Σαν venceremos σαραντάπηχα στην έρημο...!

 

 .Στο βίντεο ο βελζεβουλευτής ..Γκρινιέρογλου,έντρομος την ωρα του πρόσφατου σεισμού στην Κρήτη...σκεφτομαι ότι κάπως έτσι,αλαφιασμένα/πανικόβλητα,θα πιαστούν στον ύπνο μια μέρα,τ' αφεντικά της Γης,σαν σκάσει η Επανάσταση....on camera,την ώρα που θα μιλάνε στην ti-vi...μπορεί να 'χουν περάσει αιώνες,αλλά θα το νιώσουμε βαθιά στο μνήμα μας,όσοι ζήσαμε μ' αυτό το ουτοπικό όραμα...θα θροϊσουν,πάνωθέ μας, τα κυπαρίσσια,ολόρθα μες στων καιρών τ' αγιάζι,σαν venceremos σαραντάπηχα στην έρημο...

Έτσι,μια μέρα, θα πιαστούν στον ύπνο οι αστοί

και τα τρανά του κεφαλαίου τα παλιοζάγαρα :

on camera όπως θα μιλάνε στην ti-vi,

άρτι εγερθέντα -γιόμα!- στην κρεβατοκάμαρα, 

θα ηχήσουν βροντερές απόξω οι ιαχές

των κοιμισμένων ως τα τότε προλετάριων !

Θα σφίξουν κώλοι,κι απ' τον πανικό,οι κλανιές

των αφεντών και των λοιπών σφουγγοκωλάριων, 

θα πλημμυρίσουνε τα κυβερνεία,πνιχτές,

βουβές,και πουμπωμένες και σφιχτοκωλιάρικες,

μην και τους εντοπίσουν οι λαϊκές στρατιές

που θα εφορμούν απ' τα γιαπιά κι από τις φάμπρικες!

................................................................................

Α ρε τι όμορφη που θα 'ναι αυτη η στιγμή !

Θ' αναγαλλιάσω σαν μικρό παιδί στο μνήμα μου!

Θα 'χουν περάσει αιώνες,μα άκρως ζωντανή

στο χώμα η επαναστατική η βαρβατίλα μου 

θα κάνει, απάνωθε απ' τ' εμέ, τα κυπαρίσσια

μες στων καιρών τ' αγιάζι ,νύχτα με πανσέληνο,

να στέκονται μες στο δρολάπι,ολόρθα κι ίσια,

σαν venceremos σαραντάπηχα στην έρημο.

ά. - 2 Οχτώβρη του 2021-λεύτερη Πίνδος

 

Βενετία

 ....Μια αγγελούδα στον αγέρα

μυρωμένη παστρικιά 

πέταξε μια κρύα εσπέρα

κι έφτασε ως τη Βενετιά, 

έγνεψε στο γονδολιέρη  

μίλησε στα ύδατα, 

βάσταγε σφιχτά στο χέρι 

του ντουνιά τα κρίματα 

του ντουνιά τα μύρια πάθη 
του ντουνιά τα κρίματα 
τα μεγάλα ωραία λάθη 
τα γλυκά αμαρτήματα


"-Δώσ' τα, εμένα!" είπε ο μπάτης, 
"-Κάλλιο, εμένα"!"  η γόνδολα,    
στην ποδιά στην αγκαλιά της
τα 'παιξε πεντόβολα, 

κι όπως έπεφτε το δείλι, 

το κορμί της άναψε 

λαμπαδίτσα και καντήλι 

στης Μεσόγειος τον μπαξέ. 

ά. 18 Σεπτέμβρη του 2017

Γράψη (Κι όλο βροντούν τα πέταλα,τ' ανάποδα βαλμένα..)

 

 

 ...στη φωτογραφία (1955),τα παιδιά του δημ.σχολειού στο χωριό Γράψη,δίπλα στο Αργυρόκαστρο...η Γράψη,είναι  η πατρίδα των προγόνων της μάνας μου....το σόι της,τότε το μακρινό 1600, έφυγε από τη Γράψη,και έχτισε νέο χωριό στα Γιάννενα, που το ονόμασαν Κράψη. - Η αιτία της φυγής:  Η επιθυμία ενός τούρκου μπέη να κοιμηθεί με μια νιόπαντρη δεν εκπληρώθηκε. Ο νιόπαντρος σκότωσε τον μπέη, πήρε τη γυναίκα του και όλους τους συγγενείς του, καβαλίκεψαν τα άλογα πεταλωμένα ανάποδα ώστε να έχαναν οι διώκτες τους τα ίχνη τους, και πήγαν και εγκαταστάθηκαν στο σημερινό χωριό Κράψη,πίσω απ' το Δρισκο,25 χλμ. ανατολικά απ' τα Γιάννενα...στη φωτογραφία λοιπόν, τα παιδάκια του σχολειου της Γράψης ,μοιάζουν, όπως τα "είδα" εγώ,να κοιτάνε ,πίσω στους αιώνες,το σόι της μάνας μου, να φεύγει...και μαζί με το σόι,με τους παλιούς Γραψίτες δηλαδή, "βλέπω" να 'ναι κι η μάνα μου,κι ας γεννήθηκε 3 αιώνες μετά,να 'ναι κι αυτή μαζί,γιατί έτσι θα 'θελα ,να 'χε πατήσει μικρή τον τόπο των παπούληδων,και  ποτέ να μην είχε φύγει απ' εκεί,γιατί σε ξένο κι άγνωρο τόπο εντέλει επήγαν,σε ξενιτιά δηλαδή...μοιάζουν λοιπόν τα παιδάκια της Γράψης,να τους "φωνάζουν " βουβά με τα μάτια "-Γυρίστε πίσω"...εκείνοι όμως, Κραψίτες πλέον, κι όχι Γραψίτες,συνεχίζουν το δρόμο τους,τραβώντας ουσιαστικά σε μια ξενιτιά που βασταει 400 χρονια πια...τα παιδιά,κάποτε,αποκαμωμένα σταματούν να τους καλούν....βροντούν μόνο τα πέταλα/τ' ανάποδα βαλμένα....

...Κείθε βροντούν τα πέταλα 

τ' ανάποδα βαλμένα,  

δώθε τα Γραψιτόπουλα

στον τοίχο ακουμπισμένα

 

κοιτάν', μάνα, που φεύγετε 

και πάτε για το Νότο 

γρήγορα, να σας βρει μακριά

το χάραμα το πρώτο 

 

πριν ξημερώσει κι εύρουνε

τον μπέη μακελεμένο,

και βγουν οι καβαλάρηδες

με ξίφος γυμνωμένο , 

 

κι όλο στο δρόμο εισάστενε 

κι όλο στη μαύρη στράτα, 

πατρίδες δυό σάς κρένουνε, 

η μια γαλανομάτα  

 

κι η άλλη του Σκεντέρμπεη, 

κι όλο βαρούν κλαρίνα  

κλαρίνα-πικροκλάρινα

πατρίδα και πυξίδα,  

 

κι όλο τραβάτε στη βροχή  

στ' αγιάζι και στα χιόνια  

χίλια διακόσια τέρμινα 

και τετρακόσια χρόνια, 

 

εδώ Γράψη το λέγατε, 

Κράψη θα λέτε κάτω, 

θα βγαίνετε στο ξάγναντο 

Τετάρτη και Σαββάτο  

 

και θα κοιτάτε στο Βορά 

εκεί που σβήνει η Πίνδος 

και θα 'ναι μες στα στήθια σας 

πικρός ο αγέρας λίγος , 

  

κι όλο τα Γραψιτόπουλα 

θα λένε "ελάτε πίσω" 

μ' ένα βουβό παράπονο 

σαν κύμα πελαγίσιο 

 

που βλέπει βάρκα πλουμιστή

αλάργα να τραβάει

να χάνεται στο πέλαγο 

να μην ξαναγυρνάει,  

 

και θα βροντούν τα πέταλα 

τ' ανάποδα βαλμένα 

κι εσείς στο Νότο μακριά 

πουλιά ξενιτεμένα 

 

κι αν θα 'χετε , μανούλα μου 

δυο φράγκα παραπάνω, 

στη Γράψη,των παπούληδων 

το αίμα, θα 'ναι απάνω, 

 

όποιος αφήνει το Βορά 

να κατεβεί στο Νότο, 

ειναι παιδάκι αλάδερφο 

πεντάξενο και νόθο, 

 

κι όλο τον πνίγει η ξενιτιά 

κι όλο τον τρών' τα ξένα, 

κι όλο βροντούν τα πέταλα 

τ' ανάποδα βαλμένα. 

ά. - Τριτη 29 Σεπτέμβρη- λεύτερη Πίνδος/Χουλιαράδες

Στη Λευκάδα,με τον ποιητή Βαλαωρίτη...

...στη Λευκάδα,στην προτομή του ποιητή Βαλαωρίτη,κατευθείαν μετά από τρέξιμο 20 χλμ.,γεμάτος ενδορφίνη,η οποία είναι το διαβατήριό το θεωρημένο απ' τα βουνά,τους χωροφύλακες της Γης,για να περνά ο δρομέας  στον γεμάτο ελευθερία, αλήθεια και φως,υπερβατικό κόσμο των Ποιητών και των ηρώων.... 

..Τρέχοντας πήγα στον Ποιητή,
γεμάτος ενδορφίνη,
κι άμα μ' ετύλιξε η λαμπρή
Ποιητική του δίνη

με τον βαρύ τον ιερό
τον Οίστρο Του Θανάτου
και των Ποιητών την άσβηστη
αίσθηση του αθανάτου,

ορθόν στο πλάι στην προτομή
με πήρε ένα ποτάμι
μ' έβγαλε στου Ήλιου το μακρύ
τ' ολάνθιστο μεϊντάνι,

λούστηκα στ' Απολλώνιο Φως
στ' αθάνατο νεράκι
κι έγινα μύστης και σαλός
κι αθώο μικρό παιδάκι,

κι ένιωσα να μην μ' ακουμπά
ο αστικός καρκίνος,
κι απ' τα μητρώα σβήστηκα πια,
κι όλοι ρωτάγαν' "-Τίνος

γέννημα είναι και παιδί,
'κειό το λιανό κλαράκι,
ρυθμό που παίρνει από τη γη
και τέμπο απ' τ' αεράκι; " , 

κι όπως στοιχεία για εμέ, κανείς
δεν ήξευρε να είπει,
μήτε ο Μεγάλος Αδερφός
ο μπάτσος του πλανήτη, 

έλαβα μια "Βεβαίωση
πλέριας ελευθερίας"
υπογραμμένη απ τα βουνά
της Πίνδου απευθείας : 

"Σήμερον,είκοσι οχτώ
του Αυγούστου, βεβαιούται
ότι το πλάσμα ετούτο εδώ,
νομίμως δικαιούται 

λεύτερο να λογίζεται
κι αδέσποτο κι αθώο,
σαν πέστροφα κόντρα που πάει
στον ποταμό Αώο, 

κι ήρθεν ως τ' ασπρολίθαρα
στου Ποιητή το βάθρο
εδώ, ν' ακούσει όλο χαρά
τον παφλασμό των άστρων 

καθώς εκχύνουν βροχηδόν
σαν επουράνιους νάρδους
τους δεκαπεντασύλλαβους
και τους ωραίους ιάμβους, 

κι αιώνας γίνεται η Στιγμή,
και πλήθος μέγα ο ένας
ο ευαίσθητος,κι όλοι οι πολλοί
οι αναίσθητοι κανένας, 

και βγαίνουν τ' άστρα από τη Γη
κι ο Ήλιος απ' τη Δύση
κι υψώνεται στα Σύμπαντα
τ' ανθρώπινο μελίσσι 

σαν μιας στιγμούλας βουερός
ολάνθιστος διάττων
τόσο μικρός τόσο θνητός
τόσο πικρά απαστράπτων, 

σαν τ' αυγινό αντιφέγγισμα
στου ποταμού την κοίτη,
σαν και το πλάσμα ετούτο εδώ
πλάι στο Βαλαωρίτη, 

που όσο να πέσει η νυχτιά
θα μαραθεί θα σβήσει,
μα με μιαν άσωστη ομορφιά
να το 'χει κατοικήσει 

για μια στιγμούλα ελάχιστη
που εστάθηκε μονάχο
σαν πορφυρένια αλυγαριά
στου Ποιητή το βάθρο."
Άγγελος. -Λευκάδα-28 Αυγούστου του 2020

Ζωής αγέρας

Τζουμέρκα μες στην αυγινή
την κάψα τ' Αλωνάρη,
της Πίνδου γκρίζο ολάνθιστο
κι αμάραντο κλωνάρι,

Τζουμέρκα απροσκύνητοι
γιγάντοι ανταριασμένοι
αδάμαστοι  Ελεύθεροι
και πολιορκημένοι,

χιονίζετε αγάλλεστε
βρέχετε βαριοκλαίτε
φυσάτε  θούρια πέμπετε
ζωής αγέρα πνέ'τε.
ά. -Χουλιαράδες

Αποσταμένος,μιαν αυγή . . .

Αποσταμένος μιαν αυγή θα ξεπεζέψω 

απ' τ' άγριο τ' άλογο το μαύρο με τους στίχους 

και τα τραγούδια.Θα χιονίζει η Πλάση απ' έξω 

κι εγώ χορτάτος από ποιήματα και ήχους
 

στη βρεφική μου σαρμανίτσα πλάι θα γείρω, 

του πεθαμένου μου αδερφού θ' αναζητήσω 

τα γέλια τα καμώματα, και με το μύρο   

της μάνας διάχυτο παντού θα ξεψυχήσω,  
 

κι οι τοίχοι, οι τοίχοι του σπιτιού που ακούσαν' τόσα,  

και πιότερα είδαν, δυο αιώνες καραούλι,

θα γκρεμιστούν, αλαλιασμένοι σαν την κλώσσα  

που ομπρός της σβήνει το στερνό της κλωσσοπούλι,    

κι αυτός ο βρόντος μες στο πατρικό το κτήμα 

σαν τα λιθάρια θα σωριάζονται στο χώμα, 

η πιο σπαραχτική στον κόσμο  θα 'ναι ρίμα

κι απ' το "-Τετέλεσται!" του Ναζωραίου ακόμα. 

ά.

Στο σπίτι του Άγγελου Σικελιανού

...στη Λευκάδα,στο σπίτι/μουσείο,του Άγγελου Σικελιανού,στο πλάι του Ποιητή...αμέσως μετά από τρέξιμο,ώστε να κουβαλάω στο πετσί τον αέρα της Λευκαδίτικης Φύσης,που έθρεψε την Ποίηση του Μεγάλου Αλαφροϊσκιωτου....
Α! εδώ, αλαφροϊσκιωτε,στο σπίτι που εγεννήθης,
κι η σαρμανίτσα σου, άγγελο σ' εθώρει αστραφτερό
το πρώτο βράδυ που έγειρες εντός της κι εκοιμήθης
και Φως το δώμα εγιόμισες,απόκοσμο, ιερό....

Εδώ,που τις ογρές νυχτιές,το κύμα ακουρμαινόσουν
κι ως την αυγή τού εζήταγες Στίχο-κεροδοσιά,
έτσι που απ' τα μικράτα σου,Απολλώνιος υψωνόσουν
Ιεροφάντης με,τρανού Ποιητή,αρματωσιά....

Εδώ,που βάγια η Όστρια,κι η Νύχτα παραμάνα,
το νάμα σ' εκοινώναγαν της Φύσης το ιερό
με του πελάου τον ψίθυρο,με του βουνού το μάνα ,
με τ' αηδονιού το λάλημα το πρώτο τ' αυγινό.....

Εδώ,μπήκα προσκυνητής,σεμνά αλαφροπατώντας,
όπως πατάει στη σκήτη του ο Αγιορείτης μοναχός,
όπως πατάει κι ο πρόσφυγας στον τόπο του γυρνώντας
μες στων προγόνων να λουστεί τ' ανέσπερο το Φως...

...Κι όπως το πάτωμα έτριξε,σου ετάραξα τον ύπνο,
κι άμα απ' το βύθος σου έβγηκες,το βλέμμα αστραφτερό
στης Ρωμιοσύνης το 'ριξες τα κρύα σκοτάδια,λύχνο,
να βρει ο Ρωμιός το βήμα του στο δίσεχτο καιρό!

Του κάκου,νάνος ο Ρωμιός, σ' απύθμενο πηγάδι
χρόνους εκαταβούλιαζε,παρίας πια θλιβερός.
Τα μάτια σου έκλεισες ξανά,εγύρισες στον Άδη.
Θαμπό,το Λευκαδίτικο εστραφτάλισε το Φως...
ά. -Λευκάδα-29 Αυγούστου του 2019  

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/aggelos_sikelianos/alafroiskiwtos.htm

Η μικρή Δανάη (της 25χρονης πια,θυγατέρας μου Δανάης)

 

(...το σκάρωσα , στίχους-μουσική, τη μέρα που γεννήθηκε η κόρη μου Δανάη : 11 Γενάρη του 2001...στην πάνω-πάνω εκτέλεση, πιάνο παίζει ο Παναγιώτης Βούλγαρης και τραγουδάει η Ντίνα Γιακουμάκου...στην ακριβώς επόμενη, το τραγούδι ακούγεται απ' τη χορωδία Αλεξανδρούπολης...) 

Μες στα δάση χάνεται και πάει,

σαν την αστερόσκονη σκορπάει

κι όλο  σεργιανάει

η μικρή Δανάη...

Είναι των πουλιών η πριγκιπέσα,

αρμενίζει στα ποτάμια μέσα

και λαμποκοπά

σαν μικρή θεά...

Σ' άγνωστα  γυρίζει  μονοπάτια,

για  να  βρει  του  ήλιου  τα  παλάτια

κι  όλο  τραγουδάει 

η μικρή  Δανάη...

Είναι  του  βουνού  η  νεραϊδούλα,

κάθε  νύχτα  ντύνεται  νυφούλα,

 πλάι  στο  βοριά

που  την  αγαπά... 

στίχοι-μουσική : Άγγελος Παπαγεωργίου

ερμηνεία : Ντίνα Γιακουμάκου

πιάνο: Παναγιώτης Βούλγαρης

Στη Γύρα, με το Σικελιανό...

..στη Γύρα,στη Λευκάδα,εμπρός μου στην παραλία,ο 70χρονος κυρ-Δημήτρης,φτυστός ο Λευκαδίτης ποιητής Άγγελος Σικελιανός(στα 70 του)...πιασαμε κουβεντα..."-Κύριε Άγγελε" του 'λεγα εγω...
...Στου καιρού τη φύρα,
με πικρόν καφέ,
σ' εύρηκα στη Γύρα,
Σικελιανέ, 

γαλανό το κύμα
στου πελάου τη μέση,
δυο στιχάκια χύμα
μου 'δωσες πεσκέσι:

"-Στο μεγάλο όρθρο
της στερνής αυγής,
άμα σ' εύρει ολόρθο
ο Δρεπανιστής,

στον αιώνα ,π'ήμα
θα 'ρθεί να σου γράψει
ο βοριάς στο κύμα
που θα σε σκεπάσει,

μια φορά γεννιέσαι,
μια σε παίρνει η γη,
κοίτα ν' αγαπιέσαι
στη μικρή ζωή,

το 'γραψε ο Πολέμης,
το 'πε ο Καζαντζάκης,
άλλοθι δεν έχεις,
κοίτα μην την πάθεις!"
...................................
Δυο πουλιά που ήπιαν
όσα είπες, Φως,
"-Τάδε έφη,είπαν,
Σικελιανός!",

στου Νοτιά με πήραν
τ' άσωστο γιορτάσι,
πάνω από τη Γύρα
άστραψε όλη η Πλάση...
ά. - Λευκάδα-28 Αυγούστου του 2019 

https://www.youtube.com/watch?v=I7lTG80O5Uc

Ένα παιδί, στη νύχτα μέσα που έκλαψε...

 ...ένα παιδί που 'κλαιγε μες στη νύχτα ψες λίγο πριν τα χαράματα, αργά κι επίμονα  με παράπονο ...λες κι έκλαιγε τη θνητή μοίρα,ολάκερης της ανθρωπινης φάρας,και μαζί του έκλαιγαν στο πλάι του τα δισεκατομμύρια ανθρώπων που διάβηκαν απ' ετούτον τον πλανητη κι εχάθηκαν.... 

...Ενα  παιδί,τη νύχτα εψές οπού 'κλαψε
κι ετάραξε των άστρων τη σιγή,
θαρρείς στη σαρμανίτσα  εσιγοθρήνησε
τη μοίρα των ανθρώπων τη θνητή,

γιατί δεν ήταν άξαφνο το κλάμα του
σαν θρήνος γοερός σπαραχτικός,
να ειπείς πως βγήκε μέσα απ' άσχημο όνειρο
ή πως το εθέρμανε άγριος πυρετός,

μα εφάνη πως μ' ένα παράπονο έκλαιγε,
σαν να 'χε στο πλευρό ανασηκωθεί
να βγάλει ένα αγκάθι που το αγκάθιζε
στη φτέρνα απ' όταν είχε γεννηθεί,

κι ωσάν μυριάδες να 'κλαιγαν στο πλάι του
ανθρώποι που 'χαν ζήσει και χαθεί
απ' του χαλκού τα χρόνια ως τα σήμερα
κι απ' του Πυρός τη γη ως το Δελχί,

κι άμα στο παραθύρι του εζύγωσα
κι είδα πως πλάι σ' ολόμαυρο κερί
εγώ ήμουν το παιδί στη νύχτα που 'κλαιγε
και τάραζε των άστρων τη σιγή,

ξύπνησα τη μανούλα στον Παράδεισο,
γάλα με μέλι μού 'φκιασε ζεστό,
κι εξέχασα τ' αγκάθι που μ' επόναγε,
κι έγειρα κι άλλαξα γλυκά πλευρό
να κοιμηθώ στου πόνου τα σκεπάσματα,
να πάω ,σαν φέξει η αυγούλα,στο σχολειό...
ά. -10 Οχτώβρη  του 2019

Λένε πως τάχα πέθανε ο Βαγγέλη-Χαλιγιάννης...

https://righter.gr/…/efyge-o-spoudeos-mousikos-vangelis-ch…/
..Λένε πως τάχα πέθανε ο Βαγγέλη-Χαλιγιάννης ,
ο μάστορας ο κλαριντζής ο Παρακαλαμιώτης,
ο Στέντορας του Πωγωνιού ο Χαλι-γιαν-αγιάννης,
ο κι απ' τον Πύρρο βασιλιά πιότερο Ηπειρώτης, 

ο που 'χε δάχτυλα γοργά σαν τον αχό της κάννης
και λαγαρό το παίξιμο ωσάν το φως της πρώτης
αχτίδας,που τον ταπεινό το γίγαντα της στάνης
τον μπιστικό ξυπνά, τρανός για νά 'βγει ηλιοπότης 

στα διάσελα και στους γκρεμούς ψηλά στο Μαυρονόρος
στους Ποντικάτες στο Δολό στη Λίμνη στο Τεριάχι,           

μα εψές τη νύχτα ο Θάνατος ο μέγας καϊμακάμης
'μπρός στο Βαγγέλη εχόρευε πρωτοπανηγυριώτης,
κι ας λέν' πως τάχα πέθανε ο Βαγγέλη-Χαλιγιάννης
ο κι απ' αυτούς τους Μολοσσούς πιότερο Ηπειρώτης.
ά. -17 Σεπτέμβρη του 2019-Χουλιαράδες

Τον έσωζε κυρίως η Τέχνη του

Τον έσωζε κυρίως η Τέχνη του,
γιατί σκεφτόταν "αφού πέρασα 
μέσα απ' των κοφτερών των λέξεων 
τις Συμπληγάδες τις θεόρατες,   

(των λέξεων που δε χωρατεύουνε 
μα δήμιος κι εφιάλτης γίνονται 
σ' αυτούς που τις μεταχειρίζονται
 με τρόπο σφαλερό κι ανάρμοστο) 

κι όχι μονάχα δε με λειώσανε
ανάμεσά τους όταν διάβαινα
γραφοντας στίχους ως το χάραμα,
αλλά σαν καραβιού,σφυρίζοντας,

αλέγρες κόρνες, μ' εχαιρέταγαν,
ωσάν ελάχιστη αναγνώριση
ότι σωστά κι ωραία κι ως έπρεπε
 πάντα τις μεταχειριζόμουνα 

 κι ότι τα μύχια τους νοήματα 
με σεβασμό τ' αντιμετώπιζα 
με ταπεινότητα κι ακρίβεια 
στ' άτεχνα-αναρχικά μου ποιήματα, 

αφού λοιπόν το σθένος έδειξα 
κι  άφοβα τόσα χρόνια εδιάβαινα
Των Λέξεων Το Μεγάλο Πέρασμα
που ολίγοι το περνούν αναίμακτα,

τότε τι τ' "άλλα" να μου κάμνουνε 
της μοίρας μου μα και της ζήσης μου, 
που  όσο κι αν πάντα είχα την έγνοια τους,
ωσάν τις λέξεις δεν μ' ενοιάξανε." 
ά. -7 Σεπτέμβρη του 2019 - Αντίπαξοι

Απτάλικο για τους νωθρούς γερόντους στη βροχή

...Για τους γερόντους που φορούν 
τ' ανάριχτα παλτά, 
σαν τη μεγάλη ασήκωτη 
βαριά τους μοναξιά, 
σαν τα βουνά που εδιάβηκαν 
σαν ήντουσαν παιδιά, 

θέλω να γράψω ένα κοφτό 
απτάλικο βαρύ 
να το χορεύει ο άνεμος 
το χιόνι κι η βροχή 
στις στράτες που διαβαίνουνε 
δυσκίνητοι νωθροί       (τη νύχτα μοναχοί)

οι γέροι με τ' ανάριχτα  
τα μάλλινα παλτά 
με  τα λερά τ' αχτένιστα
τα κάτασπρα μαλλιά  
και τα γιοφύρια τα χρυσά
στα δόντια τους τ' αριά. (στο στόμα τους βαθιά.)
ά. -5 Σεπτέμβρη 2019

Βιζύη

 

...μέγας Γεώργιος Βιζυηνός... 
ΒΙΖΥΗ 
Έφυγεν απ' τη Βιζύη 
επί πύρινων κυμάτων, 
όπως των συναισθημάτων 
των ωραίων οι πληβείοι, 

που πικρά την καταλύει 
ο βραχνάς των υπολοίπων 
την ευαίσθητη ζωή των, 
κι ας μην είναι απ' τη Βιζύη. 
........................................ 
Μα, εκεί που ο Πόνος φύει 
των δακρύων το μέγα δέντρο 
καθώς κράζει η γαία "-Δεύρο!", 
όλοι είναι απ' τη Βιζύη, 

κι άπαντες κι ομού οι βίοι 
σφίγκουν-γίνονται φιογκάκι  
σαν το μαύρο παπιονάκι 
του Γιωργή, που νιο παιδάκι 
έφυγεν απ' τη Βιζύη. 
ά. -14 Δεκέμβρη του 2015 - λεύτερη Πίνδος

Γιάννενα,1930

Ιδού τ' αριά τ' ανθρώπινα 
Γιάννενα του '30,
στράτα ανοιχτή στράτα φαρδιά 
για του βοριά τη μπάντα

να κατεβαίνει απ' τα βουνά 
κι αργά να παιανίζει 
ζωή γλυκιά ζωή μεστή
κι αληθινή να ορίζει  

να ψέλνει βράδυ και πρωί 
κι αχάραγα σε κάθε αυτί : 

"-Ψηλά βουνά να  περπατάς 
άνθρωπος να κρατιέσαι, 
ένας αν είσαι που βαστάς 
για χίλιους δυό μετριέσαι ! " 
ά. -λεύτερη Πίνδος-6 Φλεβάρη του 2019

Το ρολόι στα Γιάννενα

...το πέτρινο ρολόι στα Γιάννενα,παρδαλό κι αγνωριστο σ' έναν κιτς φωτισμό...το χαντάκωμα της πέτρας....

...Έρμο κι ατάραχο ρολόι

στα Γιάννενα στη μέση,

ένας καημός βαρύς με τρώει:

άραγε, έρμο, σ' αρέσει

που σ' "έντυσαν" στα θαλασσιά

στα κόκκινα και στ' άσπρα

στα φούξια και στα μπλε-ρουά

σαν έτοιμο για τ' άστρα

τρανό διαστημόπλοιο

σε βάση αμερικάνων,

εσένα που γεννήθηκες

στη γη των πελεκάνων*

στη γη τω άφταστων χτιστών

που δόξασαν την πέτρα

και στων βουνών την ύψωσαν

τ' άγια κι αιώνια μέτρα,

εσέ που θείου κοπιδιού

σε γέννησε αχολόι....

Γιαννιώτικο, έρμο, πέτρινο,

κι αθάνατο ρολόι...

ά.

πελεκάνοι=οι πελεκητές της πέτρας, οι μαστόροι της πέτρας

Μεσάνυχτα πού να σε βρω,μάτια μου,μάτια θαλασσιά...

...στην Καραβατιά στα Γιαννενα,40 χρονια πίσω,ηταν καποτε ενα ταβερνειο, κοινωνάγαμε οίνο και μετά  καναμε καντάδα κάτω απ τα χαμηλά παραθύρια εκείνης.... 
Θυμαμαι..Στην Καραβατιά... 
Σαββάτο ηταν μεσάνυχτα... 
Ιούνης του '77... 
Τα παραθύρια σου ανοιχτά 
σαν της ψυχής σου τη μπασιά, 
ματια μου,μάτια θαλασσιά... 

 Έκατσα χόρτασα κρασί 
στο καπηλειό τ' αντικρινό 
κι ήρθα προτού να φέξει η αυγή 
στο σπιτι σου το χαμηλό, 
'μπρός στης ψυχης σου τη μπασιά, 
μάτια μου,μάτια θαλασσιά..  

Και σου τραγούδησα γλυκά 
ν' ακούσεις να φχαριστηθείς 
"Μεσάνυχτα πού να σε βρω" 
χαράματα η ώρα τρεις, 
'μπρός στου σπιτιού σου τη μπασιά, 
μάτια μου,μάτια θαλασσιά...  

Σαράντα χρόνια έχουν διαβεί, 
κι άλλα σαράντα θα διαβούν, 
και θά 'ρχομαι,σαν τότε, εκεί, 
να τραγουδάω και να ριγούν 
'μπρός στου σπιτιού σου τη μπασιά 
τα μάτια σου τα θαλασσιά...

Σιγά θα βρέχει η ξαστεριά 
άστρα,πουλιά κι αγάπανθους, 
ρόδα και κρίνα και φιλιά 
κι ολάνθιστους υάκινθους, 
'μπρός στης ψυχής σου τη μπασιά, 
μάτια μου,μάτια θαλασσιά... 
ά.

Η Ζωή Εν Τάφω

 ...πρεμιέρα ψες του "Η ζωή εν τάφω" του Στρατη Μυριβήλη, στο ΕΡΤ1...κι εγένετο φως!!
Ψες βράδυ οι οθόνες των σπιτιών 
γιόμισαν Μυριβήλη, 
άλαλα "-Θαύμα!" εψέλισαν 
των σαλονιών τα χείλη 

ζωή εν Survivor ζούσανε 
"Ζωή Εν Τάφω" είδαν 
σε τόπους λογοτεχνικούς 
παραδεισίους πήγαν,

τα σεμεδάκια της TV 
κι όλοι οι σομόν οι τοίχοι 
την ουρανοκατέβατη 
χαρήκανε την τύχη, 

το εντός του οίκου εδάκρυσε 
τ' ακοίμητο το μάτι. 
Ψες γιόμισε η Ελλάδα φως
και Μυριβήλη Στράτη. 
ά. 

Να μην ξεχνάς τα Γιάννενα. . .

Στο Μπόστον που  'σαι, μάτια μου,  

σου στέλνω συστημένα 

του Μώλου δεκατέσσερα

φύλλα γκρενά πεσμένα,

να μην ξεχνάς τα Γιάννενα 

στον ξένο τόπο που  'ρθες, 

να μην ξεχνάς και τον σεβντά 

που  σου  'χα και που  μου  'χες,  

για χρόνια δεκατέσσερα 

για τέρμινα ογδόντα 

για τα φιλιά τ' αλκοολικά 

στον Μπρούζο  και στον Μπόγκα,

κι αν με θυμάσαι , τα γκρενά 

φύλλα θα μου το λένε, 

κι αν με ξεχνάς, με το βοριά 

 στον ύπνο μου θα κλαίνε

κι αν με προδώσεις μ' άλλονε 

και μ' απολησμονήσεις ,

στο σάβανό σου θα γινούν 

κεντίδια, σαν γυρίσεις ,

να κλάψουν δεκατέσσερις 

να μαραζώσουν χίλιοι 

για το κλειστά σου τα γκρενά 

τα μαραμένα χείλη... 

 άγγελος-Σεπτέμβρης του 2013