Στο σπίτι του Άγγελου Σικελιανού

...στη Λευκάδα,στο σπίτι/μουσείο,του Άγγελου Σικελιανού,στο πλάι του Ποιητή...αμέσως μετά από τρέξιμο,ώστε να κουβαλάω στο πετσί τον αέρα της Λευκαδίτικης Φύσης,που έθρεψε την Ποίηση του Μεγάλου Αλαφροϊσκιωτου....
Α! εδώ, αλαφροϊσκιωτε,στο σπίτι που εγεννήθης,
κι η σαρμανίτσα σου, άγγελο σ' εθώρει αστραφτερό
το πρώτο βράδυ που έγειρες εντός της κι εκοιμήθης
και Φως το δώμα εγιόμισες,απόκοσμο, ιερό....

Εδώ,που τις ογρές νυχτιές,το κύμα ακουρμαινόσουν
κι ως την αυγή τού εζήταγες Στίχο-κεροδοσιά,
έτσι που απ' τα μικράτα σου,Απολλώνιος υψωνόσουν
Ιεροφάντης με,τρανού Ποιητή,αρματωσιά....

Εδώ,που βάγια η Όστρια,κι η Νύχτα παραμάνα,
το νάμα σ' εκοινώναγαν της Φύσης το ιερό
με του πελάου τον ψίθυρο,με του βουνού το μάνα ,
με τ' αηδονιού το λάλημα το πρώτο τ' αυγινό.....

Εδώ,μπήκα προσκυνητής,σεμνά αλαφροπατώντας,
όπως πατάει στη σκήτη του ο Αγιορείτης μοναχός,
όπως πατάει κι ο πρόσφυγας στον τόπο του γυρνώντας
μες στων προγόνων να λουστεί τ' ανέσπερο το Φως...

...Κι όπως το πάτωμα έτριξε,σου ετάραξα τον ύπνο,
κι άμα απ' το βύθος σου έβγηκες,το βλέμμα αστραφτερό
στης Ρωμιοσύνης το 'ριξες τα κρύα σκοτάδια,λύχνο,
να βρει ο Ρωμιός το βήμα του στο δίσεχτο καιρό!

Του κάκου,νάνος ο Ρωμιός, σ' απύθμενο πηγάδι
χρόνους εκαταβούλιαζε,παρίας πια θλιβερός.
Τα μάτια σου έκλεισες ξανά,εγύρισες στον Άδη.
Θαμπό,το Λευκαδίτικο εστραφτάλισε το Φως...
ά. -Λευκάδα-29 Αυγούστου του 2019  

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/aggelos_sikelianos/alafroiskiwtos.htm

Η μικρή Δανάη (της 25χρονης πια,θυγατέρας μου Δανάης)

 

(...το σκάρωσα , στίχους-μουσική, τη μέρα που γεννήθηκε η κόρη μου Δανάη : 11 Γενάρη του 2001...στην πάνω-πάνω εκτέλεση, πιάνο παίζει ο Παναγιώτης Βούλγαρης και τραγουδάει η Ντίνα Γιακουμάκου...στην ακριβώς επόμενη, το τραγούδι ακούγεται απ' τη χορωδία Αλεξανδρούπολης...) 

Μες στα δάση χάνεται και πάει,

σαν την αστερόσκονη σκορπάει

κι όλο  σεργιανάει

η μικρή Δανάη...

Είναι των πουλιών η πριγκιπέσα,

αρμενίζει στα ποτάμια μέσα

και λαμποκοπά

σαν μικρή θεά...

Σ' άγνωστα  γυρίζει  μονοπάτια,

για  να  βρει  του  ήλιου  τα  παλάτια

κι  όλο  τραγουδάει 

η μικρή  Δανάη...

Είναι  του  βουνού  η  νεραϊδούλα,

κάθε  νύχτα  ντύνεται  νυφούλα,

 πλάι  στο  βοριά

που  την  αγαπά... 

στίχοι-μουσική : Άγγελος Παπαγεωργίου

ερμηνεία : Ντίνα Γιακουμάκου

πιάνο: Παναγιώτης Βούλγαρης

Στη Γύρα, με το Σικελιανό...

..στη Γύρα,στη Λευκάδα,εμπρός μου στην παραλία,ο 70χρονος κυρ-Δημήτρης,φτυστός ο Λευκαδίτης ποιητής Άγγελος Σικελιανός(στα 70 του)...πιασαμε κουβεντα..."-Κύριε Άγγελε" του 'λεγα εγω...
...Στου καιρού τη φύρα,
με πικρόν καφέ,
σ' εύρηκα στη Γύρα,
Σικελιανέ, 

γαλανό το κύμα
στου πελάου τη μέση,
δυο στιχάκια χύμα
μου 'δωσες πεσκέσι:

"-Στο μεγάλο όρθρο
της στερνής αυγής,
άμα σ' εύρει ολόρθο
ο Δρεπανιστής,

στον αιώνα ,π'ήμα
θα 'ρθεί να σου γράψει
ο βοριάς στο κύμα
που θα σε σκεπάσει,

μια φορά γεννιέσαι,
μια σε παίρνει η γη,
κοίτα ν' αγαπιέσαι
στη μικρή ζωή,

το 'γραψε ο Πολέμης,
το 'πε ο Καζαντζάκης,
άλλοθι δεν έχεις,
κοίτα μην την πάθεις!"
...................................
Δυο πουλιά που ήπιαν
όσα είπες, Φως,
"-Τάδε έφη,είπαν,
Σικελιανός!",

στου Νοτιά με πήραν
τ' άσωστο γιορτάσι,
πάνω από τη Γύρα
άστραψε όλη η Πλάση...
ά. - Λευκάδα-28 Αυγούστου του 2019 

https://www.youtube.com/watch?v=I7lTG80O5Uc

Ένα παιδί, στη νύχτα μέσα που έκλαψε...

 ...ένα παιδί που 'κλαιγε μες στη νύχτα ψες λίγο πριν τα χαράματα, αργά κι επίμονα  με παράπονο ...λες κι έκλαιγε τη θνητή μοίρα,ολάκερης της ανθρωπινης φάρας,και μαζί του έκλαιγαν στο πλάι του τα δισεκατομμύρια ανθρώπων που διάβηκαν απ' ετούτον τον πλανητη κι εχάθηκαν.... 

...Ενα  παιδί,τη νύχτα εψές οπού 'κλαψε
κι ετάραξε των άστρων τη σιγή,
θαρρείς στη σαρμανίτσα  εσιγοθρήνησε
τη μοίρα των ανθρώπων τη θνητή,

γιατί δεν ήταν άξαφνο το κλάμα του
σαν θρήνος γοερός σπαραχτικός,
να ειπείς πως βγήκε μέσα απ' άσχημο όνειρο
ή πως το εθέρμανε άγριος πυρετός,

μα εφάνη πως μ' ένα παράπονο έκλαιγε,
σαν να 'χε στο πλευρό ανασηκωθεί
να βγάλει ένα αγκάθι που το αγκάθιζε
στη φτέρνα απ' όταν είχε γεννηθεί,

κι ωσάν μυριάδες να 'κλαιγαν στο πλάι του
ανθρώποι που 'χαν ζήσει και χαθεί
απ' του χαλκού τα χρόνια ως τα σήμερα
κι απ' του Πυρός τη γη ως το Δελχί,

κι άμα στο παραθύρι του εζύγωσα
κι είδα πως πλάι σ' ολόμαυρο κερί
εγώ ήμουν το παιδί στη νύχτα που 'κλαιγε
και τάραζε των άστρων τη σιγή,

ξύπνησα τη μανούλα στον Παράδεισο,
γάλα με μέλι μού 'φκιασε ζεστό,
κι εξέχασα τ' αγκάθι που μ' επόναγε,
κι έγειρα κι άλλαξα γλυκά πλευρό
να κοιμηθώ στου πόνου τα σκεπάσματα,
να πάω ,σαν φέξει η αυγούλα,στο σχολειό...
ά. -10 Οχτώβρη  του 2019

Λένε πως τάχα πέθανε ο Βαγγέλη-Χαλιγιάννης...

https://righter.gr/…/efyge-o-spoudeos-mousikos-vangelis-ch…/
..Λένε πως τάχα πέθανε ο Βαγγέλη-Χαλιγιάννης ,
ο μάστορας ο κλαριντζής ο Παρακαλαμιώτης,
ο Στέντορας του Πωγωνιού ο Χαλι-γιαν-αγιάννης,
ο κι απ' τον Πύρρο βασιλιά πιότερο Ηπειρώτης, 

ο που 'χε δάχτυλα γοργά σαν τον αχό της κάννης
και λαγαρό το παίξιμο ωσάν το φως της πρώτης
αχτίδας,που τον ταπεινό το γίγαντα της στάνης
τον μπιστικό ξυπνά, τρανός για νά 'βγει ηλιοπότης 

στα διάσελα και στους γκρεμούς ψηλά στο Μαυρονόρος
στους Ποντικάτες στο Δολό στη Λίμνη στο Τεριάχι,           

μα εψές τη νύχτα ο Θάνατος ο μέγας καϊμακάμης
'μπρός στο Βαγγέλη εχόρευε πρωτοπανηγυριώτης,
κι ας λέν' πως τάχα πέθανε ο Βαγγέλη-Χαλιγιάννης
ο κι απ' αυτούς τους Μολοσσούς πιότερο Ηπειρώτης.
ά. -17 Σεπτέμβρη του 2019-Χουλιαράδες

Τον έσωζε κυρίως η Τέχνη του

Τον έσωζε κυρίως η Τέχνη του,
γιατί σκεφτόταν "αφού πέρασα 
μέσα απ' των κοφτερών των λέξεων 
τις Συμπληγάδες τις θεόρατες,   

(των λέξεων που δε χωρατεύουνε 
μα δήμιος κι εφιάλτης γίνονται 
σ' αυτούς που τις μεταχειρίζονται
 με τρόπο σφαλερό κι ανάρμοστο) 

κι όχι μονάχα δε με λειώσανε
ανάμεσά τους όταν διάβαινα
γραφοντας στίχους ως το χάραμα,
αλλά σαν καραβιού,σφυρίζοντας,

αλέγρες κόρνες, μ' εχαιρέταγαν,
ωσάν ελάχιστη αναγνώριση
ότι σωστά κι ωραία κι ως έπρεπε
 πάντα τις μεταχειριζόμουνα 

 κι ότι τα μύχια τους νοήματα 
με σεβασμό τ' αντιμετώπιζα 
με ταπεινότητα κι ακρίβεια 
στ' άτεχνα-αναρχικά μου ποιήματα, 

αφού λοιπόν το σθένος έδειξα 
κι  άφοβα τόσα χρόνια εδιάβαινα
Των Λέξεων Το Μεγάλο Πέρασμα
που ολίγοι το περνούν αναίμακτα,

τότε τι τ' "άλλα" να μου κάμνουνε 
της μοίρας μου μα και της ζήσης μου, 
που  όσο κι αν πάντα είχα την έγνοια τους,
ωσάν τις λέξεις δεν μ' ενοιάξανε." 
ά. -7 Σεπτέμβρη του 2019 - Αντίπαξοι

Απτάλικο για τους νωθρούς γερόντους στη βροχή

...Για τους γερόντους που φορούν 
τ' ανάριχτα παλτά, 
σαν τη μεγάλη ασήκωτη 
βαριά τους μοναξιά, 
σαν τα βουνά που εδιάβηκαν 
σαν ήντουσαν παιδιά, 

θέλω να γράψω ένα κοφτό 
απτάλικο βαρύ 
να το χορεύει ο άνεμος 
το χιόνι κι η βροχή 
στις στράτες που διαβαίνουνε 
δυσκίνητοι νωθροί       (τη νύχτα μοναχοί)

οι γέροι με τ' ανάριχτα  
τα μάλλινα παλτά 
με  τα λερά τ' αχτένιστα
τα κάτασπρα μαλλιά  
και τα γιοφύρια τα χρυσά
στα δόντια τους τ' αριά. (στο στόμα τους βαθιά.)
ά. -5 Σεπτέμβρη 2019