Ευτύχης Μπιτσάκης :oγδόντα χρόνια αριστερός!

•  

(...Ευτύχης Μπιτσάκης...ο δάσκαλος...ο συγγραφέας...ο φιλόσοφος..ο συνεπής αριστερός....ο αταλάντευτος αγωνιστής...ο Άνθρωπος...) 

• Ογδόντα χρόνια αριστερός 

• ογδόντα δημοκράτης 

• ογδόντα αντιστασιακός :

• Ευτύχιος Μπιτσάκης . 

•  ..............................

• Θυμάμαι που κατέβαινε 

• παλιά το '81 

• καθηγητής στα Γιάννενα 

• με τα μαλλιά ασπρισμένα, 

•  

• Πανεπιστήμιο,Κουραμπά, 

• Πλατεία, Αβέρωφ, λίμνη, 

• βαρύς από περίσκεψη

• βαρύς κι απ' την ευθύνη, 

•  

• με πιο βαριό και πιο βαθύ 

• τ' αριστερό του χνάρι , 

• και μ' ένα φως στων οματιών 

• την άκρη ωσάν λυχνάρι, 

•  

μες στη Γιαννιώτικη αχλή, 

τόση ν' αφήνει λάμψη,      

που  'λεγες τα βιβλία του 

στους δρόμους τα  'χει γράψει,   

κι έβριθαν οι Γιαννιώτικοι
πεζόδρομοι κι οι αλέες 
απ' τις βαθιά ανθρώπινες 
αριστερές του ιδέες,

έτσι που το χινόπωρο

στην πόλη οι ακακίες 

φυλλοροούσαν βροχηδόν 

Μπιτσάκειες θεωρίες,  

αριστερά στην άσφαλτο 

αριστερά στις λάσπες 

αριστερά στις άπλυτες 

εργατικές τραγιάσκες...  

Άγγελος 

15 Νοέμβρη του 2013-λεύτερη Πίνδος

•  

•  

• 

Το "ρο" του Μάνου Χατζηδάκι

 (...ακούστε αποπάνω, στο τραγούδι "Ο χορός των σκύλων" (Γκάτσος-Χατζηδάκις), κι απολαύστε το τραγουδιστό, λεύτερο κι αλλιώτικο κάθε φορά "ρο" ("λο", "γο", "δο") του Μάνου Χατζηδάκι...)

 Ο Μάνος, γόνιμο μυαλό 

κι  ούτε σταλιά δογματικό,
από γεννεσημιού, το "ρο"
το  'λεγε "λο" ή "γο" ή "δο",

γιατί  έβλεπε  στα γράμματα 

το ιερό δικαίωμα 

ν' αυτοπροσδιορίζονται 

στου Λόγου το στερέωμα,

και να βαφτίζονται, αν μπορούν, 

μόνα τους κατά το δοκούν...

Άγγελος 

17 Νοέμβρη του 2013-λεύτερη Πίνδος

Πάλαιρος 2013.Όταν πεθαίνουν μελαμψοί σε επικράτεια άσπρων...

Όταν πεθαίνουν μελαψοί 

σε επικράτεια άσπρων, 

μονάχα η νύχτα τούς θρηνεί 

κι ο στεναγμός των άστρων.... 

......................................... 

......................................... 

Πέντ’-έξι Παλαιστίνιοι

κι άλλοι πέντ’-έξι Σύροι

πνιγήκανε στην Πάλαιρο

δυο μίλια απ’ τ’ ακρωτήρι…   

Αν ήταν ντόπιοι και Γραικοί, 

θα σκούζανε ως τη μία

χίλιοι παραθυράκηδες 

στα βραδινά δελτία...

Μα ήταν Παλαιστίνιοι

και μελαμψοί και Σύροι.

Τους πήρε κάτω στο βυθό

μεμιάς το τρεχαντήρι…

Κάλλιο να μην τους μάζευαν

σαν τα ναυάγια τ’ άλλα,

το κύμα να τους έβγαζε

μια νύχτα στη Ραμάλα

  

στου Ναζωραίου τα χώματα  

του μέγα ποετάστρου

που  κλαίνε ίδια το χαμό

του μελαψού και τ’  άσπρου… 

............................................ 

Όταν πεθαίνουν μελαμψοί 

σε επικράτεια άσπρων, 

μονάχα η νύχτα τούς θρηνεί 

κι ο στεναγμός των άστρων....

Άγγελος

15 Νοέμβρη του 2013-λεύτερη Πίνδος

Τεύκρος Ανθίας, ένας τεράστιος "ελάσσων" Κύπριος ποιητής

 (...Τεύκρος Ανθίας: Κύπριος "ελάσσων" ποιητής και δάσκαλος... μια ζωή γεμάτη διώξεις και φυλακίσεις απ' τους εγγλέζους καταχτητες... έξω από λογοτεχνικούς ομίλους, μέσα  σε στρατόπεδα συγκέντρωσης...πιστός στην ιδεολογία του και στους αγώνες του λαού του...ΠΟΙΗΤΗΣ....)

...Για τον "ελάσσονα"  τον Κύπριο θα πω
τον ποιητή -και δάσκαλο- τον Τεύκρο Ανθία, 
που  'φαγε αφορισμό απ' το παπαδαριό
κι απ' τους εγγλέζους τύραννους στρατοδικεία,

κι έγραφε στίχους με το αίμα του λαού
και τα σημάδια από το βούρδουλα στις πλάτες, 
με το μυαλό πάντα στο δίκιο του φτωχού
στο μεγαλείο του ταπεινού και στους αργάτες,

μακριά απ' ομίλους, πάντα, λογοτεχνικούς 
και φιλολογικές ανούσιες εσπερίδες
-είχαν κι οι μπόμπηδες* , ποιητές, παλιά, καλούς,
μα τώρα πάταγαν τη γης του, αχρείοι σπαχήδες-

κι αν  στη χορεία είναι γνωστός των ποιητών,
ένας "ελάσσων" στους πολλούς κι αυτός ακόμα, 
"ελάσσων" είναι κι ο ξωμάχος , το λοιπόν,
-Ανταίος ως τόσο, βράχο αφού πατεί και χώμα-
 
"ελάσσων" είναι κι ο σκαφτιάς κι ο σιδεράς,
"έλασσον" και  τ' αηδόνι που λαλεί στο ρέμα,
"έλασσον" και το μοναστήρι ο Μαχαιράς
οπού κοινώνησε απ' τ' Αυξεντίου το αίμα...


*οι μπόμπηδες=οι εγγλέζοι
 
Άγγελος
9 Νοέμβρη-λεύτερη Πίνδος




 

Νικόλας Άσιμος : πιο μόνος κι απ' τον άνεμο

Σκιά, στις σκιές εζούσε, που όλο τρίζανε 
φωνές και θύμησες του κάτω κόσμου, 
"δικός μας είσαι εσύ -του ψιθυρίζανε-
ίσκιος σαλός , κι ανασασμός του δυόσμου",  

σαράντα χρόνια, του λαγού το γδάρσιμο, 
της μάνας το  'νιωσε αγκαλιά και χάδι, 
τον φώναζαν στα Εξάρχεια οι μάγκες Άσιμο, 
μονόλυκο η βροχή και το σκοτάδι, 

κι άνθιζε κι όλο εχτύπαγε τα κρόταλα 
της τρέλας, της φωτιάς και του θανάτου, 
μέχρι που εχάθη κι έσβησεν ολότελα 
σαν Ζέφυρος στη ράχη του κυμάτου, 

από χολή χορτάτος κι από κώνειο 
κι από μια ανθοφορούσα ωραία θλίψη, 
αφού είχε γεννηθεί με το προνόμιο 
πιο μόνος κι απ' τον άνεμο να ζήσει,

φεγγάρι μαύρο, σκοτεινό κι αγέμιστο, 
να λάμπει στην παράξενη ομορφιά του,
τον  κόσμο αυτόν τον άσχημο κι αμέθυστο
απ' ομορφιά,να βγάζει απ' την τροχιά του...

Άγγελος 
8 Νοέμβρη του 2013-λεύτερη Πίνδος

Απεργία!

(...επανάληψη, που λένε...έτσι κι αλλιώς σήμερα, πρεπει η απεργία  να  ΄ναι ΚΑΘΟΛΙΚΗ...να μη δουλεύει τιποτε...το χέρι να μη σκύβει να πιάσει μολύβι να γράψει,  παρά  να  'ναι μια υψωμένη  σφιχτή γροθιά στους δρόμους ...)

 Βγες έξω, σύντροφε ! Τ' ακούς ; Σήμερα δε δουλεύει 
μηδέ κι ο ρούσος ο ντελής ο αργάτης τ' ουρανού
ο ηλιάτορας ! Όλο απεργεί το Σύμπαν !΄δές : χορεύει
από  'νας  τζίτζηκας στην πλάτη κάθε αφεντικού,

κι ουδέ γυρίζει μηχανή κι ουδέ γρανάζι στρέφει,
 και θούριους ψάλλουν τα πουλιά κι ύμνους στην εργατιά,
κι η πολιτεία αγάλλεται και "Vencermos" γνέφει
στον μπετατζή, στο δάσκαλο, στο χτίστη , στο γραφιά.

Βγες έξω, σύντροφε ! Περνάει,βογκάει -γρίκα!- στους δρόμους  
το πλήθος τ' άγριο, νηστικό, μυριόστομο κι αψύ !
Βγες έξω σύντροφε , μαντύ την αφοβιά στους ώμους 
ρίξε, εμπροστά σου να σκιαχτούν κι αφέντες και θεοί,

κι ό,τι εύρεις πλάι σου  άδραξ' το : δρεπάνι,αλέτρι,  αξίνα,
κι ό,τι είναι ομπρός σου μάζωξ΄το : φτυάρι, βαριά,σφυρί ,
σφιχτά χεράκωσ' τα, ύψωσ' τα, λάβαρα, και ξεκίνα
να καταλύσεις τ' άδικο, το ψέμα, τη ντροπή.

Άγγελος 
λεύτερη Πίνδος

Οι παλιοί σύντροφοι...

 (..στη φωτογραφία....Γιάννενα, 1983...διαδήλωση συντρόφων...) 

Λακίσαν', σκόρπισαν οι σύντροφοι οι παλιοί, 
άλλος κουράστηκε, άλλος βούτηξε στο μέλι, 
κάποτε πείσμα είχαν και πλούσιο το μαλλί, 
στο δρόμο εβγαίνανε οργισμένοι αρχαγγέλοι, 

τώρα μεσόκοποι , αδιάφοροι , βουβοί, 
τα βήματά σους σέρνουν ράθυμα στο άστυ 
και χαιρετώντας μ' ένα κόμπο στη φωνή 
τους νεολαίους που πουλάνε Ριζοσπάστη,

 με σηκωμένο το γιακά τραβούν να πιουν 
στο καφενείο της γειτονιάς πέντ'-έξι τσίπρα 
ολομονάχοι, μια σταλιά να ζεσταθούν,
 που 'ναι μεγάλη της ψυχής η μέσα η ψύχρα, 

κι όπως στο ράδιο ο καφετζής βάζει Καρά

και Πλούταρχο στη διαπασών κι Ελένη Πέτα,

 ετούτοι λένε κάνα αντάρτικο σιγά,

να γλυκοχαίρονται του σακακιού τα πέτα...

Άγγελος 
3 Νοέμβρη του 2013 
λεύτερη Πίνδος 

Στη λίμνη Παμβώτιδα στα Γιάννενα, τ' αμάξι

(...Στη φωτογραφία : Γιάννινα, 1900!! Αμάξι  της εποχής, γρήγορο -έπιανε ως και τα 30 και 40 χιλιόμετρα την ώρα, άμα γκάζωνε...- μοδάτο με δεκάχτινες ζάντες κι αστραφτερό σασί, στα ρηχά της λίμνης Παμβώτιδας ,  σιμά στη βάρκα (!) ,  που το κοιτάζει -θαρρείς- όλο ζήλεια...) 

Zάντα  δεκάχτινη ασημί,  

και κλάξον σαν τ’ αηδόνι,

ζηλεύει η βάρκα το σασί

και τ’ αλαφρύ τιμόνι,   
  

τ' αμάξι αστράφτει στα νερά,

ο μιναρές σωπαίνει,

σκύβει ο σωφέρ στ' αριστερά 

και γλυκοπαραγγέλνει :  

-Ντύσου καλή, ντύσου κυρά , 

ντύσου  κυρα-Φροσύνη,

κι άιντες να βγούμε απ' τα νερά,

να βάλουμε βενζίνη
          

να το γκαζώσω στο Δολό,         

να πιάσω τα τριάντα,           
να φτάσουμε στο Δέλβινο      

και στους Άγιους-Σαράντα
              

κι άμα δεν έχουνε ραντάρ

και μπλόκα στο Καλπάκι,

πίσω , αγκαλιά με το Μουχτάρ*

σε φέρνω το βραδάκι.


Μουχτάρ= του Αλη-Πασά ο Αρβανίτης γιος, με τον οποίο η κυρα-Φροσύνη διατηρούσε κρυφό ερωτικό δεσμό...


Άγγελος 
λεύτερη Πίνδος

Τρελά και μόνα, ωραία παιδιά που 'χε ιστορήσει (μνήμη Κώστα Καρυωτάκη)

 (Σαν σήμερα, στις 30 Οχτώβρη του 1896, γεννήθηκε ο  Κώστας Καρυωτάκης .)


"-Σβήσου!" τον πρόσταξε η Στιγμή! Και πυροβόλησε
και στης αβύσσου , ωχρός, ερίχτηκε τ' αχείλι.
Κι ω! 'σείς, τρελά και μόνα,ωραία παιδιά που ιστόρησε
μακριά απ' της δόξας το μαρμάρινο αντιστύλι,

μονάχα εσείς δακρύων μαντήλια επικροσείσατε
καθώς στη ρίζα η σφαίρα εχώθη του κροτάφου
κι εσείς κρινάκια λυπημένα που εσιγήσατε
πριχού στην κρύα την αγκαλιά χαθεί του τάφου.
...............................................................................
Πάνωθε ο αιθέρας, με τις κάργιες που επετούσανε,
πικρά εριμάριζε, βαρύς και γκρίζος όντας .
Κάτωθε οι σκώληκες τα δόντια τους τροχούσανε
ίσια θωρώντας τον στη σάρκα, αδημονώντας.

Κι έψηνε ο ήλιος τα στενά τα Πρεβεζιάνικα
μήνα Αλωνάρη, και τα δάκρυά σας, βρύση,
τα πένθιμά σας μαύρα εβρέξαν' κοντομάνικα,
τρελά και μόνα ωραία παιδιά που 'χε ιστορήσει ...

Άγγελος 
λεύτερη Πϊνδος

Έλα, μανούλα νύχτα! (Ικεσία του Γεώργιου Βιζυηνού προς τη νύχτα, λίγο πριν αποθάνει...)

(...σ' ένα απαξιωμένο -σήμερα- δημόσιο σχολειό που όσο πάει και πολεμιέται περισσότερο, από θεούς και δαίμονες, η επαφή των μαθητών με τους ποιητές, είναι μπάλσαμο, παρηγόρια και βοήθεια μεγάλη... ,αποκάτω,ένα τραγούδι μου που τραγούδησαν οι μαθητές της ΣΤ' τάξης, στο τέλος μιας βδομάδας αφιερωμένης στο μεγάλο λογοτέχνη Γεώργιο Βιζυηνό...) 

Τη νύχτα να την αγαπάς,
ποτέ σου μην την τρέμεις!
Το 'πε παλιά ο Παλαμάς,
το 'γραψε κι ο Πολέμης:

"To φεγγαράκι τ' ουρανού
με της αυγούλας τ' άστρα
είναι πετρούλες του Θεού
για της ψυχής τα κάστρα!"
.................. 
Έλα, μανούλα-νύχτα,
του κόσμου κόψ' τα δίχτυα
και πάρε με απ' εδώ
σαν άστρο μοναχό
το γιο σου τον τρελό.
................ 
Η νύχτα είναι πέλαγο,
καράβι το σκοτάδι,
να συνηθίζεις τον καιρό
στις θάλασσες του Άδη.

"To φεγγαράκι τ' ουρανού
με της αυγούλας τ' άστρα
είναι πετρούλες του Θεού
για της ψυχής τα κάστρα!"
....................
Έλα, μανούλα-νύχτα,
του κόσμου κόψ' τα δίχτυα
και πάρε με απ' εδώ
σαν άστρο μοναχό
το γιο σου τον τρελό. 

Άγγελος 
2011

Το ΟΧΙ θέλει λεβεντιά και μπούτζον μιαν οργιά....

 (...δοξολογία για το ΟΧΙ...πηγμένη η εκκλησιά από κόρακες ..ειδέστε...κόρακας επί θώκου....κόρακας με ράσο και ποιμαντορική ράβδο..κόρακες με παράσημα...κόρακες με σειρήτια...κόρακες με γαλόνια ...κόρακες με γραβάτες...μαυρίλα παντού...) 

Σαράντα πέντε κόρακες  
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 
πάτησαν μπήκαν σ' εκκλησιά 
ώι μάνα μ', κρα και κρα,  

χρυσά γαλόνια και σταυροί 
 ώι μάνα μ', κρα και κρα, 
κι αυτοκρατορικά χαλιά 
ώι μάνα μ', κρα και κρα,

τους έκραζε ο Αρχάγγελος 
ώι μάνα μ', κρα και κρα,  
ο Άγιος τους σιχτίριζε 
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 

στο τέμπλο, ορθός τούς μοίραζε, 
 ώι μάνα μ', κρα και κρα, 
ο Κατσιμήτρος φάσκελα, 
 ώι μάνα μ', κρα και κρα, 

 πηχτά ο Δαβάκης ρόχαλα, 
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 
κι ο Ναζωραίος κι ο Πρόδρομος, 
ώι μάνα μ', κρα και κρα,

μα τ' άλλα απόξω τα πουλιά
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 
κοιμούνταν κι ουδέ σπάραζαν,
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 

βλέπαν' στο MEGA, Τούρκικα,
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 
χωρίς βρακί στον κόλο τους
ώι μάνα μ', κρα και κρα, 

χωρίς βουλή, χωρίς ψυχή, 
ώι μάνα μ', κρα και κρα,
μαύρη(ν) οχιά τούς έτρωγε, 
 ώι μάνα μ', κρα και κρα,  

το ΟΧΙ θέλει λεβεντιά 
και μπούτζον* μιαν οργιά 
κι όχι γραικύλους κόρακες 
ώι μάνα μ', κρα και κρα.   

 μπούτζος=ο πούτσ@@ος , έτσι όπως τον έλεγε ο Καραϊσκάκης

Άγγελος 
28 Οχτώβρη του 2013-λεύτερη ,βοώσα "-ΟΧΙ", Πίνδος

Του ρατσισμού το τέρας

....Την ακύρωση της συμμετοχής του σχολείου στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ζήτησαν γονείς μαθητών του Λυκείου της Χερσονήσου, όταν έμαθαν ότι τη σημαία θα κρατήσει αριστούχος μαθήτρια της Γ΄Λυκείου, με καταγωγή από την Αλβανία. Οι αντιδράσεις μάλιστα ήταν τέτοιες και από συμμαθητές της κοπέλας, ώστε η ίδια, για να διευκολύνει τα πράγματα, ζήτησε, με τη σειρά της, να μην είναι εκείνη η σημαιοφόρος... Οι πρώτες αντιδράσεις προκλήθηκαν από μια ομάδα μαθητών, που "δεν ήθελαν με τίποτε να σηκώσει τη σημαία Αλβανίδα"...... 

Απέδω Γιάννενα, Αμφισσα, 

κι απέκει Τεπελένι. 

Φτωχούλα παίρνει τα βουνά

τα συνορα διαβαίνει

να βρει καλύτερη ζωή 

πατέρα πόχει εργάτη,

να μάθει για τον Όμηρο 

και το σοφό Σωκράτη, 

η φτώχεια φως και δάσκαλος

φκιάνει μυαλό που κόβει,

είναι σεμνή, μελετηρή, 

διαβάζει και προκόβει, 

την καμαρώνει η μάνα της 

τη χαίρεται ο πατέρας, 

βγάνει φωτιές τ' απέθαντο

του ρατσισμού το τέρας, 

χιμάνε στο παιδί  καμιά 

εκατοστή μαινάδες, 

κι ας γλυκοβύζαξαν παιδιά

κι ας είναι και "μανάδες",  

η μάνα χάνει το παιδί 

και το παιδί τη μάνα, 

πώς ξέπεσε τούτη η φυλή, 

για ποιον χτυπάει η καμπάνα, 

ποιες τάχατες είναι οι Ρωμιές 

και ποια 'ναι η Αλβανίδα, 

απ' τα βαθιά τα τάρταρα 

"-Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα..."

βογκάει ο φιλόσοφος 

με σιχασιά και κόπο 

και παίρνει τα μπαγκάζια του 

και φεύγει γι' άλλον τόπο.... 

Άγγελος 

27 Οχτώβρη-λεύτερη , που σμίγει τους λαούς των Βαλκανίων , Πίνδος

Του βοριά η άγρια βία

(...πανσέληνος έλαμψε ψες...τα βουνά λένε αλήθειες...και το φεγγάρι...η δε πανσέληνος, σπανιότερη κι ακριβοθώρητη καθώς είναι , λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες..μαζεμένες, μια φορά το μήνα που σκάει μύτη...στη photo , κάποια πανσέληνος του Οχτώβρη, πάνω απ' τα χιονισμένα Τζουμέρκα .....) 


Βγήκε  κι έφεξεν ολούθε 
Σαββατιάτικα, του Οχτώβρη 
η πανσέληνος και μού  'πε: 
"-Από το λαό θα τό  'βρει 

όποιος άρχοντας παιδεύει 
το λαό τον πονεμένο 
το λαό που φως γυρεύει 
το λαό το σταυρωμένο. 

Από το λαό θα τό  'βρει, 
γράψε το, δεν είναι ψέμα! " 
Κι έσταξε το ξεροβόρι 
στον αιθέρα χολή κι αίμα, 

και στη σκοτεινιά τη μαύρη 
μες στα σπίτια κρύα που ήσαν, 
σπάθες όξω απ' το θηκάρι 
να τροχίζονται αρχινήσαν, 

και ντουφέκια και κουμπούρια 
χρόνια τώρα βουβαμένα 
στήθηκαν ν' ακούσουν "-Γιούργια!" 
όπως και το '21... 

"-Κοίταξε -μου  'πε - να ξέρεις 
-η πανσέληνος, στ' αγιάζι- 
το λαμόγιο ο ..Ντερμπεντέρης 
που τον κάνει ο κόσμος χάζι, 

τη στιγμή που μπαλαλάει 
για της βίας την καταδίκη, 
άσσο την πυγμή, κρατάει, 
του κεφάλαιου, στο μανίκι.

 Στα μεγάλα τα κανάλια, 
του λαού η λεγεώνα 
πρέπει κάμποσα κεφάλια 
να ξαπλώσει ευθύς στο χώμα, 

να ξεπαστρευτούν οι μπράβοι 
των αφεντικών ολούθε...!" 
Βγήκε κι έφεξε ψες βράδυ 
η πανσέληνος και μού  'πε.... 

...Και  πριν  φύγω πέρα μόνος
στη νυχτιάτικη ευωδία, 
καταδίκασα εντόνως 
του βοριά την άγρια βία 

 που τα σύννεφα  εφυσούσε
πάνω απ' τα βουνά με θέρμη 
 και να κρύψει προσπαθούσε
την πανσέληνο την έρμη... 

Άγγελος-19 Οχτώβρη του 2013 
λεύτερη , λουσμένη στο φως της πανσέληνος, Πίνδος

Στο φούρνο του Παππά, τα Γιαννιωτόπουλα

Στη φωτογραφία : Γιάννινα, 1972.Στο φούρνο του ..γλυκομάστορα Παππά απόξω...
Τα Γιαννιωτόπουλα, μαθητές, πριν ή μετά το σχολειό μάλλον, ξεγελούν την πείνα τους με μια μηλόπιτα.. Στα όρθια..Στο χέρι...   
Τιρελέν παντελόνια πολυκαιρισμένα, ζιβάγκο χωμένα μέσα απ' το παντελόν,σκαρπίνια παλιά...  
Όλα στα μέτρα της ..φτωχιάς πλην όμως δυνατής κι αληθινής εποχής του '70,  μέσα απ' την οποία ξεπήδησαν γεροί και φωτεινοί άνθρωποι που πρόκοψαν, γιατί ποτέ δεν αφήκαν να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που τους έδενε με τον τόπο τους, την πέτρινη πατρίδα...
Η φωτογραφία(Γιάννης Αυγέρης αριστερά, Σπύρος Μάργαρης δεξιά), απ' το blog του Γιάννη Αυγέρη  
http://javger.blogspot.gr/p/blog-page_22.html 

Στο φούρνο απόξω του Παππά,  
 -μάστορας δίχως ταίρι-
τρώνε τα Γιαννιωτόπουλα  
μηλόπιτα στο χέρι.   

Φτώχεια, τριμμένο τιρελέν, 
σακκάκι και ζιβάγκο.  
Σαν τα σπουργίτια κάθονται  
'μπρός στου Παππά τον μπάγκο,  

θα στυλωθούν, θα φύγουνε 
-ξεγέλασαν την πείνα-  
άλλος πανεπιστήμιο,  
άλλος για την Αθήνα,   

Σύνταγμα, Πλάκα θα γυρνούν  
τρανοί και προκομμένοι,  
θα βγαίνουν απ' τον ύπνο τους  
σπουργίτες πεινασμένοι  

στα Γιαννενάκια θα πετούν   
σα ζαγορίσιο αγέρι, 
να φάν' στο φούρνο του Παππά  
μηλόπιτα στο χέρι.... 

Και θα  'ναι  φτώχεια στα χωριά  
πείνα τρανή στον κάμπο, 
φτώχεια, τριμμένο τιρελέν, 
σακκάκι και ζιβάγκο,  

κι αυτοί στου εβδομήντα δυό  
τ' άσπρόμαυρο το κάδρο,  
σα  ρόδα θα μοσχοβολούν,  
σαν το βουνίσιο νάρδο  

που ξέρει από κακό καιρό  
κι από βαρύ αγιάζι  
κι όσο φυσάει, τόσο ανθεί  
πιότερο κι ευωδιάζει....  

Άγγελος

Στην Ανεξαρτησίας στα Γιάννενα, ο κωδωνοποιός

 Στην κλασσική  φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα : Γιάννινα, 1940.Οδός Ανεξαρτησίας.Κωδωνοποιός στο κωδωνοποιείο του...
Γεμάτη η βιτρίνα από εκατοντάδες κουδούνια, μικρά και μεγάλα,έτοιμα τα περισσότερα απ' αυτά,για τα τετράποδα της στάνης.
Πόσες κορφές, πόσα διάσελα και ραχούλες της Πίνδου θ' αντιλάλησαν απ' τον ήχο  τούτων των κουδουνιών που  σκάρωσε ο Γιαννιώτης κωδωνοποιός... 

 
Τόσα που σκάρωνε, σκυφτός  
στο κωδωνοποιείο,  
κουδούνια ο κωδωνοποιός,  
κάθε νυχτιά στις δύο 

θα γιόμιζε το μαγαζί  
βελάσματα  κι αφάνες 
κατσίκια και χλωρό κλαρί  
χιόνια, σκυλιά και  στάνες.  
...............................  
Όταν τον πήρε η μάνα-γη,  
 στην άκρη στο σταυρό του
σκύλοι εφτά ποιμενικοί  
 σκούζανε το χαμό του

κι ώσπου να λειώσει,κάθε αυγή 
πάνω απ' τη μαύρη πλάκα,  
κάποιος τού φόραε αναριχτή 
μια χιονισμένη κάπα...  

Άγγελος  
λεύτερη Πίνδος  

Τα παιδιά της καταιγίδας

...στο 8% η συμμετοχή στην απεργία των καθηγητών σήμερα σε Γυμνάσια και Λύκεια των Ιωαννίνων

epirusgate.blogspot.grστοΝΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

*αντί να αυξάνουν, φθίνουν τα ποσοστά!...δεύτερη μέρα σήμερα της 48ωρης πανελλαδικής απεργιακής κινητοποίησης των εκπαιδευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μικρή ήταν η ανταπόκριση των καθηγητών στο απεργιακό κάλεσμα της τοπικής ΕΛΜΕ, αφού τη στιγμή που η εκπαίδευση βρίσκεται στο κόκκινο, στα Γιάννενα δεν απήργησε ούτε ένας τους... δέκα! ...σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν πριν λίγο στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Ιωαννίνων, η σημερινή συμμετοχή δεν ξεπέρασε το 8%...απήργησε ένας στους 12, δηλαδή...απήργησαν οι ολίγιστοι... οι λεβέντες... τα παιδιά της καταιγίδας...ακόμα χειρότερα τα ποσοστά συμμετοχής των δασκάλων...οι δάσκαλοι που μπήκαν στην τάξη αντί να βγουν στους δρόμους..οι δάσκαλοι που, πώς άραγε θα μπορούν να κοιτάνε κατάματα τους μαθητές τους, μιλώντας τους  τους γι' αγώνες,για Θερμοπύλες,για Μανιάκι,για Καλπάκι και Σούλι;;;;;;;;; 

Όταν οκνό στη νάρκη ζο ο ντουνιάς 
χάσκοντας σβεί της ζωντανής ελπίδας 
τη σπίθα, πέρα στης ανηφοριάς 
τις λάσπες, τα παιδιά της καταιγίδας 

βάνουνε πλάτη, ορθώνονται ψηλά 
κι ας τα χτυπάει με μάνητα ο αγέρας, 
νογώντας πως τον κόσμο πάν' μπροστά 
οι λίγοι, οι πέντε, οι δυο, ο τρελός ο ένας. 
.................................................................... 
Άσχημα  θά  'ρτουν τέρμινα πικρά, 
φτωχότεροι οι πολλοί απ' τα τώρα θα  'ναι, 
πουλιά στ' ανεμοβρόχι τα παιδιά 
"-Πατέρα, πού ήσουν τότε;" θα ρωτάνε. 

"-Ήμουν , παιδί μου, ο δόλιος στο ζυγό, 
απ' της οργής αμέθυστος τ' αψέντι, 
παραδομένος, ξέπνοος στον καιρό, 
βόιδι, στο κνούτο, αξύπνηγο, του αφέντη..." 

θα λέν' με πίκρα, τότε, στην ψυχή,  
οι άβουλοι του σήμερα οι σκιαγμένοι, 
στων τύψεων τη βαριά τη φυλακή 
απ' τα παιδιά τους τα ίδια δικασμένοι...

 Άγγελος -24 Σεπτέμβρη του 2013
λεύτερη Πίνδος 

Οι πάλλευκοι ιαγουάροι, στην Ανεξαρτησίας και Καλάρη,στα Γιάννενα.

(Στη φωτογραφία απ' το blog photoioannina: Γιάννινα,2013.Ανεξαρτησίας και Καλάρη.Οι δυο δρόμοι με τα δεκάδες στέκια της νεολαίας, που σφύζουν κάθε βράδυ από κίνηση και  ζωή, παραδομένοι -στις 9 το πρωί, όπως μαρτυρά το ρολόι αριστερά- στην ακινησία και στη λευκή πεζότητα του φωτός...)

Ανεξαρτησίας και Καλάρη, 
ώρα εννιά και πέντε το πρωί. 
Του φωτός οι πάλλευκοι ιαγουάροι,
λάβροι,πεινασμένοι, βιαστικοί, 

ρήμαξαν  στο λυκαυγές  και πάλι,
ό,τι απ' την ωραία, νεανική, 
μεταμεσονύχτια κρεπάλη, 
έπλεε ημιθανές εδώ κι εκεί :

θραύσματα ψιθύρων και βλεμμάτων, 
μυρωδιές τσιγάρων κι αλκοόλ, 
Γραίγους φουλαριών ανεμισάντων 
και δονήσεις εναγκαλισμών.
..................................................
Τώρα, στων κτιρίων τις μετόπες, 
σ' ύπνο θα βουλιάξουνε βαθύ,
σαν τους κουρασμένους στρατιώτες 
ύστερα από μάχη φονική. 

Άγγελος   

λεύτερη Πίνδος

Ο απεργοσπάστης εκπαιδευτικός (γιατί, ωρέ δάσκαλε ;γιατί ;;;;)

 ...κάποτε, τον λέγαμε "απεργοσπάστη"..τώρα,  τον λένε "μη απεργό"....κάποτε, μιλάγαμε για "απεργοσπασία"...τώρα, κάνουν λόγο για "ιερό δικαίωμα στην εργασία"... όπως και να  'χει, ειδικά σήμερα που η επίθεση που δέχονται τα λαϊκά στρώματα είναι άνευ προηγουμένου, ο απεργοσπάστης είναι αδικαιολόγητος και κοινωνικά νεκρός...κι άμα είναι και δάσκαλος, εκπαιδευτικός, προδότης του λαού του λογαριάζεται -με πόνο ψυχής το λέω....γιατί, κάτω απ' τις σημερινές συνθήκες, ο δάσκαλος απεργεί μια για τον κλάδο του και τον εαυτό του, και χίλιες για το δοκιμαζόμενο λαό του...τι θα  'λεγε ο Παλαμάς σήμερα, βλέποντας σχολειά-φάμπρικες με απούσες την Ομορφιά, την Ποίηση, κι εντελώς υποβαθμισμένες τις Ανθρωπιστικές επιστήμες ;;;;)

Πώς διάβηκε τ' απόμερα να μην τον δει ο Πλάστης 
στο Ναζωραίο σαν έδωσε της προδοσίας φιλί 
ο Ιούδας, έτσι ωσάν σκιά διαβαίνει ο απεργοσπάστης, 
σαν το ζαβό, λυσσιάρικο του μαχαλά σκυλί.  

Κλεμένο μεροκάματο, στο βρόντο μεροδούλι, 
μια σπιθαμή το μπόι του, απ' τα νύχια ως την κορφή, 
σκλάβα η ψυχή στο Μαμωνά, άρρωστη ως το μεδούλι, 
πώς θα μπορέσει άλλη φορά, "συνάδελφε" να ειπεί ; 

Παράς μιας μέρας, της ντροπής, βαριά στην τσέπη πέτρα 
του σπάει λαγόνες και μεριά, τ' απίστομα στη γη 
να σούρνεται ωσάν σκώληκας, κάλλιο σκοινί δυο μέτρα 
να πέρναγε στο σβέρκο του, παρά τέτοια πομπή: 

στης εξουσίας τη φόβητα, να  'χει σκυφτός ενδώσει 
-γομάρι που το βουρδουλάν' και λέει κι "ευχαριστώ"- 
χέστης μπακάλης που πουλάει στέρφα κι ανούσια γνώση, 
να  'χει προδώσει Ιδανικά κι Ιδέα και λαό...

Άγγελος 
18 Σεπτέμβρη του 2013 ..οι απεργοσπάστες άρχισαν  να πιάνουν δουλειά ...γιατί, ωρέ δάσκαλοι; γιατί ;;;;;;; )
λεύτερη Πίνδος 

Παύλος Φύσσας ..εις μνήμην

Κι αν, Παυλο, εσύ με μουσικές επάγαινες και στίχους, 
να  'χεις μαζί των ποιητών τ' ασύνταχτο τ' ασκέρι, 
ο άλλος ήρθε ωσάν σκιά, πισώπλατα, απ' τους τοίχους, 
μ' αγκυλωτό και σβάστικα και δίκοπο μαχαίρι. 

..Μια Τρίτη τ' Ολυμπιακού, μια Τρίτη του θανάτου... 
Συντρόφοι, που το νιώσατε γλυκό το πέρασμά του, 
γαρουφαλλάκια υψώσετε και πιείτε στην υγειά του, 
άγγελος ήταν πάνωθε, άγγελος πάει και κάτω... 

Άγγελος 
18 Σεπτέμβρη 2013 
λεύτερη Πίνδος

Ομπρός, δάσκαλε!

...οι δάσκαλοι της β/θμιας (καθηγητές) ,γιγαντωμένοι κι αποφασισμένοι, συνεχίζουν για τρίτη μέρα τον ηρωικό αγώνα τους...αύριο μπαίνουν στη μάχη κι οι δάσκαλοι  
της α/θμιας...ομπρός,συνάδελφοι ! τώρα είν' η ώρα...είναι ευλογημένες οι στιγμές που ο άνθρωπος  έχει την ευκαιρία να υψωθεί σε Άνθρωπο...το ίδιο ευλογημένες είναι κι οι στιγμές που ο δάσκαλος έχει την ευκαιρία να υψωθεί σε Δάσκαλο...

...Τώρα είν' η ώρα, δάσκαλε, η πιο μεγάλη ώρα! 
Τώρα είν' Το Μέγα Μάθημα κι η πιο τρανή σπουδή! 
Έβγα στο δρόμο ! Πάλεψε!Γίνε φωτιά! Προχώρα! 
Τώρα ή ποτέ ! Ομπρός ! Ομπρός, δάσκαλε! Εσύ ή αυτοί !...  

Πώς θα  'ταν, δάσκαλε, η ζωή χωρίς πάλη κι αγώνα, 
χωρίς ορθό αντιπάλεμα στ' άδικο, στο στραβό, 
με μπόι γιγάντου -ας άνθρωπος- κι αλύγιστο το γόνα, 
με το λαό, για το λαό, μπροστάρης στον καιρό ; 

Μια φούσκα θα  'ταν, δάσκαλε, μια χούφτα κούφια χρόνια 
μίζερα, στέρφα κι αδειανά και του πεταματού, 
τέρμινα ωσάν της όχεντρας που από τον Πλάστη αιώνια 
οχτρός 'δικάστη καθενός πλασμάτου ζωντανού. 

Κι εσύ θε  να  'σουν, δάσκαλε, μια μηχανή, μια αστεία 
καρικατούρα φλύαρη όλη μέρα στο σχολειό, 
σκιάχτρο στο μαυροπίνακα με μια άσπρη κιμωλία 
να γράφτεις γράμματα, αριθμούς και σύμβολα σωρό. 

Μα, εσύ  'σαι, δάσκαλε Έλληνα, παιδί του Μακρυγιάννη, 
γιος του Δελμούζου, του Γληνού, του Σικελιανού, 
κοινώνησες και το σεπτό νεράκι του Ιορδάνη 
μα και το Φως τ' ανέσπερο του Ολύμπιου του θεού, 

και τώρα, βράχο, δάσκαλε, στη φτώχεια και στην πείνα 
σε θέλει η μοίρα, ακάματο μεταλλωρύχο ορθό, 
να ψάχνεις στα Όσια της φυλής για ατσάλι και πλατίνα, 
να τα δουλέψεις στη φωτιά, θώρακα στο λαό.  

Σε θέλει η μοίρα, στα σχολειά αρχάγγελο και βάρδο
φύλακα ορθό κι αγωνιστή κοντά  στο Σολωμό, 
τώρα που λαίλαπα άγρια, τώρα που κύμα μαύρο, 
σαρώνει ό,τι απόμεινε στον τόπο τούτο ορθό,
  
σαρώνει νιάτα και σχολειό, σχολειό σού μοιάζει ετούτο, 
δάσκαλε, ή μαύρη φάμπρικα κι εξέταση Ιερά, 
σφιχτή στη νιότη άλυσο, στην αθωότη κνούτο
και μάχαιρα στα ορθάνοιχτα του εφήβου τα φτερά ;
  
Τώρα είν' η ώρα, δάσκαλε, η πιο μεγάλη ώρα! 
Τώρα είν' Το Μέγα Μάθημα κι η πιο τρανή σπουδή! 
Έβγα στο δρόμο ! Πάλεψε!Γίνε φωτιά! Προχώρα! 
Τώρα ή ποτέ ! Ομπρός ! Ομπρός, δάσκαλε! Εσύ ή αυτοί !   
 ...............................................................................

..Ώστε, σαν λάμψεις κάποτε, αστράκι φευγαλέο, 
δάκρυ του γιου σου στην κορφή του ολάσπρου σου σταυρού,  
Δάσκαλος να  'σαι ,Δάσκαλε, με  Δέλτα κεφαλαίο,
στη μνήμη των κατοπινών, στη μνήμη του λαού. 
  

Άγγελος 
17 Σεπτέμβρη 2013, στην καρδιά των απεργιακών κινητοποιήσεων των δασκάλων της α/θμιας και β/θμιας εκπ/σης
λεύτερη Πίνδος

Καλούτσιανη:η συνοικία τ' Αρχάγγελου στα Γιάννενα

(Καλούτσιανη : 
η γειτονιά μου η παιδική,  
τ' Αρχάγγελου η συνοικία,
η φτωχοσύναξη η σεπτή,  
η ζώσα κι άγια μου ουτοπία... )

...Καλούτσιανη: κοτσύφι στη βροχή, 
σκούνα χωρίς πανί τα ξημερώματα 
που μέθυσε στο Μώλο με κρασί 
κι ανέβηκε απ' τη λίμνη στα Λακκώματα. 

Καλούτσιανη θα πει φτωχός, 
στενό δρομάκι δίχως φως, 
στη λάσπη αδέσποτος  ψωριάρης  μαύρος σκύλος, 
θα πει ντερβίσης κι αδερφός, 
έρμος στον κάμπο σταυραητός, 
βράχος, λιμάνι και σωσίβιο και φίλος. 

Καλούτσιανη θα πει φωτιά, 
μηλίτσα στην ξεροπαγιά, 
σακάτης μέρμηγκας στη μέση της ασφάλτου, 
θα πει κι αντάρτης στα βουνά 
που  'μεινε απ' το σαράντα εννιά 
να κάνει μόνος του ασκήσεις επί χάρτου... 

Πώς ευωδάει, μανίτσα μου, ο τόπος 
στης φτώχειας ποτισμένος τ' άγια αρώματα! 
Εδώ είναι του πατέρα μας ο κόπος, 
εδώ είναι του παπούλη μας τα χώματα... 

Άγγελος 
λεύτερη Πίνδος-9 Σεπτέμβρη του 2013  

Κοιμήσου, αγγελούδι μου

Σεπτέμβρης νιούτσικος χλωμός εμήνυσε χινόπωρο, 
μανδύα ωχρόν εφόρεσε στα διάσελα η οξιά, 
ο Γραίγος ψέλνει αργό σκοπό στις γειτονιές στενόχωρο, 
σ' άσωστη βούλιαξε ο Ρωμιός , θανάτου απελπισιά, 

κι άλλοι λαμπάδα ανάβουνε, κι άλλοι τα δόντια σφίγγουνε 
κι άλλοι στους δρόμους βγαίνουνε κι υψώνουνε φωνή, 
κι άλλοι απογειώνονται στον τέταρτο να φύγουνε 
μακριά απ' τη μαύρη κόλαση που ζούνε οι ζωντανοί, 

και μόνο απόξω απ' τ' ανθιστά που φέγγουν μαιευτήρια, 
φυσάει αγέρας λιόχαρος ζωή που αχνογελά 
κι ακούς μαντζόρια βρεφικά κι άσματα νικητήρια 
και παραδείσια αγγέλματα από χείλη μητρικά :  

"κοιμήσου αγγελούδι μου, κοιμήσου νάνι νάνι σου, 
κι αν δέρνει αγιάζι, μάτια μου, τον τόπο παγερό, 
κεντήστρα μάγισσα η ζωή, να μην κρυώσεις, ράβει σου 
την ξαστεριά πουκάμισο, το σύγνεφο παλτό... 

κοιμήσου αγγελούδι μου..." 

Άγγελος 
λεύτερη ανθιστάμενη Πίνδος-8 Σεπτέμβρη του 2013 

Στα Γιάννενα, ο καπετάνιος

 (...στη φωτογραφία : Γιάννινα, δεκαετία του '60. Ο καπετάνιος ! Μια πασίγνωστη ,στους παλιότερους Γιαννιώτες, φιγούρα....)

Ο καπετάνιος χαιρετάει
σαν νά  'ρθε η ώρα του η στερνή.
Τρελόν το πλήθος τον νογάει,
το πλήθος που  'χει  σφαλερή   
 

μια ιδέα παντοδυναμίας, 

μια ιδέα αθανάτου  στη ζωή 

και νιώθει ρίγη ευδαιμονίας 

τον καπετάνιο ωσάν θωρεί  
 

γειρτό,μισοκομμένο στάχυ 

-δέντρα περνιούνται αυτοί, αειθαλή !
Ποιος το λοιπόν, χαμένα τα  'χει ; 

Ο καπετάνιος ή αυτοί ;  
 

Άγγελος  

Τον πήραν πάνω τα πουλιά

Είχε ένα ακορντεόν μπορντώ
 DELICIA ενενηντάρι, 
έπαιζε και  τον έβγαζε
μάγκα και παλληκάρι.

Δεν πούλαε δεν αγόραζε,
στο φάρο των ματιών του
ζούσε, και ξεχειμώνιαζε
ψηλά  στ' ακορντεόν του,

ν' ακούει  τα μελλούμενα,
απ' τα συγγενικά του
του αιθέρα τα πετούμενα
που κούρνιαζαν κοντά του.
.........................................
Μια μέρα που  'χε αναδουλειά
του κόσμου η βαρύτης,
τον πήραν πάνω τα πουλιά
αοιδό της Βερενίκης.

 Άγγελος
3 Σεπτέμβρη του 2013

Στης Πλάκας το γιοφύρι,το χινόπωρο κι ο Άραχθος...

(...τη φωτογραφία απ' το blog photoioannina:το γεφύρι της Πλάκας... ..χρώματα...θάματα...ζωή...)

Διαβαίνει το χινόπωρο 
στης Πλάκας το γιοφύρι!
Βλάμηδες-γεροβάτραχοι,
κότσυφες-καλογήροι,

τον κρόκο και τον νάρκισσο 
παντρεύουν με την πέτρα
-χρώματα,θάματα, ευωδιές, 
κάτσε, καρδιά μου, μέτρα-

η τραμουντάνα στο βιολί, 
στο κλαρινάκι ο γραίγος
στον ταμπουρά ο ζέφυρος
και στο τραγούδι ο κέδρος, 

γλεντάει , χορεύει ο Άραχθος 
μεθάνε τα Τζουμέρκα
ο Γιαραμπής αγάλλεται 
μετράει τ' ανθού τα έργα, 

εδώθε τα χρυσάνθεμα 
κι εκείθε οι μπιγκόνιες 
του βράχου τα μυριστικά
της Όστριας οι κολόνιες, 

κίτρινα , κόκκινα, μαβιά, 
νοσταλγικά κι ολάσπρα 
τ' ανθάκια του χινόπωρου 
των μερμηγκάδων τ' άστρα*

σημαίνουν φως κι εσπερινό 
Λαμπρή σημαίνουν κι όρθρο 
και χαρμολύπη ορθόδοξη 
με της νυχτός το ρόπτρο...

Ας ήμουνα, καρδούλα μου, 
ένα φτωχό χαλίκι
στου πρωτοψάλτη τ' Άραχθου
την αφρισμένη κοίτη,

αιώνια να το χόρταινα 
τούτο το πανηγύρι.
Διαβαίνει το χινόπωρο 
στης Πλάκας το γιοφύρι. 

Άγγελος 
 λεύτερη,ευωδιάζουσα Πίνδος 

*άστρο βλέπει τ' ολάνθιστο, φωτεινό ανθάκι ο μέρμηγκας, 
άμα σηκώνει ψηλά το κεφαλάκι του ν' ατενίσει το γύρω του Σύμπαν...