Ο γέρος του Μοριά στη Βουλή των Ελλήνων, το 2016

....σκαρώθηκε το 2012, εντούτοις δεν θ' άλλαζα ούτε γράμμα αν το 'φκιανα σήμερα 25 Μάρτη του 2016... 
Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Παιδάκι-σχολιαρόπαιδο απόξω απ' το Βαλτέτσι, 
σμίγει το γέρο του Μοριά στη δημοσιά στη μέση : 
-Άκουσες, καπετάνιε μου, τι λένε οι σπουργίτες , 
πως καζαντίζουν άρχοντες, λεφτάδες, τραπεζίτες
και το φτωχό το πόπολο κρυώνει και πεινάει
και τρώει το δάκρυ τ' αρμυρό με τον καημό προσφάι;
Άκουσες, καπετάνιε μου; Πεινά ο Ρωμιός ! Πεινάει !
....................................................................
Κι ο καπετάνιος δάκρυσε κι ο καπετάνιος κλαίει.
Τρέχει φορτσάτος στη Βουλή και στέκει και τους λέει :
-Χάνεται, σβηέται ο λαός και δεν τον συμπονείτε ;
Πάτε κι εσείς κι οι έδρες σας μουρτάτες, να χαθείτε!
Φωτιά, μπαρούτι και σπαθί, τον Έλληνα ανασταίνω,
τον παίρνω από τα Τάρταρα, στον ήλιο τον πηγαίνω!
Φωτιά, τσεκούρι στον κιοτή και στον προσκυνημένο!
.................................................................
Σαπούνι πιάνει και σκοινί και τρέμουνε τα δέντρα
τρέμουνε κι οι χοντρές κοιλιές και τα παχιά τα σβέρκα!
Βαριοί κι αν είναι απ' το φαϊ κι απ' τα γερά μπαξίσια,
μισούς κρεμάει στο Σύνταγμα, πενήντα στα Πατήσια
κι αλείφει κι άλλους κάμποσους με πούπουλα και πίσσα.
ά. - λεύτερη Πίνδος

Κορμιά . . .

 Κορμιά  μακάρια, καμωμένα

ωσάν σπαθιά αρχαγγελικά, 

που σμίγετε και γίνεστε ένα 

για να καείτε στη φωτιά,

 

κορμιά όλο χάρη, γυμνασμένα 

κορμιά φιδίσια εφηβικά, 

κορμιά για πάντα δικασμένα  

σε πάλη αιώνια, τη χαρά 

 

του Έρωτα να δοξολογείτε 

που 'ναι η Ουσία της ζωής

αφού σε πλήρη ανέχεια είτε

μ' έχος πλουσίου, κοντολογίς

 

ζωή θα πει να γίνονται ένα, 

δυό που αγαπιούνται αληθινά, 

κορμιά μακάρια, καμωμένα 

ωσάν σπαθιά αρχαγγελικά, 

 

εις τους αιώνας των αιώνων 

και πέρα απ' το διηνεκές 

όλα θα σβήσουν κι εσείς μόνο  

άστρο κι ανθός και λυκαυγές 

 

θα λάμπετε του Νέου Ανθρώπου, 

τη Φύση που -μονάχα αυτή-

τρανή εκκλησιά θα κάμει, όπου

θεό θα υψώνει το κορμί...! 

ά. 

Στους αγερμούς . . .

ΣΤΟΥΣ ΑΓΕΡΜΟΥΣ...
...πήρα προχτές το λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών, "προσφορά" μεγάλης φυλλάδας....
...στη σελ. 48, με το που το άνοιξα, πέφτω στη λέξη "αγερμός"...!!!....αγερμός = η εκδήλωση κατά την οποία ομάδα ατόμων επισκέπτεται σπίτια συγχωριανών, για να τους ευχηθεί με κατάλληλα άσματα υγεία και ευτυχία!!!..την ώρα που ξεφύλλιζα το λεξικό, έπιασε τ' αυτί μου δίπλα, συζήτηση -λίγων ευτυχώς, που όμως υπάρχουν κι αυτοί- βαρβάρων, για τους πρόσφυγες που θά 'ρθουν εδώ λίγο έξω απ' τα Γιάννενα στο κέντρο υποδοχής, και "..θα μας κλέβουν τιμαλφή και ζώα(!!!) και θα βιάζουν τις γυναικες"....ένας κόσμος για τα πανηγύρια, απ' τη μία ...κι απ' την άλλη, στα χέρια μου μέσα, στις άκρες των δαχτύλων μου, το πανηγύρι της Γλώσσας , της Ελληνικής Γλώσσας....πήγα μετά στο σπίτι κι έκανα στιχο τη λέξη που πριν ειχα απολάψει...έτσι, σαν κρασί που δεν πρόλαβα πριν να πιω, στο πανηγύρι τ' ασκόλαστο της Γλώσσας μας, της αιώνιας Γλώσσας...

ΣΤΟΥΣ ΑΓΕΡΜΟΥΣ
Χειμώνιαζε, παιδιά στους αγερμούς
πηγαίναμε, κι ας βόγκαγε ο αγέρας
μες στο χιονιά, κι εγιάτρευαν καημούς
στο διάβα, οι ψαλμουδιές μας, της εσπέρας,

κι εψήλωνε των χωριανών ο νους
άστρο στο φως που εθάμπωνε της μέρας.
Χειμώνιαζε, παιδιά στους αγερμούς
πηγαίναμε, κι ευώδαγε ο αγέρας...
ά. -λεύτερη Πίνδος - 21 Μάρτη του 2016

...αγερμοί, όμως, καθώς λέει το εξαιρετικό λεξικό, είναι και τα άσματα τα ίδια που τραγουδιούνται στις εκδηλώσεις αυτες...όπως τα κάλαντα....

Σάββατο βράδυ μου "έμορφο"....

...700 σκηνές των 6 ατόμων,από απόψε θα θα γιομίσουν πρόσφυγες ,λίγο έξω απ' τα Γιάννενα...σημειωτέον οι νύχτες στο Γιαννιώτικο οροπέδιο είναι χειμωνιάτικες ως και πέρα το Μάη...  

"Σάββατο βράδυ μου έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη"
Γιαννιώτικο Μαρτιάτικο στη μέση στα βουνά,
άλλο Βασίλη να σε λέν' και Θόδωρα κι Ανέστη,
κι άλλο Αμπάρ, Χαλίντ, Γιασίντ, και Σάλεμ και Φετφά

στους πέντε ανέμους σε σκηνή, το χνώτο σου για ζέστη
να στρέφεις στα παιδάκια σου στο χώμα χαμηλά.
"Σάββατο βράδυ μου έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη"
Γιαννιώτικο Μαρτιάτικο στη μέση στα βουνά.
ά. -19 Μάρτη του 2016 - λεύτερη Πίνδος

Ενρίκο Καρούζο

https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...Σαν σήμερα, 18 Μάρτη του 1902, o Iταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που η φωνή του αποτυπώνεται σε δίσκο γραμμοφώνου...Κάπνιζε 60 τσιγάρα την ημέρα και κρεμούσε φιλέτα αντζούγιας στον λαιμό του σαν φυλαχτό για να προστατεύει τη φωνή του...  

ΕΝΡΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ
Φιλέτα αντζούγιας στον λαιμό για φυλαχτό κρεμούσες,
να μένει κρούσταλλο η φωνή, καμπάνα στον αγέρα,
Ενρίκο που αποκλειστικά για το τραγούδι εζούσες, 
μ' όλο που εξήντα κάπνιζες τσιγάρα την ημέρα. 

Μισόν αιώνα έζησες ,κι αυτόν, Ενρίκο, σκάρτο,
ζωή ωσάν του σανιδιού τη δόξα: θεατράλε.
"-Αντίο μία μπέλλα Νάπολη" ,ένα ζεστό Σαββάτο,
άδοντας μέσα σου, έκανες θριαμβικό φινάλε...
ά.

...Σαν σήμερα, 18 Μάρτη του 1902, o Iταλός τενόρος Ενρίκο Καρούζο γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που η φωνή του αποτυπώνεται σε δίσκο γραμμοφώνου. Σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Μιλάνο ηχογραφεί δέκα άριες και εισπράττει το σεβαστό ποσό των 5.000 δολαρίων...
...αντιγράφω απ' το ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ / OLDBOOKS.GR :Ο Ενρίκο Καρούζο γεννήθηκε το 1873 και πέθανε το 1921 σε ηλικία 48 ετών από βρογχοπνευμονία. Κάπνιζε 60 τσιγάρα την ημέρα και κρεμούσε φιλέτα αντζούγιας στον λαιμό του σαν φυλαχτό για να προστατεύει τη φωνή του. Ήταν ένας από τους πλέον διάσημους τενόρους στην ιστορία του λυρικού θεάτρου. Υπήρξε ο δημοφιλέστερος τραγουδιστής σε οποιοδήποτε ύφος στις δυο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα...

Η φωνή του Άγγελου Σικελιανού

...σαν σήμερα , το 1884, γεννήθηκε ο μέγας Άγγελος Σικελιανός...στο  βίντεο, ακουγεται η στεντόρεια φωνή του....
Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ
Ω!πού 'ναι οι βάρδοι οι ασώπαστοι,οι αγκρέμιστοι γιγάντοι,
πού 'ναι οι τρανοί οι τελάληδες, οι μύστες της φυλής,
να πλάσουν Νόημα-Οδηγητή και Στίχο-Ιεροφάντη, 
έρμε λαέ, απ' τα Τάρταρα, γρικώντας να εγερθείς;

Τώρα, αλαλάζουν, της οκάς τσουτσέκια στις οθόνες
και κύνες νάνοι ημίαιμοι Κ-υ-νοβουλευτικοί,
τηράει με πόνο ο Όμηρος, μακριάθε απ' τους αιώνες
και σπάει τη λύρα την ιερή με πάταγο βαρύ !

Κι ωστόσο, αλήθεια, είναι φορές που κάτι στον αγέρα,
κάτι βαρύ, μυριόστομο απ' τα μάκρη του ουρανού,
βογκάει "καμπάνες βροντερές, ηχήστε πέρα ως πέρα",
κι ω! είν' η φωνή η στεντόρεια του Σικελιανού,

βογκάει στη μνήμη του λαού, καθάρια οπού 'ναι κρήνη
βρυσούλα τρισχιλιόχρονη να πίνεις σαν διψάς,
κι ο βόγκος γίνεται φωτιά, τρανή φωτιά, γιαγκίνι,
να καίονται τ' αλαλάζοντα τα κύμβαλα μεμιάς,

να ξελωβιάζονται τ' αυτιά ν' ακούν τ' ορθό το πρέπον,
τ' άξιο, το μέγα, το εθνικό, το μείζον , το αληθές,
των Αρλεκίνων οι άναρθρες κραυγές και των Νενέκων
στο βρόντο ανάκουστες να ηχούν ,γελαστικές κι αχνές.
..........................................................................
Έτσι λογιέται ο ποιητής : σ' όλα τρανός και μέγας,
στο μπόι,στο λάμπος,στη θωριά, στην πένα, στη φωνή,
κρούσταλλο διάφανο άσωστο νεράκι κρύο της Νέδας,
ρυθμό να δίνει, αγαλλιασμό, δροσούλα και ζωή.
ά. - λεύτερη Πίνδος

....στο αποκάτω βίντεο, ακούγεται η φωνή του Άγγελου Σικελιανού...φωνή Στεντόρεια...φωνή αντρίκεια...φωνή-σήμαντρο του Άθω...φωνή ν' ακούει σήμερα ο Ρωμηός πριν πέσει για ύπνο και να ξεπλένει τ' αυτιά του απ' τη λώβα του ηχητικού αχταρμά των κολοκάναλων (=αυγινή/πρωινή τηλεμαλάκυνση δήθεν ενημέρωση, μεσημβρινή κουτσομπολοκαφρίλα, βραδινή Πρετεντοροσαβούρα )... κάθε γενιά έχει ΚΑΙ τις φωνές που της αξίζουν...παλιά: Σικελιανός, Μινωτής, Μπιθικώτσης κ.λ ...τώρα : Βλαβιανο-Χωμενίδηδες, Μπέζο-Φιλιππίδηδες, Ρεμο-Πλουταρχίδηδες κ.λ ΄, με μια λέξη Αρχ@@ίδηδες δηλαδή...

Ω! νύχτες κρύες

 

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou?fref=nf

...νύχτες-ποτάμια ανθρώπινου πόνου...νύχτες- μαχαίρια...
http://www.epiruspost.gr/…/k…/36965-2016-03-11-20-09-41.html  

Ω ! νύχτες κρύες των λυγμών, των τραγουδιών,
νύχτες καράβια του καημού, νύχτες-μαχαίρια,
νύχτες των άσωστων ανθρώπινων παθών, 
νύχτες-καρφιά στων προδομένων τ' άδεια χέρια, 

φεύγετε χάνεστε σαν ίσκιοι στα βουνά
σαν του πελάου σκορπάτε τ' αφρισμένο κύμα
πότε χαράζετε ανθισμένη Πασχαλιά
πότε μια κρύα ερημωμένη Χιροσίμα, 

κι οι μέρες φεύγουν σαν πουλιά,κι αλιά απ' αυτόν
που δεν βαφτίζει τους χειμώνες καλοκαίρια,
ω ! νύχτες κρύες των λυγμών, των τραγουδιών,
νύχτες καράβια του καημού, νύχτες-μαχαίρια.
ά. - λεύτερη Πίνδος - 12 Μάρτη του 2016

Το δέντρο στο Μακρονήσι

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1040409592685435&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

Το δέντρο απόξω από το σπίτι 
το 'χε φυτέψει ο πατέρας, 
ν' ακούει πώς φύσαγε τις νύχτες 
στο Μακρονήσι ο κρύος αγέρας, 

είχε ένα τέτοιο ολόιδιο τότες
εκεί που σπάγανε λιθάρια,
τους τήραε και βροχή κυλούσαν
δάκρυα τα έρμα του κλωνάρια,

και τους ψιθύριζε "κουράγιο"
κι "αγάντα σύντροφοι" με φόβο,
σαν το πουλί πέρα απ' το φράχτη
σαν πλοίο που στέκεται αρόδο

σαν τον σακάτη στο 'να πόδι
στο φεύγα της μαβιάς εσπέρας,
το δέντρο απόξω από το σπίτι
το 'χε φυτέψει ο πατέρας...
ά. - 2 Μάρτη του 2016 - λεύτερη Πίνδος
https://www.youtube.com/watch?v=wxFCs2IbX4A
https://www.youtube.com/watch?v=O0ojZWnqseo

Στου βράχου το ράγισμα

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...στη φωτογραφία του βίντεο, είναι ενα καλυβάκι άγιο , χτισμενο στου βραχου το ραγισμα...όποιος το 'χτισε και πρωτόκατσε εκεί μέσα, δεν μπορεί παρά ν' άγιασε μεσα του βαθιά ... δεν μπορεί παρά να 'παιρνε η καρδιά του ρυθμό απ' το πλαταγισμα των φτερών των πουλιών ,που ζυγιάζονταν εμπρός του, τόσο μα τόσο κοντά του!!!...δεν μπορεί παρά να 'νιωθε αδερφό τον ψηλό μεγαλο ουρανό, έτσι που κι οι δυο τους μόνοι και δυνατοί ηταν κάτω απ' των άστρων το φως, τις νυχτιές...
Θα μπορούσα να ζω
στης φλόγας την άνθιση,
σαν ο ήλιος μεθά
των ρόδων την άνοιξη... 

Θα μπορούσα να ζω
στoυ βράχου το ράγισμα,
στων φτερών των πουλιών
το πρώτο πλατάγισμα... 

Θα μπορούσα να ζω
στων άστρων τα δάκρυα,
στου μονάχου ουρανού
μια απόμερη άκρια....
ά. - λεύτερη Πίνδος

Στο καφενείο ,στους Χουλιαράδες...

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1039274019465659&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

...στο καφενείο στο χωριό, στα 1100 μετρα...δυο βήματα απ την εκκλησιά, με τους αγίους και τους αποθαμένους στο κοιμητήρι, τα ζωντανά παραδομένα στη γαλήνη του τοπίου, ρουφάνε μακάρια το μύρο και τον ίσκιο των Τζουμέρκων....
ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΔΕΣ, ΟΙ ΓΑΤΕΣ
Πλάι στην Αγια-Παρασκευή
στο καφενείο της Πόπης,
βρίσκει νερό ο περαστικός, 
γλυκιά ρετσίνα ο πότης,

βρίσκει μια στάλα φως, τ' οκνό
το σκοτεινό το δείλι,
στο ραγισμένο τ' άσβηστο
τ' Αη-Γιώργη το καντήλι,

βρίσκει ο Χριστός κι ο πλάτανος,
δροσούλα κι αντιστύλι
στο κρύο το ρακοπότηρο
στων χωριανών τ' αχείλι,

ώσπου στο μαύρο νύχτωμα,
στις αδειανές τις στράτες,
παντέρμες πια αλωνίζουνε
οι νηστικές οι γάτες,

"ευλογητός εί, Κύριε"
να ηχούν στο πέρασμά τους,
τα ερωτικά μακρόσυρτα
τα γουργουρίσματά τους,

να τις ζηλεύουν οι νεκροί
στο μνήμα όπου κοιμούνται,
μαργιόλες κι ακαμάτισσες
κι εφτάψυχες οπού 'ναι...
ά. - λεύτερη Πίνδος
φωτογραφία: Μενέλαος Συκοβέλλης

Μοντέστ Μουσόργκσκι

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...Ο Μουσόργκσκι πέρναγε μέρες και νύχτες, στο κακόφημο ταβερνείο «Μάλυ Γιαροσλάβετς» της Αγίας Πετρούπολης, πίνοντας μαζί με άλλους μποέμ απόκληρους, εξιδανικεύοντας τον αλκοολισμό του ως στάση εθιμική και στάση αισθητική. Ο Μουσόργκσκι δεν μπορούσε και δεν ήθελε να σταματήσει να πίνει!...

Μοντέστ Μουσόργκσκι, μουσικέ αλκοολικέ,
σε ταβερνεία παλιά που εσύχναζες κακόφημα,
τη βότκα -το 'ξερες- αν έκοβες ποτέ, 
η έμπνευσή σου ξεχαρβαλωμένο όχημα 

θά 'παυε κι ούτε που θα τράβαγε μπροστά
ξανά, και στην πεζότητα -ωιμέ- θα λίμναζες,
Μοντέστ Μουσόργκσκι , εσύ, τιτάνα μουσικέ,
σε ταβερνεία παλιά κακόφημα που εσύχναζες...
ά.

Κορίτσι με το ροζ το παντελόνι

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1037842469608814&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

http://allnews-epirus.blogspot.gr/2016/02/blog-post_694.html
Κορίτσι με το ροζ παλιό το παντελόνι
στην εθνική της Καλαμπάκας με τα Γιάννενα,
να 'χα κλωστίτσα να 'χα και γερό βελόνι
να 'ραβα στις πλατούλες σου φτερούγες κι άρμενα,

νά 'βγεις μεμιάς ψηλά μακριά  στην Ειδομένη,
να μη βαριοτυραγνιστείς στην κρύα την άσφαλτο,
γιατί από ευαίσθητο, είσαι -βλέπω- καμωμένη
μικρούλα μου, υλικό, φαίνεται που 'σαι άμαθο

στην ταλαιπώρια, τρυφερό μικρούλι αηδόνι,
με δυο ματάκια ωχρά της παγωνιάς κυκλάμινα,
κορίτσι με το ροζ παλιό το παντελόνι
στην εθνική της Καλαμπάκας με τα Γιάννενα...
ά. -26 Φλεβάρη του 2016
https://www.youtube.com/watch?v=bpPjlpIkKps

Σαν σήμερα, ο Καρλ κι ο Φρίντριχ

 

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=671939042865827&set=pb.100001492111524.-2207520000.1456053494.&type=3&theater

 https://www.alfavita.gr/…/san-simera-ekdidetai-gia-proti-fo…

... Πέρασαν εκατό κι εξήντα χρόνια
κι οχτώ -και μοιάζει να 'χει γίνει φέτο-
που ο Καρλ κι ο Φρίντριχ τύπωσαν μια μέρα
το Κομμουνιστικό το Μανιφέστο,

κι ακόμα οι προλετάριοι να ενωθούνε
κι ακόμα να σηκώσουνε κεφάλι
κι ακόμα να σαρώσουν και να λειώσουν
σαν φίδι τ' άτιμο το καπιτάλι...
ά. -λεύτερη Πίνδος-21 Φλεβαρη του 2016
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=671939042865827&set=pb.100001492111524.-2207520000.1456053494.&type=3&theater

Στέφανος Σκοπούλης : ο μπράτιμος των πέντε ανέμων

...μια  αναφορά στο Στεφανο Σκοπούλη, τον ορειβατη
που τελικά εμεινε αιώνια πάνω στα βουνά...μπράτιμος των πέντε ανέμων,"έφυγε" έτσι όπως θα 'θελε να "φύγει" ο καθείς που τα βουνά λατρεύει...
...ο γιατρός που δεν έπαιρνε φράγκο απ' τη φτωχολογιά, όπως έκανε παλιότερα κι ο άλλος γιατρός Σκοπούλης (συγγενής του), στα Γιάννενα....ο Στέφανος Σκοπούλης , που τον άνθρωπο αγάπαγε....
ο Στέφανος Σκοπούλης, που δέθηκε με τα βουνά και τη φύση, γιατί είχε μάθει από παιδί να ξεχωρίζει και ν' αγαπά τ' αληθινά σπουδαία...στις εξορμήσεις του με τον ορειβατικό, προτιμούσε να προπορεύεται, να βαδίζει ολομονάχος, για να γεύεται το μεγαλείο των βουνών ασυντρόφευτος κι άρα παίρνοντας απ' αυτά το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο συγκίνησης που θα μπορούσε....το πρόχειρο τραγούδι μου στο βιντεάκι , δυο κουβέντες που θα ' θελα να του 'λεγα στ' αυτί, αύριο στο ξόδι του...παραλλάζοντας (το έκανα ήδη στους στιχους που ακολουθούν) τους στιχους που ακούγονται στο τραγούδι,σε δεύτερο πρόσωπο....
ΜΠΡΑΤΙΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΝΕΜΩΝ
Βιός σου μονάχο της βροχής το κρύο το χάδι
και το κορμί σου ο μπράτιμος των πέντε ανέμων
κι η καλησπέρα των θλιμμένων χρυσανθέμων
Εσπερινό προτού σημάνουν στο σκοτάδι. 

Πλούτος δεν σ' έθελξε άλλος και περιουσία .
Έτσι σού ορίστη: στα βουνά με τ' άλλα ζούδια
του Πλάστη, τρέχοντας , του αιθέρα τα τραγούδια
γρικώντας, να νογάς του κόσμου την ουσία.
........................................­..................................
Βάστα, μανούλα-γης μου, τα περάσματά σου,
με του λαφιού τη βιάση ο ταπεινός να τρέχει
για να ομορφαίνει, για να υψώνεται, ν' αντέχει,
ώσπου μια αυγή να τον δεχτείς στην αγκαλιά σου.
ά. - λεύτερη Πίνδος

Μόνο να σ' αγαπάω . . .

https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou?fref=nf&pnref=story

...ένα τραγουδάκι μου, αμιξαριστο εντελώς και με τη φωνή σαν σε
live που λένε και στο χωριό μου...όπως το ηχογραφησαμε ψες αργά...
ΜΟΝΟ ΝΑ Σ' ΑΓΑΠΑΩ...
Στον ύπνο σου χιονίζει κι απόψε, καλή μου,
κι εγώ στα βλέφαρά σου πετώ, 
στην πόλη αυτή που μοιάζει με δίχτυ, μικρή μου,
πουλάκι είμαι χαμένο κι εγώ...

Πέφτει χιόνι στο μπαλκόνι,
'δές με στο τζάμι χτυπάω...
Μόνο να σ' αγαπάω έμαθα, μικρή μου...
Μη σκιάζεσαι το χιόνι...

Μονάχη σου μη μένεις, να βγαίνεις, καλή μου,
να τρως και να κοιμάσαι καλά,
κι εγώ θα σου μερώνω τον ύπνο, μικρή μου,
ν' αφήνεις μονάχα ανοιχτά...
ά.

Να τρών' τα πικροκλάρινα

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=108062495920154&set=a.108061485920255.11582.100001492111524&type=3&theater

...5 ωρες πριν...να τρεχεις δίπλα στη λίμνη,να τρως την παγωμένη τη βροχή κατευθείαν στο πετσί σου και να βλέπεις το αποπάνω εικονιζόμενο γκρίζο θάμα,το λουσμένο μες στην απόκοσμη αύρα της πεντατονίας που φυσάει βόρεια απ' το Πωγωνι, μισό τσιγάρο δρόμο... 

Σταχτιά και γκρίζα η συννεφιά
σταχτιά και γκρίζα η λίμνη, 
εδώ, στην τύχη ο Γιαραμπής 
τίποτε δεν αφήνει, 

ορθώνει ολόγυρα βουνά 
να μη ρημάζει ο κάμπος
τις μνήμες τις προγονικές 
και το παλιό το λάμπος, 

και ρίχνει ατέλειωτες βροχές 
και χιόνι-αμβροσία 
να τρών' τα πικροκλάρινα 
με την πεντατονία.... 

 ά. - λεύτερη Πίνδος

Οφέλια Κεϊρός

ΟΦΕΛΙΑ ΚΕΪΡΟΣ 

(Οφέλια Κεϊρός,η 19 χρονη -στην πρώτη γνωριμία τους- μούσα τού ποιητή Φερνάντο Πεσόα,του ποιητή με τα 73 ονόματα...οι ποιητές υπάρχουν χάρη στις ζωντανές μούσες τους)

Για σένα, Οφέλια Κεϊρός, μικρή

 Πορτογαλέζα αμάραντη κι αθώα, 

τις νύχτες πάνω απ' την Ιβηρική

πόσα ποτάμια πέρασε ο Πεσόα,

 και πεζολάτης έφτασε ως τ' Απένινα

στα ξέπλεκα μαλλιά σου τα εβένινα...!

Πικρό στο στόμα θα 'χε το κρασί,

κόντρα θα εδιάβηκε στον κρύο Γραίγο, 

στ' άστρα, για σένα,Οφέλια μικρή,

θα ορκίστηκε απάνω απ' το Τολέδο,

  

 με τα εβδομήντα τρία του τα ονόματα

φτερά ψηλά στους ώμους του θεόρατα!!!

ά. 14 Γενάρη του 2016

 

Οφέλια Κεϊρός, μικρή . . .

 
...Οφέλια Κεϊρός...η 19 χρονη -στην πρώτη γνωριμία τους- μούσα τού ποιητή Φερνάντο Πεσόα...του ποιητή με τα 73 ονόματα...

Είχα στο blog μου ένα κοντέρ . . .

..η σχωρεμένη -αγράμματη- μάνα, που από ένστικτο πάντα μ' ενθάρρυνε μικρόν στα πρώτα μου στιχογραψίματα...και με διάβαζε..και τωρα με διαβαζει, πάνω απ' τα σύννεφα...κι ας μη την έδειχνε ποτέ το κοντερ εδώ ακριβώς αποκάτω στο blog μου ετούτο, στο τελος της σελίδας...το οποίο κοντερ, τό κατήργησα-διέγραψα προχτες....αφού δεν μού 'δειχνε τη μάνα, δεν δούλευε καλά..

Είχα στο blog μου ένα κοντέρ, πού 'δειχνε τσάτρα-πάτρα 

και στο περίπου, από ποια της Γης περιοχή   

μπήκαν και με διαβάσανε -Βοστώνη, Αθήνα, Πάτρα, 

Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κιλκίς, Κομοτηνή- 

αλλά ποτέ δεν μου 'δειχνε τη σχωρεμένη μάνα 

που ανελλιπώς με διάβαζε απ' τα σύννεφα ψηλά, 

μια μέρα ζοχαδιάστηκα και το 'κλεισα για πάντα, 

τη μάνα αφού δεν μού 'δειχνε, δεν δούλευε καλά, 

διότι η μάνα ανέκαθεν, με διάβαζε με ζέση, 

γράμματα κι ας μην ήξερε, η μάνα απ' τα βουνά, 

απ' τα δεκάξι π' άρχισα να γράφω, "αυτό μ' αρέσει 

 -μού 'λεγε", "το χτεσ'νό, Αγγελή μ' , δεν τό 'γραψες  καλά!",  

 και μ' άλειφτε όταν έγραφα, φέτες με μαρμελάδα,

 και το σκυλί που αλύχταγε, το τάιζε να  σιωπά,

είχα στο blog μου ένα κοντέρ, τό 'κλεισα χτες για πάντα, 

τη μάνα αφού δεν μού 'δειχνε, δεν δούλευε καλά. 

ά. -9 Γενάρη του 2016

Μπαλάντα για το γείτονα

...μπαλάντα για το γείτονα....ο γείτονας, ζει σαράντα μετρα  παραπάνω   απ' το σπίτι της γυναίκας που εδώ και 30 χρόνια αγάπησε τρελά...παντρεμένος μ' άλλη, αυτός πια... παντρεμένη μ' άλλον ,κι αυτή που αγάπαγε.... με τις οικογένειές τους, αμφότεροι....αντικρυστά τα σπίτια τους... σαράντα μέτρα,κι ούτε....  

 Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ

Βγαίνει τις Κυριακές, πρωί,  

να πλύνει το μπαλκόνι, 
κι εσύ ρε καψογείτονα
πετάς σαν χελιδόνι 

μπαίνεις στα στήθια της βουτάς 

στον έμορφό της κόρφο 

και δέεσαι και κελαηδάς 

σαν μοναχός στον όρθρο,

και που λαλάς δε σε γρικά 
και που πονάς δε νιώθει  
είκοσι χρόνια στη φωτιά 
σε ψήνει εκεινο το "όχι" ,

μαύρο κι έρμο χελιδόνι 
σίδερο ψηλά στ' αμόνι 

γείτονα που τον νταλκά 

λίμνη έκανες βαθιά,  

  κύμα πάνω κύμα κάτω 

πας τη γειτονιά στον πάτο, 

και κανέναν δε ρωτάς, 

εισαι αντάρτης-έρωτας   

με φουσεκλίκια σταυρωτά 

εφτά ανεπίδοτα φιλιά

είκοσι χρόνια στο κλαρί   

χωρίς μιαν ώρα ανακωχή, 
  

μισός λειωμένος σαν κερί 
μισός χωμένος στο Δαφνί.

...................................... 

  Εσύ 'σουνα ασπούδαχτος 

κι εκείνη είχε προσόντα, 

μπορούν μαζί, ρε γείτονα, 

πουλάκι μ' ανακόντα;;;;   

 ά. - λεύτερη Πίνδος

Τα ιδιότροπα άλογα

  

 ΤΑ ΙΔΙΟΤΡΟΠΑ ΑΛΟΓΑ

Τα ιδιότροπα άλογα 
δεν έχουν γλιτωμό,
σπάνε τα χαλινάρια τους 
και πέφτουν στο γκρεμό, 

σαράντα νύχτες πέφτουνε 
σαράντα οργιές βαθιά 
σαράντα μαύρα χώνονται 
στ' αστήθι τους σπαθιά, 

φωτίζουν καθώς σβήνουνε, 
το μαύρο ουρανό. 
Τα ιδιότροπα άλογα 
δεν έχουν γλιτωμό. 
ά. 

http://gr.rbth.com/…/bisotski_o_athanato_roso_trobadoyro_19…..Βλαντίμιρ Βισότσκι , μέγας Ρώσος τραγουδοποιός...όπως όλοι οι αληθινοί καλλιτεχνες, δεν ποίησε το έργο του , αλλά το βίωσε, κάηκε σαν λαμπάδα, πέθανε στα 42 του από συνδυασμό αλκοόλ και μορφίνης...Τα Ιδιότροπα Άλογα, είναι η ζωή του συμπυκνωμενη σ' ενα τραγούδι...και το προφήτεμα του θανάτου του..

Απ' την Καμάρα μην περνάς . . .

  

   

Τι θέλεις πες μου και περνάς  απ' την Καμάρα , φως μου,

μικρή μου αγγελοκάμωτη,  μοσκοβολιά του δυόσμου;

 Zηλεύουνε τα μάρμαρα το φέγγος της ματιάς σου 

 μελαγχολούνε οι πεσσοί με την κορμοστασιά σου,

 

 κι όλο φοβάμαι σαν περνάς,τη δύστυχη αψίδα, 

 της κουρελιάζεις το ηθικό,της παίρνεις κάθε ελπίδα,

 των οματιών της σκιάζομαι μην πάρει μάνι-μάνι 

κι απ' την απελπισία της βουτήξει στο λιμάνι...

Αχ! τους αρμούς της Πλάσης γύρνα κοίτα τους 

πώς τρίζουν σαν σε βλέπουν απ' τη ζήλεια τους! 

Αν σ' έκανε η μάνα σου, σαν οπτασία ωραία,

γίνε και μεγαλόψυχη,μωρό μου, με τ' αρχαία,

 απ' την Καμάρα σαν περνάς,για λίγο ν' ασχημαίνεις,

 αλλιώς απ' άλλο πέρασμα, σπίτι σου να πηγαίνεις,

 

γιατί φοβάμαι σαν περνάς ,τη δύστυχη αψίδα, 

 της κουρελιάζεις το ηθικό,άπονη δεσποινίδα

φοβάμαι και τα νιάτα μου, μην έβγω μάνι-μάνι  

στη φεγγαρόστρατα ο τρελός μια νύχτα πυροφάνι..

Μ'  αρρώστησες κι ούτε γιατρό δεν ρώτησα 

μικρή μελαχρινή Σαλονικιώτισσα... 

ά. -7 Γενάρη του 2016 

  

Στην Τσιμισκή, ο Έρωτας

ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Α! η νύχτα ,η τρίσβαθη η νυχτιά, μικρό μου,πώς σου μοιάζει, 
στ' Αποσπερίτη το χρυσό μαχαίρι σαν σφαδάζει, 
ξέπλεκα αυτή, ξέπλεκα εσύ, τα μαύρα σας μαλλάκια
τα ρίχνετε στα Γιάννενα,να τα 'χω για σκαλάκια 

 νά 'ρχομαι  Δρίσκο, Γρεβενά,Βέροια, Σαλονίκη, 
 ω! θά 'ρθω απόψε,μάτια μου,μη λείψεις απ' το σπίτι,  
στην Τσιμισκή στον  Έρωτα δεν δίνουν φράγκο νοίκι
όσοι αγαπάνε  και γυρνούν σαν τρελαμένοι λύκοι.

Α! η νύχτα η τρίσβαθη η νυχτιά, μικρό μου,πώς σου μοιάζει, 
μέσα σου σαν θα χάνομαι, κι ας σβήσω δεν με νοιάζει, 
μισή γκαζιά, σαν αγαπάς , ο κόσμος όλος κι όλος, 
δώδεκα ευρώ πετρέλαιο κι εφτά τσιγάρα δρόμος 

Γιάννενα, Δρίσκο, Γρεβενά,Βέροια, Σαλονίκη, 
έρχομαι απόψε, μάτια μου, σαν άστρο απ' το φεγγίτη,  
στην Τσιμισκή ο  Έρωτας  δεν παίρνει φράγκο νοίκι,
πουλιά είναι εκείνοι που αγαπούν και τρελαμένοι λύκοι

ά. - 2 Γενάρη του 2016