Το δέντρο στο Μακρονήσι

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1040409592685435&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

Το δέντρο απόξω από το σπίτι 
το 'χε φυτέψει ο πατέρας, 
ν' ακούει πώς φύσαγε τις νύχτες 
στο Μακρονήσι ο κρύος αγέρας, 

είχε ένα τέτοιο ολόιδιο τότες
εκεί που σπάγανε λιθάρια,
τους τήραε και βροχή κυλούσαν
δάκρυα τα έρμα του κλωνάρια,

και τους ψιθύριζε "κουράγιο"
κι "αγάντα σύντροφοι" με φόβο,
σαν το πουλί πέρα απ' το φράχτη
σαν πλοίο που στέκεται αρόδο

σαν τον σακάτη στο 'να πόδι
στο φεύγα της μαβιάς εσπέρας,
το δέντρο απόξω από το σπίτι
το 'χε φυτέψει ο πατέρας...
ά. - 2 Μάρτη του 2016 - λεύτερη Πίνδος
https://www.youtube.com/watch?v=wxFCs2IbX4A
https://www.youtube.com/watch?v=O0ojZWnqseo

Στου βράχου το ράγισμα

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...στη φωτογραφία του βίντεο, είναι ενα καλυβάκι άγιο , χτισμενο στου βραχου το ραγισμα...όποιος το 'χτισε και πρωτόκατσε εκεί μέσα, δεν μπορεί παρά ν' άγιασε μεσα του βαθιά ... δεν μπορεί παρά να 'παιρνε η καρδιά του ρυθμό απ' το πλαταγισμα των φτερών των πουλιών ,που ζυγιάζονταν εμπρός του, τόσο μα τόσο κοντά του!!!...δεν μπορεί παρά να 'νιωθε αδερφό τον ψηλό μεγαλο ουρανό, έτσι που κι οι δυο τους μόνοι και δυνατοί ηταν κάτω απ' των άστρων το φως, τις νυχτιές...
Θα μπορούσα να ζω
στης φλόγας την άνθιση,
σαν ο ήλιος μεθά
των ρόδων την άνοιξη... 

Θα μπορούσα να ζω
στoυ βράχου το ράγισμα,
στων φτερών των πουλιών
το πρώτο πλατάγισμα... 

Θα μπορούσα να ζω
στων άστρων τα δάκρυα,
στου μονάχου ουρανού
μια απόμερη άκρια....
ά. - λεύτερη Πίνδος

Στο καφενείο ,στους Χουλιαράδες...

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1039274019465659&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

...στο καφενείο στο χωριό, στα 1100 μετρα...δυο βήματα απ την εκκλησιά, με τους αγίους και τους αποθαμένους στο κοιμητήρι, τα ζωντανά παραδομένα στη γαλήνη του τοπίου, ρουφάνε μακάρια το μύρο και τον ίσκιο των Τζουμέρκων....
ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΔΕΣ, ΟΙ ΓΑΤΕΣ
Πλάι στην Αγια-Παρασκευή
στο καφενείο της Πόπης,
βρίσκει νερό ο περαστικός, 
γλυκιά ρετσίνα ο πότης,

βρίσκει μια στάλα φως, τ' οκνό
το σκοτεινό το δείλι,
στο ραγισμένο τ' άσβηστο
τ' Αη-Γιώργη το καντήλι,

βρίσκει ο Χριστός κι ο πλάτανος,
δροσούλα κι αντιστύλι
στο κρύο το ρακοπότηρο
στων χωριανών τ' αχείλι,

ώσπου στο μαύρο νύχτωμα,
στις αδειανές τις στράτες,
παντέρμες πια αλωνίζουνε
οι νηστικές οι γάτες,

"ευλογητός εί, Κύριε"
να ηχούν στο πέρασμά τους,
τα ερωτικά μακρόσυρτα
τα γουργουρίσματά τους,

να τις ζηλεύουν οι νεκροί
στο μνήμα όπου κοιμούνται,
μαργιόλες κι ακαμάτισσες
κι εφτάψυχες οπού 'ναι...
ά. - λεύτερη Πίνδος
φωτογραφία: Μενέλαος Συκοβέλλης

Μοντέστ Μουσόργκσκι

 https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou…

...Ο Μουσόργκσκι πέρναγε μέρες και νύχτες, στο κακόφημο ταβερνείο «Μάλυ Γιαροσλάβετς» της Αγίας Πετρούπολης, πίνοντας μαζί με άλλους μποέμ απόκληρους, εξιδανικεύοντας τον αλκοολισμό του ως στάση εθιμική και στάση αισθητική. Ο Μουσόργκσκι δεν μπορούσε και δεν ήθελε να σταματήσει να πίνει!...

Μοντέστ Μουσόργκσκι, μουσικέ αλκοολικέ,
σε ταβερνεία παλιά που εσύχναζες κακόφημα,
τη βότκα -το 'ξερες- αν έκοβες ποτέ, 
η έμπνευσή σου ξεχαρβαλωμένο όχημα 

θά 'παυε κι ούτε που θα τράβαγε μπροστά
ξανά, και στην πεζότητα -ωιμέ- θα λίμναζες,
Μοντέστ Μουσόργκσκι , εσύ, τιτάνα μουσικέ,
σε ταβερνεία παλιά κακόφημα που εσύχναζες...
ά.

Κορίτσι με το ροζ το παντελόνι

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1037842469608814&set=a.139421992784204.26009.100001492111524&type=3&theater

http://allnews-epirus.blogspot.gr/2016/02/blog-post_694.html
Κορίτσι με το ροζ παλιό το παντελόνι
στην εθνική της Καλαμπάκας με τα Γιάννενα,
να 'χα κλωστίτσα να 'χα και γερό βελόνι
να 'ραβα στις πλατούλες σου φτερούγες κι άρμενα,

νά 'βγεις μεμιάς ψηλά μακριά  στην Ειδομένη,
να μη βαριοτυραγνιστείς στην κρύα την άσφαλτο,
γιατί από ευαίσθητο, είσαι -βλέπω- καμωμένη
μικρούλα μου, υλικό, φαίνεται που 'σαι άμαθο

στην ταλαιπώρια, τρυφερό μικρούλι αηδόνι,
με δυο ματάκια ωχρά της παγωνιάς κυκλάμινα,
κορίτσι με το ροζ παλιό το παντελόνι
στην εθνική της Καλαμπάκας με τα Γιάννενα...
ά. -26 Φλεβάρη του 2016
https://www.youtube.com/watch?v=bpPjlpIkKps

Σαν σήμερα, ο Καρλ κι ο Φρίντριχ

 

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=671939042865827&set=pb.100001492111524.-2207520000.1456053494.&type=3&theater

 https://www.alfavita.gr/…/san-simera-ekdidetai-gia-proti-fo…

... Πέρασαν εκατό κι εξήντα χρόνια
κι οχτώ -και μοιάζει να 'χει γίνει φέτο-
που ο Καρλ κι ο Φρίντριχ τύπωσαν μια μέρα
το Κομμουνιστικό το Μανιφέστο,

κι ακόμα οι προλετάριοι να ενωθούνε
κι ακόμα να σηκώσουνε κεφάλι
κι ακόμα να σαρώσουν και να λειώσουν
σαν φίδι τ' άτιμο το καπιτάλι...
ά. -λεύτερη Πίνδος-21 Φλεβαρη του 2016
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=671939042865827&set=pb.100001492111524.-2207520000.1456053494.&type=3&theater

Στέφανος Σκοπούλης : ο μπράτιμος των πέντε ανέμων

...μια  αναφορά στο Στεφανο Σκοπούλη, τον ορειβατη
που τελικά εμεινε αιώνια πάνω στα βουνά...μπράτιμος των πέντε ανέμων,"έφυγε" έτσι όπως θα 'θελε να "φύγει" ο καθείς που τα βουνά λατρεύει...
...ο γιατρός που δεν έπαιρνε φράγκο απ' τη φτωχολογιά, όπως έκανε παλιότερα κι ο άλλος γιατρός Σκοπούλης (συγγενής του), στα Γιάννενα....ο Στέφανος Σκοπούλης , που τον άνθρωπο αγάπαγε....
ο Στέφανος Σκοπούλης, που δέθηκε με τα βουνά και τη φύση, γιατί είχε μάθει από παιδί να ξεχωρίζει και ν' αγαπά τ' αληθινά σπουδαία...στις εξορμήσεις του με τον ορειβατικό, προτιμούσε να προπορεύεται, να βαδίζει ολομονάχος, για να γεύεται το μεγαλείο των βουνών ασυντρόφευτος κι άρα παίρνοντας απ' αυτά το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο συγκίνησης που θα μπορούσε....το πρόχειρο τραγούδι μου στο βιντεάκι , δυο κουβέντες που θα ' θελα να του 'λεγα στ' αυτί, αύριο στο ξόδι του...παραλλάζοντας (το έκανα ήδη στους στιχους που ακολουθούν) τους στιχους που ακούγονται στο τραγούδι,σε δεύτερο πρόσωπο....
ΜΠΡΑΤΙΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΝΕΜΩΝ
Βιός σου μονάχο της βροχής το κρύο το χάδι
και το κορμί σου ο μπράτιμος των πέντε ανέμων
κι η καλησπέρα των θλιμμένων χρυσανθέμων
Εσπερινό προτού σημάνουν στο σκοτάδι. 

Πλούτος δεν σ' έθελξε άλλος και περιουσία .
Έτσι σού ορίστη: στα βουνά με τ' άλλα ζούδια
του Πλάστη, τρέχοντας , του αιθέρα τα τραγούδια
γρικώντας, να νογάς του κόσμου την ουσία.
........................................­..................................
Βάστα, μανούλα-γης μου, τα περάσματά σου,
με του λαφιού τη βιάση ο ταπεινός να τρέχει
για να ομορφαίνει, για να υψώνεται, ν' αντέχει,
ώσπου μια αυγή να τον δεχτείς στην αγκαλιά σου.
ά. - λεύτερη Πίνδος

Μόνο να σ' αγαπάω . . .

https://www.facebook.com/AgelosPapagewrgiou?fref=nf&pnref=story

...ένα τραγουδάκι μου, αμιξαριστο εντελώς και με τη φωνή σαν σε
live που λένε και στο χωριό μου...όπως το ηχογραφησαμε ψες αργά...
ΜΟΝΟ ΝΑ Σ' ΑΓΑΠΑΩ...
Στον ύπνο σου χιονίζει κι απόψε, καλή μου,
κι εγώ στα βλέφαρά σου πετώ, 
στην πόλη αυτή που μοιάζει με δίχτυ, μικρή μου,
πουλάκι είμαι χαμένο κι εγώ...

Πέφτει χιόνι στο μπαλκόνι,
'δές με στο τζάμι χτυπάω...
Μόνο να σ' αγαπάω έμαθα, μικρή μου...
Μη σκιάζεσαι το χιόνι...

Μονάχη σου μη μένεις, να βγαίνεις, καλή μου,
να τρως και να κοιμάσαι καλά,
κι εγώ θα σου μερώνω τον ύπνο, μικρή μου,
ν' αφήνεις μονάχα ανοιχτά...
ά.

Να τρών' τα πικροκλάρινα

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=108062495920154&set=a.108061485920255.11582.100001492111524&type=3&theater

...5 ωρες πριν...να τρεχεις δίπλα στη λίμνη,να τρως την παγωμένη τη βροχή κατευθείαν στο πετσί σου και να βλέπεις το αποπάνω εικονιζόμενο γκρίζο θάμα,το λουσμένο μες στην απόκοσμη αύρα της πεντατονίας που φυσάει βόρεια απ' το Πωγωνι, μισό τσιγάρο δρόμο... 

Σταχτιά και γκρίζα η συννεφιά
σταχτιά και γκρίζα η λίμνη, 
εδώ, στην τύχη ο Γιαραμπής 
τίποτε δεν αφήνει, 

ορθώνει ολόγυρα βουνά 
να μη ρημάζει ο κάμπος
τις μνήμες τις προγονικές 
και το παλιό το λάμπος, 

και ρίχνει ατέλειωτες βροχές 
και χιόνι-αμβροσία 
να τρών' τα πικροκλάρινα 
με την πεντατονία.... 

 ά. - λεύτερη Πίνδος

Οφέλια Κεϊρός

ΟΦΕΛΙΑ ΚΕΪΡΟΣ 

(Οφέλια Κεϊρός,η 19 χρονη -στην πρώτη γνωριμία τους- μούσα τού ποιητή Φερνάντο Πεσόα,του ποιητή με τα 73 ονόματα...οι ποιητές υπάρχουν χάρη στις ζωντανές μούσες τους)

Για σένα, Οφέλια Κεϊρός, μικρή

 Πορτογαλέζα αμάραντη κι αθώα, 

τις νύχτες πάνω απ' την Ιβηρική

πόσα ποτάμια πέρασε ο Πεσόα,

 και πεζολάτης έφτασε ως τ' Απένινα

στα ξέπλεκα μαλλιά σου τα εβένινα...!

Πικρό στο στόμα θα 'χε το κρασί,

κόντρα θα εδιάβηκε στον κρύο Γραίγο, 

στ' άστρα, για σένα,Οφέλια μικρή,

θα ορκίστηκε απάνω απ' το Τολέδο,

  

 με τα εβδομήντα τρία του τα ονόματα

φτερά ψηλά στους ώμους του θεόρατα!!!

ά. 14 Γενάρη του 2016

 

Οφέλια Κεϊρός, μικρή . . .

 
...Οφέλια Κεϊρός...η 19 χρονη -στην πρώτη γνωριμία τους- μούσα τού ποιητή Φερνάντο Πεσόα...του ποιητή με τα 73 ονόματα...

Είχα στο blog μου ένα κοντέρ . . .

..η σχωρεμένη -αγράμματη- μάνα, που από ένστικτο πάντα μ' ενθάρρυνε μικρόν στα πρώτα μου στιχογραψίματα...και με διάβαζε..και τωρα με διαβαζει, πάνω απ' τα σύννεφα...κι ας μη την έδειχνε ποτέ το κοντερ εδώ ακριβώς αποκάτω στο blog μου ετούτο, στο τελος της σελίδας...το οποίο κοντερ, τό κατήργησα-διέγραψα προχτες....αφού δεν μού 'δειχνε τη μάνα, δεν δούλευε καλά..

Είχα στο blog μου ένα κοντέρ, πού 'δειχνε τσάτρα-πάτρα 

και στο περίπου, από ποια της Γης περιοχή   

μπήκαν και με διαβάσανε -Βοστώνη, Αθήνα, Πάτρα, 

Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κιλκίς, Κομοτηνή- 

αλλά ποτέ δεν μου 'δειχνε τη σχωρεμένη μάνα 

που ανελλιπώς με διάβαζε απ' τα σύννεφα ψηλά, 

μια μέρα ζοχαδιάστηκα και το 'κλεισα για πάντα, 

τη μάνα αφού δεν μού 'δειχνε, δεν δούλευε καλά, 

διότι η μάνα ανέκαθεν, με διάβαζε με ζέση, 

γράμματα κι ας μην ήξερε, η μάνα απ' τα βουνά, 

απ' τα δεκάξι π' άρχισα να γράφω, "αυτό μ' αρέσει 

 -μού 'λεγε", "το χτεσ'νό, Αγγελή μ' , δεν τό 'γραψες  καλά!",  

 και μ' άλειφτε όταν έγραφα, φέτες με μαρμελάδα,

 και το σκυλί που αλύχταγε, το τάιζε να  σιωπά,

είχα στο blog μου ένα κοντέρ, τό 'κλεισα χτες για πάντα, 

τη μάνα αφού δεν μού 'δειχνε, δεν δούλευε καλά. 

ά. -9 Γενάρη του 2016

Μπαλάντα για το γείτονα

...μπαλάντα για το γείτονα....ο γείτονας, ζει σαράντα μετρα  παραπάνω   απ' το σπίτι της γυναίκας που εδώ και 30 χρόνια αγάπησε τρελά...παντρεμένος μ' άλλη, αυτός πια... παντρεμένη μ' άλλον ,κι αυτή που αγάπαγε.... με τις οικογένειές τους, αμφότεροι....αντικρυστά τα σπίτια τους... σαράντα μέτρα,κι ούτε....  

 Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ

Βγαίνει τις Κυριακές, πρωί,  

να πλύνει το μπαλκόνι, 
κι εσύ ρε καψογείτονα
πετάς σαν χελιδόνι 

μπαίνεις στα στήθια της βουτάς 

στον έμορφό της κόρφο 

και δέεσαι και κελαηδάς 

σαν μοναχός στον όρθρο,

και που λαλάς δε σε γρικά 
και που πονάς δε νιώθει  
είκοσι χρόνια στη φωτιά 
σε ψήνει εκεινο το "όχι" ,

μαύρο κι έρμο χελιδόνι 
σίδερο ψηλά στ' αμόνι 

γείτονα που τον νταλκά 

λίμνη έκανες βαθιά,  

  κύμα πάνω κύμα κάτω 

πας τη γειτονιά στον πάτο, 

και κανέναν δε ρωτάς, 

εισαι αντάρτης-έρωτας   

με φουσεκλίκια σταυρωτά 

εφτά ανεπίδοτα φιλιά

είκοσι χρόνια στο κλαρί   

χωρίς μιαν ώρα ανακωχή, 
  

μισός λειωμένος σαν κερί 
μισός χωμένος στο Δαφνί.

...................................... 

  Εσύ 'σουνα ασπούδαχτος 

κι εκείνη είχε προσόντα, 

μπορούν μαζί, ρε γείτονα, 

πουλάκι μ' ανακόντα;;;;   

 ά. - λεύτερη Πίνδος

Τα ιδιότροπα άλογα

  

 ΤΑ ΙΔΙΟΤΡΟΠΑ ΑΛΟΓΑ

Τα ιδιότροπα άλογα 
δεν έχουν γλιτωμό,
σπάνε τα χαλινάρια τους 
και πέφτουν στο γκρεμό, 

σαράντα νύχτες πέφτουνε 
σαράντα οργιές βαθιά 
σαράντα μαύρα χώνονται 
στ' αστήθι τους σπαθιά, 

φωτίζουν καθώς σβήνουνε, 
το μαύρο ουρανό. 
Τα ιδιότροπα άλογα 
δεν έχουν γλιτωμό. 
ά. 

http://gr.rbth.com/…/bisotski_o_athanato_roso_trobadoyro_19…..Βλαντίμιρ Βισότσκι , μέγας Ρώσος τραγουδοποιός...όπως όλοι οι αληθινοί καλλιτεχνες, δεν ποίησε το έργο του , αλλά το βίωσε, κάηκε σαν λαμπάδα, πέθανε στα 42 του από συνδυασμό αλκοόλ και μορφίνης...Τα Ιδιότροπα Άλογα, είναι η ζωή του συμπυκνωμενη σ' ενα τραγούδι...και το προφήτεμα του θανάτου του..

Απ' την Καμάρα μην περνάς . . .

  

   

Τι θέλεις πες μου και περνάς  απ' την Καμάρα , φως μου,

μικρή μου αγγελοκάμωτη,  μοσκοβολιά του δυόσμου;

 Zηλεύουνε τα μάρμαρα το φέγγος της ματιάς σου 

 μελαγχολούνε οι πεσσοί με την κορμοστασιά σου,

 

 κι όλο φοβάμαι σαν περνάς,τη δύστυχη αψίδα, 

 της κουρελιάζεις το ηθικό,της παίρνεις κάθε ελπίδα,

 των οματιών της σκιάζομαι μην πάρει μάνι-μάνι 

κι απ' την απελπισία της βουτήξει στο λιμάνι...

Αχ! τους αρμούς της Πλάσης γύρνα κοίτα τους 

πώς τρίζουν σαν σε βλέπουν απ' τη ζήλεια τους! 

Αν σ' έκανε η μάνα σου, σαν οπτασία ωραία,

γίνε και μεγαλόψυχη,μωρό μου, με τ' αρχαία,

 απ' την Καμάρα σαν περνάς,για λίγο ν' ασχημαίνεις,

 αλλιώς απ' άλλο πέρασμα, σπίτι σου να πηγαίνεις,

 

γιατί φοβάμαι σαν περνάς ,τη δύστυχη αψίδα, 

 της κουρελιάζεις το ηθικό,άπονη δεσποινίδα

φοβάμαι και τα νιάτα μου, μην έβγω μάνι-μάνι  

στη φεγγαρόστρατα ο τρελός μια νύχτα πυροφάνι..

Μ'  αρρώστησες κι ούτε γιατρό δεν ρώτησα 

μικρή μελαχρινή Σαλονικιώτισσα... 

ά. -7 Γενάρη του 2016 

  

Στην Τσιμισκή, ο Έρωτας

ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Α! η νύχτα ,η τρίσβαθη η νυχτιά, μικρό μου,πώς σου μοιάζει, 
στ' Αποσπερίτη το χρυσό μαχαίρι σαν σφαδάζει, 
ξέπλεκα αυτή, ξέπλεκα εσύ, τα μαύρα σας μαλλάκια
τα ρίχνετε στα Γιάννενα,να τα 'χω για σκαλάκια 

 νά 'ρχομαι  Δρίσκο, Γρεβενά,Βέροια, Σαλονίκη, 
 ω! θά 'ρθω απόψε,μάτια μου,μη λείψεις απ' το σπίτι,  
στην Τσιμισκή στον  Έρωτα δεν δίνουν φράγκο νοίκι
όσοι αγαπάνε  και γυρνούν σαν τρελαμένοι λύκοι.

Α! η νύχτα η τρίσβαθη η νυχτιά, μικρό μου,πώς σου μοιάζει, 
μέσα σου σαν θα χάνομαι, κι ας σβήσω δεν με νοιάζει, 
μισή γκαζιά, σαν αγαπάς , ο κόσμος όλος κι όλος, 
δώδεκα ευρώ πετρέλαιο κι εφτά τσιγάρα δρόμος 

Γιάννενα, Δρίσκο, Γρεβενά,Βέροια, Σαλονίκη, 
έρχομαι απόψε, μάτια μου, σαν άστρο απ' το φεγγίτη,  
στην Τσιμισκή ο  Έρωτας  δεν παίρνει φράγκο νοίκι,
πουλιά είναι εκείνοι που αγαπούν και τρελαμένοι λύκοι

ά. - 2 Γενάρη του 2016

Πυρετός

Το 'ξερε δεν θα στέριωνε ποτέ και πουθενά, 

σαν το δροσάτο εγύρναγε το κύμα της θαλάσσης, 

μια βλάβη -ανήκεστη θαρρείς- στα εγκεφαλικά 

τα κύτταρα, τού αλλοίωνε των νεύρων τις συνάψεις 

κι ήθελε σφόδρα ν' αγαπά και να τον αγαπούν 

βαθιά, τρελά, παράφορα, συνέχεια και με πάθος, 

αληθινά, ανυπόκριτα, και, κατά το δοκούν, 

ποτέ όμως κτητικά -αυτό το θεωρούσε λάθος- 

με πυρετό ακατέβατο λοιπόν τριάντα εννιά, 

αγάπαγε,αγαπιότανε, επί μονίμου βάσης. 

Το 'ξερε δεν θα στέριωνε ποτέ και πουθενά, 

σαν το δροσάτο εγύρναγε το κύμα της θαλάσσης. 

ά. - 6 Γενάρη του 2016

Οι Άγιοι στον τόπο μου

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ  

Οι Άγιοι στον τόπο μου 

είναι αισθηματίες, 

δεν τους χωράνε οι εκκλησιές

κι οι αγιογραφίες. 

Τη νύχτα , τα γλυκά τους αμαρτήματα 

παντιέρες στην αστροφεγγιά κρεμάνε,  

τη μέρα, στ' ανθισμένα τους τα μνήματα 

βαρύ ρακί τις μνήμες κοινωνάνε, 

κι ύστερα με το τσίπουρο στα χείλη,

πλάι στις οξιές,το παγωμένο δείλι,

φυτεύουν την αγάπη στα βουνά, 

τ' αγέννητα να βγούνε τα παιδιά 

αντάρτες, σαν καρπίσει ο Έρωτας.   

Οι Άγιοι στον τόπο μου,  

σαλπάρουν στο Ζαγόρι,

κι οργώνουν τα Βαλκάνια

με πέτρινο βαπόρι.  

ά. -λεύτερη Πίνδος- 5 Γενάρη του 2016 

Στο πάρκο του Θερβάντες-Ναύπακτος,30 Δεκέμβρη του 2015

....όπου χτες 30 του Δεκεμβρη, περαστικός στις 3 το μεσημεράκι απ' την πανέμορφη Ναύπακτο, βρεθηκα στο πάρκο του Θερβάντες...κι άμα φωτογραφισα τον Σπανιόλο γιγαντα του πνεύματος, ανηφορίζοντας συναντησα μια κυρούλα την ωρα που χωνόταν σ' ενα αμάξι, κουβαλώντας 2-3 λαμπάδες κι ένα μπουκάλι λάδι...προφανώς πήγαινε στην εκκλησιά να ..ταχτοποιήσει το προγραμματισμένο της αλισβερίσι με τους Αγίους...πέντε βηματα παρακάτω, ο Άγιος του πνεύματος, ο μέγας Θερβάντες, ολομόναχος κι ωραία παραδομένος στον άνεμο, στο κύμα και στη  μοναξιά των  Αιώνιων Ρομαντικών Τρελών Της Πέννας....θά 'ρθει -σκέφτηκα- καιρός , που σ' όλη τη Γης, αυτούς και μόνο τους παγκόσμιους Άγιους θα προσκυνάμε: τον Θερβάντες, τον Όμηρο,τον Γκαίτε,τον Παγκανίνι,τον Πλάτωνα,τον Νταβίντσι...

  
Κυρά μου Ναυπακτιώτισσα, 

πού πας με τις λαμπάδες 

και με το λάδι στον τορβά

να κάνεις τεμενάδες 

στην Παναγιά και στο Χριστό 

και στους Αγίους Πάντες; 

Άμε στο μικρολίμανο 

στο πάρκο του Θερβάντες   

να προσκυνήσεις το Υψηλό, 
το Φως,τ' Άφθαρτο Πνεύμα, 

να δεις πώς κάνει ο γίγαντας 

Σπανιόλος στ' άστρα νεύμα  

να φέγγουν να συντρέχουνε 

την έρμη ανθρωπότη, 

-φτωχό από λάσπη και καημούς 

αιώνιο Δον Κιχώτη-  

να περπατάει  στα σκοτεινά

στο Γραίγο και στο κύμα

πότε σε μάχη κι όλεθρο

πότε σε μέγα βήμα,   

Σωκράτης, Γκαίτε,Πλάτωνας,  

Νταβίντσι, Παγκανίνι,   

πίσω απ' του Ομήρου τον ντορό 

να φτάνει ως τη Σελήνη, 

αυτή η έρμη η ασκόλαγη  

η λάμπουσα ανθρωπότης,

αυτός ο τάλας ο άνθρωπος 

ο μέγας Δον Κιχώτης,  

που τυραγνιέται , ανθοβολά

κι αγιάζει μες στο μόχθο 

κι ύστερα πάλι ορθόψηλα 

στου Οράματος τον όχτο  

προφήτης, μύστης , δαίμονας, 

κι αρχάγγελος , χορεύει, 

πέφτει, ματώνει, γδέρνεται,

και πάλι ορθός παλεύει, 

μέχρι στης Μοίρας να χαθεί 

τις άγιες Συμπληγάδες. 

Κυρά μου Ναυπακτιώτισσα, 

πού πας με τις λαμπάδες....; 

ά. -30 Δεκέμβρη του 2015 - Ναύπακτος