπαίνουν
κοκκινολαίμηδες σωρό
κι ωσάν στην Ιεριχώ θα εκπέμπουν
σάλπισμα μέγα εαρινό

σκόνη και θρύψαλα η Βαστίλη
του Μαμωνά να ξεψυχά,
μόνη ουσία κι υπέρτατη ύλη
να αναδύεται κραταιά

η δρόσος της ζωής στα χείλη
τ' αμάραντα τα παιδικά,
θα 'χει εξουσία η χλωροφύλλη
θα 'χουνε λόγο τα πουλιά.
ά. -4 Μάρτη του 2018- λεύτερη Πίνδος

1.ο Έρωτας όπως τον ορίζει ο Ευριπίδης : ως δύναμη που μπορεί να οδηγήσει στην αρετή/αρμονία

Στης φτώχειας τ' άγιο αλώνι

...Β' ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΟΥ...1959...
...Μάτια κι αυτάκια εκατό
πενήντα προσωπάκια
στην Όστρια καραβόπανα
στον ήλιο αλογατάκια

να πιλαλάν' νυχτόημερα
στης φτώχειας τ' άγιο αλώνι
στον κέδρο στον ασπάλαθο
στη λάσπη και στο χιόνι,

κι ο δάσκαλος γονατιστός
με το λεπτό μουστάκι
και το σακάκι το παλιό
λειωμένο μπαϊράκι

αθώος κι άοπλος στρατός
βουνίσια διμοιρία
στης πέτρας το αιώνιο φως
και στην αθανασία

Δεκέμβρης του πενήντα εννιά
ψηλά-ψηλά στην Πίνδο
Ελλάδα πέτρινη παλιά
που εσβήστης λίγο-λίγο

ξεθωριασμένο κι άψυχο
ασπρόμαυρο συντρίμμι
στης μνήμης τ' άγρια τα βουνά
στης λήθης το καμίνι.
ά. - 3 Μάρτη του 2018-λεύτερη Πϊνδος

Το ζεμπέκικο του Μακρυγιάννη

 ...Βραδιάζει στα Εφτάνησα
νυχτώνει στο Μοριά,
τα νιάτα σου πουκάμισα
σκισμένα στο βοριά,

πέντ'-έξι μεροκάματα
το μήνα -το πολύ-
χαμένα πάν' τα γράμματα
κι η Φιλοσοφική,

σφράγισες διαβατήριο
για την Αμερική,
η μάνα δηλητήριο,
φαρμάκι η αδερφή,

σκυλί η πατρίδα που λυσσά
μ' αλλότρια λουριά.
Βραδιάζει στα Εφτάνησα
νυχτώνει στο Μοριά.

ά.

Η Γλώσσα μου η ελληνική

...παγκόσμια μερα Ελληνικής Γλώσσας χτες...αν ήταν να δώσω μ' ενα τραγούδι μονάχα να καταλάβει ένας ξενόγλωσσος το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας, θα τον ανεβαζα σε μια κορφή της Πίνδου με θεα ως κατω τον Αμβρακικό, και θα του 'βαζα ν' ακούσει το τραγούδι αυτο του Ελύτη και του Μίκη,πρώτα μοναχα να τ' ακούσει και μετά θα του το μετεφραζα...
 

Τη Γλώσσα μου τη σπούδασα,
χρόνους τριάντα-δυό,
με κυπαρισσομόλυβα,
στης Πίνδου το σχολειό :

το "άλφα" στ' αστρανάμματα,
το "βήτα" στο βοριά,
το "λάμδα" στις λυκοποριές,
το "ρο" στη λυγαριά.

Άι, λυγαριά κορμάκι μου,
που μ' έβγαζες ψηλά
στα χίλια μέτρα κι έπαιρνα
γλυκιά κεροδοσιά,
στ' άστρου την αθεμέλιωτη
την πέτρινη εκκλησιά . . . !
..............................................
Τη Γλώσσα μου την έμαθα
στης Πίνδου το σχολειό :
Το "γάμα" στην αστροφεγγιά,
το "νι" στον κεραυνό,
το "κάπα" στον αδιάβατο
του Βίκου τον γκρεμό :

Άι,όνειράκια μου γκρεμοί,
να πέφτει το κακό
της μοίρας τ' άγριο στοιχειό
και το θανατικό,
να πέφτουν να τσακίζονται,
σαν σπούργος να περνώ,
μονάχα με τραγούδισμα,
ψωμάκι και νερό . . . !
..............................................
Τη Γλώσσα μου μελέτησα
στης Πίνδου το σχολειό :

Το "έψιλον" στην ερημιά
τ' άμβωνα του βουνού,
το "πι" στα πετρογέφυρα
τ' Αώου ποταμού.

Άι, αίμα ποταμάκι μου
κόκκινο κι αχνιστό,
σοφόν κι αλαφροϊσκιωτο,
χρόνους τριάντα-δυό,
μ' αρμένισες στου Κόζιακα
το πετροπέλαγο :

Τι γοργονίτσες-άσματα !
Τι στιχοδέλφινα !
Τι δεκαπεντασύλλαβοι !
Τι λόγια πέτρινα !

Κι από τα πάνω, βρόχινο
Θεούλη φίλημα,
έσταζε ο πετροκότσυφας
γλυκά το ποίημα :

-Τιτίβ-τιτίβ και δόξα σοι
αμάραντε βοριά!
Δόξα στον Πόνο Τ' Άνθρωπου,
δόξα και στα βουνά,

που 'χουν τη μπέσα του φτωχού,
το μπόι τ' ουρανού,
την αγιοσύνη του Χριστού*,
τη δόξα του Θεού** !
...........................................
Τη Γλώσσα μου τη βύζαξα,
στης Πίνδου το μαστό,
πρωτόγαλα κι αγίασμα
και μάνα απ' το Θεό . . . !
ά. - λεύτερη Πίνδος

1,2 :Χριστός, Θεός : πέρα από Χριστός και Θεός, ο κάθε θνητός που κάθε στιγμούλα παλεύει.....

Αψίδα

 Κάτω απ' τη σταχτοπράσινη 
τη δρύινη την αψίδα 
διάβηκε ο πετροκότσυφας 
διάβηκε η χρυσαλίδα 

πέρασα διάβηκα κι εγώ 
και μ' έκαναν κομμάτια 
εψές προψές τ' απόβραδο 
δυο Ζαγορίσια μάτια. 
ά.

Ο μυστικός αχός

....9 Φλεβαρη του 1857 πέθανε ο Διονύσιος Σολωμός, ο ποιητής που γύρναγε τη Ζακυνθο κι αγόραζε λέξεις...."έγραΦε τα ποιήματά του, δεν τα έγραψε" -καθώς ειπε ο Βαρναλης- που σημαινει τ' άφησε ανολοκλήρωτα, ωραία σπαράγματα, για να παλεύει να τα "ολοκληρώσει" ο καθείς μας,ο καθείς που την Ελληνική Γλώσσα αγαπάει... 

...Άκρα του τάφου σιωπή βασίλευε(ν) εντός του,
μέγας τα σπλάχνα εσπάθιζε πελάου κυματισμός,
τέρψη ηδυτάτη αχόρταστη κι ισόβιος γλυκασμός του
τού εστάθη τ' άσωστο άρμεγμα του ολόμαυρου φωτός

που οι λέξεις καλοκρύβουνε στης ρίζας του το βάθος
λαμπρές κι αστραπογέννητες μακριά που κατοικούν
στου αγέρα στ' άστρου στ' ουρανού στης θάλασσας το πάθος,
στου αγέρα στ' άστρου στ' ουρανού στης θάλασσας ,που ζουν

για μια στιγμούλα έμπνευσης σαλού ποετάστρου αγνώστου
που 'ζησε ή ζει ή που κάποτε ανεπαίσθητα θα 'ρθεί
σαν πυρετός παλληκαριού από έρωτα αρρώστου
σαν μιας στιγμής εωθινή αστρική μαρμαρυγή

για να θροϊσει στο αίμα του ο μυστικός αχός του
να σπρώξει στην απανεμιά τον κόσμο ολίγο εμπρός.
..Άκρα του τάφου σιωπή βασίλευε(ν) εντός του,
μέγας τα σπλάχνα εσπάθιζε πελάου κυματισμός.
ά. - λεύτερη Πίνδος- 9 Φλεβάρη του 2018

Η μπότα του Σκαλούμπακα

...α ρε Μίκη...πάλι ο Σκαλούμπακας...τώρα πικρότερα και τρεις φορές χειρότερα σε/μάς πάτησε στο λαιμό ... όλους μαζί...αυτή η μπότα του Σκαλούμπακα...η μπότα του φασισμού...α ρε Μίκη....ποιος να το 'λεγε τότε στο Μακρονήσι ότι :
...η μπότα του Σκαλούμπακα,του φασισμού η μπότα
θα σε πατήσει κάποτε,πικρότερα από πρωτα,
θα σε πατήσει στο λαιμό,στους άσπρους σου κροτάφους
και θα πατάει και τους νεκρούς συντρόφους μες στους τάφους.

Καίσαρας θά 'βγεις γηραιός ,απάνω στην εξέδρα
κι εκεί ξανά στο πλάι σου,θεριό ψηλό δυο μέτρα
θα σε χτυπά ο Σκαλούμπακας με του φονιά το βλέμμα,
θα σε χτυπά φωνάζοντας "-Αίμα, δε βλέπω αίμα!" *

Και μόνο τα τραγούδια σου,απελπισιά γιομάτα
μακριά σου, Μίκη, θα τραβούν του μισεμού τη στράτα,
στον τοίχο της Καισαριανής θα κάνουν χαρακίρι
πλάι στους διακόσιους άγιους συντρόφους που 'χουν γείρει.
ά.

1. "-Αίμα, δε βλέπω αίμα!" : έτσι φώναζε στα θύματά του ο βασανιστής Σκαλούμπακας , την ώρα που τα βασάνιζε...!!!

Ο Κωστα-Δήμος

 ...Ο Κώστα-Δήμος...οι ξενιτεμένοι πέρα απ' το σύνορο της πατρίδας...οι ξενιτεμένοι πέρα απ' το ποτάμι της ζωής....

...Απρίλη του '58
έφυγε απ' τα Τζουμέρκα,
η φτώχεια τού 'γινε βραχνάς
κι έριξε μαύρη πέτρα ,

χωριό,Γιάννενα,σύνορα,
Σερβία, Γερμανία,
είκοσι χρόνια δίσεχτη
ζωή στα ορυχεία

πλεμόνι μαύρο κι άρρωστο
του το 'λειωσε ο καρκίνος,
προτού πεθάνει, στο χωριό
γύρισε ο Κώστα-Δήμος

στο πανηγύρι χόρεψε
κι εράισεν η πέτρα
τέτοιον ντελή που θα 'παιρνε
παλλήκαρο δυο μέτρα,

έκαμε Πάσχα κι άντεξε
μέρες ακόμα δέκα,
Απρίλη του '78
τον κλάψαν' τα Τζουμέρκα,

λάλησε-πικρολάλησε
του Ράρα το κλαρίνο
κι επήρε αραββωνιάρη της
η γης τον Κωστα-Δήμο...
ά.