Τ' ασπούδαχτο αηδονάκι

 ..κάποιες παλιές Απόκριες, σαν τώρα, θυμάμαι, αρχές της δεκαετίας του '80, πουμπωμένοι στο πιώμα , είχαμε γλεντησει όλη τη νύχτα με το αποκάτω τραγούδι της Χαρούλας Λαμπράκη να παίζει , αυτό και μόνο αυτό,συνεχεια στο ηλεκτρόφωνο...συνέχεια κι αδιάκοπα, απ' τις 9 το βραδυ ως τις 6 το χάραμα....μιλάμε δηλαδή για μερικές (2 σίγουρα) εκατοντάδες κέρματα, που με τη σειρά σηκωνόταν κι από ένας απ' την παρέα των 8-10 ατόμων, για να ρίξει στη σχισμή του ηλεκτρόφωνου, κάθε φορά που  το τραγούδι τέλειωνε!!!!...σκέφτομαι λοιπόν,κάμποσες φορές, πόσο μεγάλη  δύναμη έχει το  τραγούδι που είναι στ' αλήθεια ΛΑΪΚΟ...το τραγούδι που σε "πιάνει"  σαν να 'χεις πιεί δυο θάλασσες κρασί....το τραγούδι που σε ταράζει βαθιά και φέρνει φουρτούνα στο αίμα, τέτοια που να τραντάζεσαι συθέμελα , να χάνεις αυγά και πασχάλια, να υψώνεσαι σαν τον κισσό γραπωμένος στη μελωδία που  βγαίνει απ' το ράδιο/πικάπ/ηλεκτρόφωνο/μαγνητόφωνο (ποτέ απ' το cd), και πάει ψηλά ολόισια στο Θάνατο...ναι, στο Θάνατο...ψηλά όμως....έχει τη σημασία του αυτό....γιατί , ο Θάνατος, άμα τον ατενίζεις και τον τοποθετείς στο φως και ψηλά, είναι σαν τον Έρωτα...είναι γλέντι και ταξίδι...κι άρα, αθανασία...όσο για το συγκεκριμένο τραγούδι που έγινε γνωστό σαν "Την καλή μου καρδιά", έκανε πάταγο εκείνα τα χρόνια....το 'χει ο μάστοράς του ο Κώστας ο Παπαδόπουλος, αριστοτεχνικά μελοποιημένο...με τα παρατεταμένα λυγμικά "α", της Χαρούλας Λαμπράκη, που σ' όλα τα τραγούδια όπου σωστά και με το αρμόζον μέτρο συναντάται,δεν είναι άλλο παρά το αιώνιο ανθρώπινο "αχ!" της νοσταλγίας, του έρωτα και της ζωής.....του έρωτα κυρίως....κι είναι σπουδαία υπόθεση ο Έρωτας... διότι,κάποτε, μετά από 100, 200,1000 χρόνια,η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα , κι η παντελής εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου απ' άνθρωπο, θα 'χουν γίνει -δεν μπορεί αλλιώς- πράξη...η Επανάσταση θα 'χει συντελεστεί, και βέβαια τα τραγούδια που σημερα μιλάνε για αγώνες, επανάσταση και δικαιολογημένες κι επιβεβλημένες γιούργιες, τότε θα ηχούνε όλα ..ξεθωριασμένα,"ντεμοντέ" και ...ξεπερασμένα....ενώ, το λαϊκό ερωτικό τραγούδι, θα πορεύεται στους αιώνες, θα ηχεί φρέσκο, διαχρονικό και παντοδύναμο...και πάντα δικαιωμένο..το αληθινά όμως λαϊκό ερωτικό τραγούδι...

 

"Την καλή μου καρδιά δεν θα βρεις πουθενά 

σαν εμένα  ποια θα σε νιώσει..." , 

Ήτα -πέντε (Η5) πατάγαμε , έπεφτε αργά 

τον νταλκά μας γλυκά για να λειώσει 

 

στο ηλεκτρόφωνο η πλάκα η μαύρη, 

και με μπρούσκο απ' τον Ντάγκα κρασί,

μες στο γαίμα οι αμέρωτοι οι ταύροι

δυό λεπτών κάναν' ανακωχή... 

....................................................................... 

Ακούγαμε και τ' "Άξιον Εστί" του Θ(ε)οδωράκη, 

και το "Μεγάλο Ερωτικό" του Μάνου Χατζιδάκη, 

 μα της Χαρούλας,τούτο εδώ το θούριο, της Λαμπράκη, 

το 'χαμε ως έχει τ' άγιο του μυστρί, το εργατάκι,

 

 να χτίζουμε τον κόσμο μας μ' ωραίες αυταπάτες 

κι ακαρποφόρητες παλιές περαστικές αγάπες, 

ποτέ με πλάνα επικερδή του Πόθου μεταπράττες, 

στης Νοσταλγίας την ήπειρο ισόβιοι μετανάστες, 

ψιλοπιωμένοι στης παλιάς  Καλούτσιανης τις στράτες

 με τα πέντ'-έξι μαγαζιά και τους φτωχούς διαβάτες 

φτηνά και παρακμιακά ,καθάρια κι άσπρα-μαύρα,

δυο ταλληράκια κι η σεπτή της νιότης μας η λαύρα, 

 

και δίπλα το ηλεκτρόφωνο ολονυχτίς να σκούζει,  

να σκάν' τα πρίμα στο πετσί, στο αίμα να σε τσούζει  

 το λαγαρό τ' αληθινό  το κλάμα της Λαμπράκη,

π' άνθιζε μες στο ουζερί σαν μυγδαλιάς κλαράκι,  

 

σαν κυπαρίσσι τρίψηλο στης Φτώχειας τ' αλωνάκι, 

σαν έργο τέχνης που γεννά τ' ασπούδαχτο αηδονάκι,

 ανώτερο κι απ' τ' "Άξιον  Εστί του Θ(ε)οδωράκη 

κι απ' το "Μεγάλο Ερωτικό" του Μάνου Χατζιδάκη,   

 

καθότι, αυτό που αθάνατο σε κάνει στην κραιπάλη 

στην πάλη  με τη Μοίρα σου βαθιά στο ρακογυάλι

 κι απλώνει ρίζα στην ψυχή χίλιες οργιές μεγάλη 

και σ' ενισχύει ισόβια στην άγια βιοπάλη,

 

και θέλεις να το ματακούς 

ξανά μανά και πάλι, 

αυτό είναι Τέχνη Υψηλή 

Σπουδαία και Μεγάλη. 

ά.

Με μιαν άγια νοσταλγία

Άνοιξη στον ξένο τόπο
μακριά στη Γερμανία,
κοίταγε κατά το Νότο
με μιαν άγια νοσταλγία,

και το δάκρυ του βαπόρι
με την Τραμουντάνα πρίμα,
πάαινε Μόναχο-Ζαγόρι
στης μανούλας του το μνήμα...
ά.

ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΕΙ ΣΕ ΞΕΝΟ ΤΟΠΟ
Όποιος πάει σε ξένο τόπο,
στη βαλίτσα, πρώτο-πρώτο,
βάζει χώμα απ' το χωριό του,
και τον άγγελό του.

Στο Μόναχο και στην Αθήνα,
φυτεύει ξύλινα κλαρίνα,
για να τον πάει στη μάνα πίσω,
το μύρο τους το Πωγωνίσιο,
με το βοριά με το νοτιά,
με του αγγέλου τα φτερά.
........................................­..................
Όποιος πάει στον άλλο κόσμο,
με το δάκρυ και το δυόσμο,
παίρνει χώμα απ' το χωριό του,
και τον άγγελό του.

Στον Αλνταϊρ, στην Ανδρομέδα,
φυτεύει κυπαρίσσι μέγα,
να σκαρφαλώνει στα κλαριά του,
να πάει να βλέπει τα παιδιά του,
με το βοριά με το νοτιά,
με του αγγέλου τα φτερά,
Χριστούγεννα και Πασχαλιά
και στο γιορτάσι του Άη-Λιά.

Εδώθε ο Απρίλης κι η ζωή

 Ο λοχίας Δημήτρης Ίτσιος,στις 6 Απρίλη του 1941,μόνος του μέσα σ' ένα πολυβολείο στα οχυρά του Ρούπελ,  με το πολυβόλο του σταμάτησε ένα  γερμανικό τάγμα .Σκότωσε καμιά διακοσαριά ναζήδες, αφού άδειασε 38.000 σφαίρες και σταμάτησε μόνο όταν του τελείωσαν οι σφαίρες και αφού είχε προξενήσει απίστευτες απώλειες στους Γερμανούς! 

Ο επικεφαλής Γερμανός αξιωματικός, αφού τον συνεχάρη, τον εκτέλεσε εν ψυχρώ.  

Στο χέρι, ο Ίτσιος, το δεξί,
βαστάει το πολυβόλο, 
 στ' άλλο, στην κάννη την καυτή,
βαστάει το Γένος όλο. 

 Εδώθε ο Απρίλης κι η ζωή
στου γιασεμιού την κόχη, 
κι εκείθε ο ζόφος κι η θανή
κι οι σβάστικες κι οι Γότθοι. 

-Πού πας, καλέ μου, στη φωτιά
στα μαρμαρένια αλώνια,
με τρεις ντουζίνες μοναχά 
-τρεις μόνο, έρμε- χρόνια ; 

Εδώθε ο Απρίλης και το φως 
στου γιασεμιού την κόχη, 
'δώθε κι ο Χάροντας ορθός 
βαρεί κοσσιά και κόφτει. 

ά.

Έβγα και λιάν'σ' τ' αφεντικά!

 http://news.in.gr/world/article/?aid=1500069287 
Εγιόμισε ο ντουνιάς offshore,

κι εσύ ρε φιλαράκο 

δεν το γρικάς το ξεροβόρ' 

στην Πίνδο και στο Λάκμο 

και στα Ιμαλάια που βογκά 

"-Έβγα, σκιαγμένο αλάνι, 

έβγα και λιάν'σ΄ τ' αφεντικά, 

φτάνει η εκμετάλλα, φτάνει!" , 

και σε πηδάν όλο πιο more 

και σ' έχουν από κάτω, 

εγιόμισε ο ντουνιάς offshore, 

ξύπνα, ρε φιλαράκο. 

ά. - λεύτερη Πίνδος - 5 Απρίλη του 2016

http://l-d-papadeas.blogspot.gr/2014/06/blog-post_9.html

Γυναίκα απ' τη Συρία-(τραγούδι)

 ...απ' τις ωραιοτερες στιγμές εδώ μέσα στις διαδικτυακές περιπλανησεις, ειναι όταν συμβαίνει να γινονται αναπαντεχα  καλλιτεχνικά ας πούμε σμιξίματα φίλων, όπου οι στιχοι του ενός προξενευονται με τις μουσικές του αλλουνού....εντελώς από μόνα τους,έχουν ψυχή, μάτια κι αυτιά τα πράματα αυτά....όπως εδώ, που οι μουσικές του φιλου μου Δημητρη Αβυδηνού, εσμιξαν με κάτι στιχακια μου...ωραία κι αδιαφιλονικητη "φταιχτρα", μια πανεμορφη γυναικα απ' τη Συρία, κι ως εκ τούτου αυτή στην ουσία το 'φτιαξε το τραγούδι....  

ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΥΡΙΑ

Σ' είδα, γυναίκα απ' τη Συρία, στην άκρη στον καταυλισμό
να κλαις με δάκρυ καταρράχτη ποτάμι και κατακλυσμό, 
κι ήσουν ωραία μα τόσο ωραία στο κρύο εξώθυρο του Μάρτη, 
μια ολάνθιστη γαζία στο γκρίζο του Ηπειρώτικου του χάρτη, 
κι όταν βεβαίωσε ένα αηδόνι πως κλαις από Έρωτα κι αγάπη, 
ήρθε γονάτισε το Σύμπαν στο δακρυσμένο σου το μάτι.  

ά.

Κατάπρυμα . . .

 

...Κυριακάτικη "προσφορά" της μεγάλης αστοφυλλάδας,λεξικό νεοελληνικής γλώσσας 3ος τόμος, που προμηθεύτηκα μόλις.... ανοίγω....λέξη: "κατάπρυμα" !!!..κατάπρυμα=από την πλευρά της πρύμνης...η λέξη, στιχάκι, να τη γιορτάσουμε...ο Πάνος Τζανετής ("..στην πρύμνη σού 'δωσα φιλί...") σφραγίζει λέξη και στιχάκι...."...Λόγος-Τραγούδι-Το Πανηγύρι Της Αιώνιας Ελληνικής Γλώσσας...πάντα υπάρχει μια καταφυγή...

Κι άμα στερνά χωρίσαμε
και κλάψαμε κι οι δύο,
σε πήρε η νύχτα,μάτια μου,
στο φερυμπότ στο Ρίο,

με το βοριά κατάπρυμα
με τη φωτιά στα χείλια
να καίει βουνά και θάλασσες
σαράντα πέντε μίλια.
ά. - λεύτερη Πϊνδος- 3 Απρίλη του 2016

Στων στηθιών της το διάσελο

 ...σαν Μάης, έμοιαζε χτες στα Γιάννενα ο Μάρτης...ήλιος, ζέστη,χελιδονάκια, οσμές λουλουδιών, πόθοι  κι ορμόνες , έστηναν χορό τρελό στον αέρα...ο Έρωτας βάραγε ζουρνά...αχ!το πανηγύρι της ζωής... 

 ΤΟ  ΜΕΛΑΧΡΙΝΟ ΟΥΡΙ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ  ..ΜΠΑΝΚ
Με Μάη έμοιαζες χτες, ρε τσίφτη Μάρτη, 

μ' υγρή φωλίτσα κάθε κορασιά, 

με τρίψηλο κάθ' έφηβος κατάρτι, 

με στραντιβάριους τα τρελά πουλιά, 

στην Πειραιώς για  ανάληψη επήγα, 

ουρί μελαχρινό η τραπεζικός 

"κύριε, μού λέει, άνθη μόνο ολίγα 

βουνίσια έχει(ν) ο λογαριασμός" ,

"ωραία, δεσποινίς, της απαντώ, 

βγάλτε ένα γιούλι, σάς παρακαλώ", 

το πήρα ,στα μαλλάκια της και το 'βαλα 

και της καρδιάς της βρόντηξαν τα κρόταλα,   

κι όπως, στεντόρεια, αηδόνια δυό μαζί

 στο διάσελο απ' τα στήθια της ελάλησαν,

χαρτόνι απόξω εσκίστη το Έι-Τι-Μι, 

και τα θεμέλια της τραπέζης ράισαν.

ά. - λεύτερη σφύζουσα από μεράκια Πίνδος - 1 Απρίλη του 2016

Γυναίκα απ' τη Συρία

..μια ωραία, πολύ ωραία γυναίκα, μονάχα από Έρωτα δικαιούται να κλαίει...ακόμα κι αν είναι φορτωμένη με χίλια βάσανα,όπως η γυναικα που ειδα να κλαίει,το πρωί που περασα τρέχοντας έξω απ' τον προσφυγικό καταυλισμό... 
 
Σ' είδα, γυναίκα απ' τη Συρία, στην άκρη στον καταυλισμό
να κλαις με δάκρυ καταρράχτη ποτάμι και κατακλυσμό, 
κι ήσουν ωραία τόσο ωραία στο κρύο εξώθυρο του Μάρτη 
μια ολάνθιστη γαζία στο γκρίζο του Ηπειρώτικου του χάρτη, 
κι όταν βεβαίωσε ένα αηδόνι πως κλαις από Έρωτα κι αγάπη,
ήρθε γονάτισε το Σύμπαν στο δακρυσμένο σου το μάτι.
ά.

Σαν τ' Αρχαγγέλου το λυγμό...(Πάνος Τζανετής)

...(σχωρεμένος)Πάνος Τζανετής:ο μεγαλύτερος -μακράν- λαϊκός ερμηνευτής.....η φωνή του διέθετε το μέταλλο του Καζαντζίδη, την ευθύτητα του Μπιθικώτση,την αρχοντιά του Γαβαλά, την ευγένεια του Πουλόπουλου, το λυγμό του Γιώργου Ζωγράφου...

Εδώ λοιπόν σε μια της Γης
φώλιασα απόμερη γωνιά,
κι έτσι ζεστά που ο Τζανετής 
στη νύχτα ωραία κι ευγενικά

φυτεύει τα καθάρια του "α"
και τα ολοστρόγγυλα τα "ο"
σαν καμπανίτσες του Μυστρά
σαν τ΄ Αρχαγγέλου το λυγμό,

στο κυπαρίσσι της σιωπής
φτεροκοπάν' άσπρα πουλιά,
εδώ σε μια γωνιά της Γης
σε μια βουνίσια περατιά.
ά. -30 Μάρτη του 2016,Χουλιαράδες - λεύτερη Πίνδος

Πικρά μα τόσο αργά ενθυμήθη το πάθος το Σολωμικό...

Κι ενώ αλλού , ευθύς δινόταν
μ' ορμή και ζέση εφηβική,
σκόπιμα ετούτη κι από αιτία
άγια όσο είναι κι η ζωή,

πάντα από μάκρος την εθώρει
σαν ήλιο σαν αστερισμό
σαν μακρινή κορφή στα όρη
σαν του πελάου κυματισμό

που ανθεί στου ορίζοντα το βάθος
κρινάτη ολόλευκη αστραψιά,
για να τον καίει διπλά το πάθος.
Μια μέρα εζύγωσε κοντά

κι εσμίξανε σαν τους μαγνήτες
και πήρε κι έδωσε φιλί,
και πια η φωτιά απ' τα σπλάχνα, εχάθη
στη δύση αγύριστο πουλί,

κι ήταν πικρό φαρμάκι ετούτο
κι αλόγιστο θανατικό
για ετούτον που 'χε για Θεό του
τ' άπιαστο, και το ιδανικό,

κι έτσι, γιαγκίνι που, τ' αστήθι
τού αφάνιζε, ποιητικό,
πικρά μα τόσο αργά ενθυμήθη
το πάθος το Σολωμικό

για την Αγνώριστη, που ετράφη
κι έφτασε μόνον ως εδώ :
"Ποια να 'ναι αυτή που κατεβαίνει
σπροντυμένη οχ το βουνό"...
ά.

Στη φωτιά

Πές μου , του 'πε, πως μ' αγαπάς 

κι εγώ θα  πέσω στη φωτιά, 

κι εσύ να μείνεις να κοιτάς 

στάχτη που θα 'μαι μοναχά,  

να δεις  την έρμη μου καρδιά 

κάρβουνο που θα σπαρταρά 

πριν  τη σηκώσει ο βοριάς 

ν' ανάψει στα βουνά φωτιά ,  

να μην κρυώνεις όταν πας 

γυμνός να τρέχεις στην ερμιά. 

Πές μου , του 'πε, πως μ' αγαπάς 

κι εγω θα  πέσω στη φωτιά. 

ά. - 27 Μάρτη του 2016

Ο γέρος του Μοριά στη Βουλή των Ελλήνων, το 2016

....σκαρώθηκε το 2012, εντούτοις δεν θ' άλλαζα ούτε γράμμα αν το 'φκιανα σήμερα 25 Μάρτη του 2016... 
Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Παιδάκι-σχολιαρόπαιδο απόξω απ' το Βαλτέτσι, 
σμίγει το γέρο του Μοριά στη δημοσιά στη μέση : 
-Άκουσες, καπετάνιε μου, τι λένε οι σπουργίτες , 
πως καζαντίζουν άρχοντες, λεφτάδες, τραπεζίτες
και το φτωχό το πόπολο κρυώνει και πεινάει
και τρώει το δάκρυ τ' αρμυρό με τον καημό προσφάι;
Άκουσες, καπετάνιε μου; Πεινά ο Ρωμιός ! Πεινάει !
....................................................................
Κι ο καπετάνιος δάκρυσε κι ο καπετάνιος κλαίει.
Τρέχει φορτσάτος στη Βουλή και στέκει και τους λέει :
-Χάνεται, σβηέται ο λαός και δεν τον συμπονείτε ;
Πάτε κι εσείς κι οι έδρες σας μουρτάτες, να χαθείτε!
Φωτιά, μπαρούτι και σπαθί, τον Έλληνα ανασταίνω,
τον παίρνω από τα Τάρταρα, στον ήλιο τον πηγαίνω!
Φωτιά, τσεκούρι στον κιοτή και στον προσκυνημένο!
.................................................................
Σαπούνι πιάνει και σκοινί και τρέμουνε τα δέντρα
τρέμουνε κι οι χοντρές κοιλιές και τα παχιά τα σβέρκα!
Βαριοί κι αν είναι απ' το φαϊ κι απ' τα γερά μπαξίσια,
μισούς κρεμάει στο Σύνταγμα, πενήντα στα Πατήσια
κι αλείφει κι άλλους κάμποσους με πούπουλα και πίσσα.
ά. - λεύτερη Πίνδος

Κορμιά . . .

 Κορμιά  μακάρια, καμωμένα

ωσάν σπαθιά αρχαγγελικά, 

που σμίγετε και γίνεστε ένα 

για να καείτε στη φωτιά,

 

κορμιά όλο χάρη, γυμνασμένα 

κορμιά φιδίσια εφηβικά, 

κορμιά για πάντα δικασμένα  

σε πάλη αιώνια, τη χαρά 

 

του Έρωτα να δοξολογείτε 

που 'ναι η Ουσία της ζωής

αφού σε πλήρη ανέχεια είτε

μ' έχος πλουσίου, κοντολογίς

 

ζωή θα πει να γίνονται ένα, 

δυό που αγαπιούνται αληθινά, 

κορμιά μακάρια, καμωμένα 

ωσάν σπαθιά αρχαγγελικά, 

 

εις τους αιώνας των αιώνων 

και πέρα απ' το διηνεκές 

όλα θα σβήσουν κι εσείς μόνο  

άστρο κι ανθός και λυκαυγές 

 

θα λάμπετε του Νέου Ανθρώπου, 

τη Φύση που -μονάχα αυτή-

τρανή εκκλησιά θα κάμει, όπου

θεό θα υψώνει το κορμί...! 

ά. 

Στους αγερμούς . . .

ΣΤΟΥΣ ΑΓΕΡΜΟΥΣ...
...πήρα προχτές το λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών, "προσφορά" μεγάλης φυλλάδας....
...στη σελ. 48, με το που το άνοιξα, πέφτω στη λέξη "αγερμός"...!!!....αγερμός = η εκδήλωση κατά την οποία ομάδα ατόμων επισκέπτεται σπίτια συγχωριανών, για να τους ευχηθεί με κατάλληλα άσματα υγεία και ευτυχία!!!..την ώρα που ξεφύλλιζα το λεξικό, έπιασε τ' αυτί μου δίπλα, συζήτηση -λίγων ευτυχώς, που όμως υπάρχουν κι αυτοί- βαρβάρων, για τους πρόσφυγες που θά 'ρθουν εδώ λίγο έξω απ' τα Γιάννενα στο κέντρο υποδοχής, και "..θα μας κλέβουν τιμαλφή και ζώα(!!!) και θα βιάζουν τις γυναικες"....ένας κόσμος για τα πανηγύρια, απ' τη μία ...κι απ' την άλλη, στα χέρια μου μέσα, στις άκρες των δαχτύλων μου, το πανηγύρι της Γλώσσας , της Ελληνικής Γλώσσας....πήγα μετά στο σπίτι κι έκανα στιχο τη λέξη που πριν ειχα απολάψει...έτσι, σαν κρασί που δεν πρόλαβα πριν να πιω, στο πανηγύρι τ' ασκόλαστο της Γλώσσας μας, της αιώνιας Γλώσσας...

ΣΤΟΥΣ ΑΓΕΡΜΟΥΣ
Χειμώνιαζε, παιδιά στους αγερμούς
πηγαίναμε, κι ας βόγκαγε ο αγέρας
μες στο χιονιά, κι εγιάτρευαν καημούς
στο διάβα, οι ψαλμουδιές μας, της εσπέρας,

κι εψήλωνε των χωριανών ο νους
άστρο στο φως που εθάμπωνε της μέρας.
Χειμώνιαζε, παιδιά στους αγερμούς
πηγαίναμε, κι ευώδαγε ο αγέρας...
ά. -λεύτερη Πίνδος - 21 Μάρτη του 2016

...αγερμοί, όμως, καθώς λέει το εξαιρετικό λεξικό, είναι και τα άσματα τα ίδια που τραγουδιούνται στις εκδηλώσεις αυτες...όπως τα κάλαντα....

Σάββατο βράδυ μου "έμορφο"....

...700 σκηνές των 6 ατόμων,από απόψε θα θα γιομίσουν πρόσφυγες ,λίγο έξω απ' τα Γιάννενα...σημειωτέον οι νύχτες στο Γιαννιώτικο οροπέδιο είναι χειμωνιάτικες ως και πέρα το Μάη...  

"Σάββατο βράδυ μου έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη"
Γιαννιώτικο Μαρτιάτικο στη μέση στα βουνά,
άλλο Βασίλη να σε λέν' και Θόδωρα κι Ανέστη,
κι άλλο Αμπάρ, Χαλίντ, Γιασίντ, και Σάλεμ και Φετφά

στους πέντε ανέμους σε σκηνή, το χνώτο σου για ζέστη
να στρέφεις στα παιδάκια σου στο χώμα χαμηλά.
"Σάββατο βράδυ μου έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη"
Γιαννιώτικο Μαρτιάτικο στη μέση στα βουνά.
ά. -19 Μάρτη του 2016 - λεύτερη Πίνδος

Ενρίκο Καρούζο

https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...Σαν σήμερα, 18 Μάρτη του 1902, o Iταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που η φωνή του αποτυπώνεται σε δίσκο γραμμοφώνου...Κάπνιζε 60 τσιγάρα την ημέρα και κρεμούσε φιλέτα αντζούγιας στον λαιμό του σαν φυλαχτό για να προστατεύει τη φωνή του...  

ΕΝΡΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ
Φιλέτα αντζούγιας στον λαιμό για φυλαχτό κρεμούσες,
να μένει κρούσταλλο η φωνή, καμπάνα στον αγέρα,
Ενρίκο που αποκλειστικά για το τραγούδι εζούσες, 
μ' όλο που εξήντα κάπνιζες τσιγάρα την ημέρα. 

Μισόν αιώνα έζησες ,κι αυτόν, Ενρίκο, σκάρτο,
ζωή ωσάν του σανιδιού τη δόξα: θεατράλε.
"-Αντίο μία μπέλλα Νάπολη" ,ένα ζεστό Σαββάτο,
άδοντας μέσα σου, έκανες θριαμβικό φινάλε...
ά.

...Σαν σήμερα, 18 Μάρτη του 1902, o Iταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που η φωνή του αποτυπώνεται σε δίσκο γραμμοφώνου. Σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Μιλάνο ηχογραφεί δέκα άριες και εισπράττει το σεβαστό ποσό των 5.000 δολαρίων...
...αντιγράφω απ' το ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ / OLDBOOKS.GR :Ο Ενρίκο Καρούζο γεννήθηκε το 1873 και πέθανε το 1921 σε ηλικία 48 ετών από βρογχοπνευμονία. Κάπνιζε 60 τσιγάρα την ημέρα και κρεμούσε φιλέτα αντζούγιας στον λαιμό του σαν φυλαχτό για να προστατεύει τη φωνή του. Ήταν ένας από τους πλέον διάσημους τενόρους στην ιστορία του λυρικού θεάτρου. Υπήρξε ο δημοφιλέστερος τραγουδιστής σε οποιοδήποτε ύφος στις δυο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα...

Η φωνή του Άγγελου Σικελιανού

...σαν σήμερα , το 1884, γεννήθηκε ο μέγας Άγγελος Σικελιανός...στο  βίντεο, ακουγεται η στεντόρεια φωνή του....
Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ
Ω!πού 'ναι οι βάρδοι οι ασώπαστοι,οι αγκρέμιστοι γιγάντοι,
πού 'ναι οι τρανοί οι τελάληδες, οι μύστες της φυλής,
να πλάσουν Νόημα-Οδηγητή και Στίχο-Ιεροφάντη, 
έρμε λαέ, απ' τα Τάρταρα, γρικώντας να εγερθείς;

Τώρα, αλαλάζουν, της οκάς τσουτσέκια στις οθόνες
και κύνες νάνοι ημίαιμοι Κ-υ-νοβουλευτικοί,
τηράει με πόνο ο Όμηρος, μακριάθε απ' τους αιώνες
και σπάει τη λύρα την ιερή με πάταγο βαρύ !

Κι ωστόσο, αλήθεια, είναι φορές που κάτι στον αγέρα,
κάτι βαρύ, μυριόστομο απ' τα μάκρη του ουρανού,
βογκάει "καμπάνες βροντερές, ηχήστε πέρα ως πέρα",
κι ω! είν' η φωνή η στεντόρεια του Σικελιανού,

βογκάει στη μνήμη του λαού, καθάρια οπού 'ναι κρήνη
βρυσούλα τρισχιλιόχρονη να πίνεις σαν διψάς,
κι ο βόγκος γίνεται φωτιά, τρανή φωτιά, γιαγκίνι,
να καίονται τ' αλαλάζοντα τα κύμβαλα μεμιάς,

να ξελωβιάζονται τ' αυτιά ν' ακούν τ' ορθό το πρέπον,
τ' άξιο, το μέγα, το εθνικό, το μείζον , το αληθές,
των Αρλεκίνων οι άναρθρες κραυγές και των Νενέκων
στο βρόντο ανάκουστες να ηχούν ,γελαστικές κι αχνές.
..........................................................................
Έτσι λογιέται ο ποιητής : σ' όλα τρανός και μέγας,
στο μπόι,στο λάμπος,στη θωριά, στην πένα, στη φωνή,
κρούσταλλο διάφανο άσωστο νεράκι κρύο της Νέδας,
ρυθμό να δίνει, αγαλλιασμό, δροσούλα και ζωή.
ά. - λεύτερη Πίνδος

....στο αποκάτω βίντεο, ακούγεται η φωνή του Άγγελου Σικελιανού...φωνή Στεντόρεια...φωνή αντρίκεια...φωνή-σήμαντρο του Άθω...φωνή ν' ακούει σήμερα ο Ρωμηός πριν πέσει για ύπνο και να ξεπλένει τ' αυτιά του απ' τη λώβα του ηχητικού αχταρμά των κολοκάναλων (=αυγινή/πρωινή τηλεμαλάκυνση δήθεν ενημέρωση, μεσημβρινή κουτσομπολοκαφρίλα, βραδινή Πρετεντοροσαβούρα )... κάθε γενιά έχει ΚΑΙ τις φωνές που της αξίζουν...παλιά: Σικελιανός, Μινωτής, Μπιθικώτσης κ.λ ...τώρα : Βλαβιανο-Χωμενίδηδες, Μπέζο-Φιλιππίδηδες, Ρεμο-Πλουταρχίδηδες κ.λ ΄, με μια λέξη Αρχ@@ίδηδες δηλαδή...

Ω! νύχτες κρύες

 

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou?fref=nf

...νύχτες-ποτάμια ανθρώπινου πόνου...νύχτες- μαχαίρια...
http://www.epiruspost.gr/…/k…/36965-2016-03-11-20-09-41.html  

Ω ! νύχτες κρύες των λυγμών, των τραγουδιών,
νύχτες καράβια του καημού, νύχτες-μαχαίρια,
νύχτες των άσωστων ανθρώπινων παθών, 
νύχτες-καρφιά στων προδομένων τ' άδεια χέρια, 

φεύγετε χάνεστε σαν ίσκιοι στα βουνά
σαν του πελάου σκορπάτε τ' αφρισμένο κύμα
πότε χαράζετε ανθισμένη Πασχαλιά
πότε μια κρύα ερημωμένη Χιροσίμα, 

κι οι μέρες φεύγουν σαν πουλιά,κι αλιά απ' αυτόν
που δεν βαφτίζει τους χειμώνες καλοκαίρια,
ω ! νύχτες κρύες των λυγμών, των τραγουδιών,
νύχτες καράβια του καημού, νύχτες-μαχαίρια.
ά. - λεύτερη Πίνδος - 12 Μάρτη του 2016

Το δέντρο στο Μακρονήσι

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1040409592685435&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

Το δέντρο απόξω από το σπίτι 
το 'χε φυτέψει ο πατέρας, 
ν' ακούει πώς φύσαγε τις νύχτες 
στο Μακρονήσι ο κρύος αγέρας, 

είχε ένα τέτοιο ολόιδιο τότες
εκεί που σπάγανε λιθάρια,
τους τήραε και βροχή κυλούσαν
δάκρυα τα έρμα του κλωνάρια,

και τους ψιθύριζε "κουράγιο"
κι "αγάντα σύντροφοι" με φόβο,
σαν το πουλί πέρα απ' το φράχτη
σαν πλοίο που στέκεται αρόδο

σαν τον σακάτη στο 'να πόδι
στο φεύγα της μαβιάς εσπέρας,
το δέντρο απόξω από το σπίτι
το 'χε φυτέψει ο πατέρας...
ά. - 2 Μάρτη του 2016 - λεύτερη Πίνδος
https://www.youtube.com/watch?v=wxFCs2IbX4A
https://www.youtube.com/watch?v=O0ojZWnqseo

Στου βράχου το ράγισμα

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...στη φωτογραφία του βίντεο, είναι ενα καλυβάκι άγιο , χτισμενο στου βραχου το ραγισμα...όποιος το 'χτισε και πρωτόκατσε εκεί μέσα, δεν μπορεί παρά ν' άγιασε μεσα του βαθιά ... δεν μπορεί παρά να 'παιρνε η καρδιά του ρυθμό απ' το πλαταγισμα των φτερών των πουλιών ,που ζυγιάζονταν εμπρός του, τόσο μα τόσο κοντά του!!!...δεν μπορεί παρά να 'νιωθε αδερφό τον ψηλό μεγαλο ουρανό, έτσι που κι οι δυο τους μόνοι και δυνατοί ηταν κάτω απ' των άστρων το φως, τις νυχτιές...
Θα μπορούσα να ζω
στης φλόγας την άνθιση,
σαν ο ήλιος μεθά
των ρόδων την άνοιξη... 

Θα μπορούσα να ζω
στoυ βράχου το ράγισμα,
στων φτερών των πουλιών
το πρώτο πλατάγισμα... 

Θα μπορούσα να ζω
στων άστρων τα δάκρυα,
στου μονάχου ουρανού
μια απόμερη άκρια....
ά. - λεύτερη Πίνδος

Στο καφενείο ,στους Χουλιαράδες...

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1039274019465659&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

...στο καφενείο στο χωριό, στα 1100 μετρα...δυο βήματα απ την εκκλησιά, με τους αγίους και τους αποθαμένους στο κοιμητήρι, τα ζωντανά παραδομένα στη γαλήνη του τοπίου, ρουφάνε μακάρια το μύρο και τον ίσκιο των Τζουμέρκων....
ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΔΕΣ, ΟΙ ΓΑΤΕΣ
Πλάι στην Αγια-Παρασκευή
στο καφενείο της Πόπης,
βρίσκει νερό ο περαστικός, 
γλυκιά ρετσίνα ο πότης,

βρίσκει μια στάλα φως, τ' οκνό
το σκοτεινό το δείλι,
στο ραγισμένο τ' άσβηστο
τ' Αη-Γιώργη το καντήλι,

βρίσκει ο Χριστός κι ο πλάτανος,
δροσούλα κι αντιστύλι
στο κρύο το ρακοπότηρο
στων χωριανών τ' αχείλι,

ώσπου στο μαύρο νύχτωμα,
στις αδειανές τις στράτες,
παντέρμες πια αλωνίζουνε
οι νηστικές οι γάτες,

"ευλογητός εί, Κύριε"
να ηχούν στο πέρασμά τους,
τα ερωτικά μακρόσυρτα
τα γουργουρίσματά τους,

να τις ζηλεύουν οι νεκροί
στο μνήμα όπου κοιμούνται,
μαργιόλες κι ακαμάτισσες
κι εφτάψυχες οπού 'ναι...
ά. - λεύτερη Πίνδος
φωτογραφία: Μενέλαος Συκοβέλλης

Μοντέστ Μουσόργκσκι

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...Ο Μουσόργκσκι πέρναγε μέρες και νύχτες, στο κακόφημο ταβερνείο «Μάλυ Γιαροσλάβετς» της Αγίας Πετρούπολης, πίνοντας μαζί με άλλους μποέμ απόκληρους, εξιδανικεύοντας τον αλκοολισμό του ως στάση εθιμική και στάση αισθητική. Ο Μουσόργκσκι δεν μπορούσε και δεν ήθελε να σταματήσει να πίνει!...

Μοντέστ Μουσόργκσκι, μουσικέ αλκοολικέ,
σε ταβερνεία παλιά που εσύχναζες κακόφημα,
τη βότκα -το 'ξερες- αν έκοβες ποτέ, 
η έμπνευσή σου ξεχαρβαλωμένο όχημα 

θά 'παυε κι ούτε που θα τράβαγε μπροστά
ξανά, και στην πεζότητα -ωιμέ- θα λίμναζες,
Μοντέστ Μουσόργκσκι , εσύ, τιτάνα μουσικέ,
σε ταβερνεία παλιά κακόφημα που εσύχναζες...
ά.

Κορίτσι με το ροζ το παντελόνι

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1037842469608814&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

http://allnews-epirus.blogspot.gr/2016/02/blog-post_694.html
Κορίτσι με το ροζ παλιό το παντελόνι
στην εθνική της Καλαμπάκας με τα Γιάννενα,
να 'χα κλωστίτσα να 'χα και γερό βελόνι
να 'ραβα στις πλατούλες σου φτερούγες κι άρμενα,

νά 'βγεις μεμιάς ψηλά μακριά  στην Ειδομένη,
να μη βαριοτυραγνιστείς στην κρύα την άσφαλτο,
γιατί από ευαίσθητο, είσαι -βλέπω- καμωμένη
μικρούλα μου, υλικό, φαίνεται που 'σαι άμαθο

στην ταλαιπώρια, τρυφερό μικρούλι αηδόνι,
με δυο ματάκια ωχρά της παγωνιάς κυκλάμινα,
κορίτσι με το ροζ παλιό το παντελόνι
στην εθνική της Καλαμπάκας με τα Γιάννενα...
ά. -26 Φλεβάρη του 2016
https://www.youtube.com/watch?v=bpPjlpIkKps

Σαν σήμερα, ο Καρλ κι ο Φρίντριχ

 

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=671939042865827&set=pb.100001492111524.-2207520000.1456053494.&type=3&theater

 https://www.alfavita.gr/…/san-simera-ekdidetai-gia-proti-fo…

... Πέρασαν εκατό κι εξήντα χρόνια
κι οχτώ -και μοιάζει να 'χει γίνει φέτο-
που ο Καρλ κι ο Φρίντριχ τύπωσαν μια μέρα
το Κομμουνιστικό το Μανιφέστο,

κι ακόμα οι προλετάριοι να ενωθούνε
κι ακόμα να σηκώσουνε κεφάλι
κι ακόμα να σαρώσουν και να λειώσουν
σαν φίδι τ' άτιμο το καπιτάλι...
ά. -λεύτερη Πίνδος-21 Φλεβαρη του 2016
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=671939042865827&set=pb.100001492111524.-2207520000.1456053494.&type=3&theater

Στέφανος Σκοπούλης : ο μπράτιμος των πέντε ανέμων

...μια  αναφορά στο Στεφανο Σκοπούλη, τον ορειβατη
που τελικά εμεινε αιώνια πάνω στα βουνά...μπράτιμος των πέντε ανέμων,"έφυγε" έτσι όπως θα 'θελε να "φύγει" ο καθείς που τα βουνά λατρεύει...
...ο γιατρός που δεν έπαιρνε φράγκο απ' τη φτωχολογιά, όπως έκανε παλιότερα κι ο άλλος γιατρός Σκοπούλης (συγγενής του), στα Γιάννενα....ο Στέφανος Σκοπούλης , που τον άνθρωπο αγάπαγε....
ο Στέφανος Σκοπούλης, που δέθηκε με τα βουνά και τη φύση, γιατί είχε μάθει από παιδί να ξεχωρίζει και ν' αγαπά τ' αληθινά σπουδαία...στις εξορμήσεις του με τον ορειβατικό, προτιμούσε να προπορεύεται, να βαδίζει ολομονάχος, για να γεύεται το μεγαλείο των βουνών ασυντρόφευτος κι άρα παίρνοντας απ' αυτά το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο συγκίνησης που θα μπορούσε....το πρόχειρο τραγούδι μου στο βιντεάκι , δυο κουβέντες που θα ' θελα να του 'λεγα στ' αυτί, αύριο στο ξόδι του...παραλλάζοντας (το έκανα ήδη στους στιχους που ακολουθούν) τους στιχους που ακούγονται στο τραγούδι,σε δεύτερο πρόσωπο....
ΜΠΡΑΤΙΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΝΕΜΩΝ
Βιός σου μονάχο της βροχής το κρύο το χάδι
και το κορμί σου ο μπράτιμος των πέντε ανέμων
κι η καλησπέρα των θλιμμένων χρυσανθέμων
Εσπερινό προτού σημάνουν στο σκοτάδι. 

Πλούτος δεν σ' έθελξε άλλος και περιουσία .
Έτσι σού ορίστη: στα βουνά με τ' άλλα ζούδια
του Πλάστη, τρέχοντας , του αιθέρα τα τραγούδια
γρικώντας, να νογάς του κόσμου την ουσία.
........................................­..................................
Βάστα, μανούλα-γης μου, τα περάσματά σου,
με του λαφιού τη βιάση ο ταπεινός να τρέχει
για να ομορφαίνει, για να υψώνεται, ν' αντέχει,
ώσπου μια αυγή να τον δεχτείς στην αγκαλιά σου.
ά. - λεύτερη Πίνδος