Το Τετραβάγγελο

 Ο πρώτος απ' τ'  αριστερά 

που στέκει  ωσάν  μονάχος,

ήταν οσιομάρτυρας

και μάρτυράς μου ο Άθως.

 Έμαθε χίλια γράμματα

τη φτώχεια στα Τζουμέρκα,

με τετραβάγγελο ανοιχτό

στον  ήλιο και στην  πέτρα.

................................... 

Ο πρώτος απ'  τ'  αριστερά

μουστάκι  οπού  'χει  μαύρο,

για μάτια  είχε  δυο  πουλιά

και  για  καρδιά  ένα νάρδο. 

Πέρασε  -τι δεν πέρασε-

και του Χριστού τα Πάθη.

Σαν το πουλί λαβώθηκε 

σα ρόδο εμαράθη.

                                   ........................................

O πρώτος  απ'  τ'  αριστερά

του  κόσμου  ας είν'  του  κάτου,

τα μάτια του έχω μάτια μου

καρδιά μου την καρδιά του.

Και  που θωρώ το Ελληναριό

στ'  απόσπασμα στημένο

στον ίδιο τον καταχτητή

στο  σταυρωτή τον ξένο, 

και που  θωρώ τον  τόπο  μου 

-το μέγα  καλυβάκι-

Άη-Στράτη   και  Μακρόνησο,

από  την  Κω  ως  τη   Θράκη,

 

δεν φταίει που  'χω  για μάτια  μου

τα  μάτια  τα  δικά  του

και  για  καρδιά  στα  στήθια  μου

την  τρυφερή  καρδιά  του,

μα, φταίει εκείνο  τ' ανοιχτό

στον ήλιο  και  στην  πέτρα 

τ'  άγιο το Τετραβάγγελο

απάνω στα Τζουμέρκα.

Στον  ύπνο  μου  το  μελετώ,

στον  ξύπνο  μου  τ'  ανοίγω,

τ'  αγγίζω κι  απ'  του  κύρη  μου

το  μπόι  παίρνω λίγο.

 

Έχει την Πίνδο εξώφυλλο

ν'  αντέχει  στους  αιώνες,

κι έχει  μονάχα  ζωγραφιές,

τέσσερις  μόνο  εικόνες :

μιαν  άγια μάνα στα βουνά,

έναν λασπιάρη εργάτη,

το Διονύσιο Σολωμό

και του Θεού το μάτι.

Άγγελος 

31 Αλωνάρη του 2012

Οι δάσκαλοι που " φύγαν' " οι παλιοί . . .

Σήμερα, 5 του Οχτώβρη, είναι η ημέρα των εκπαιδευτκών. 

Γιορτάζουν οι δάσκαλοι. 

Το τραγούδι <<Οι  δάσκαλοι που  " φύγαν' " οι παλιοί >>,που ακούγεται κάνοντας κλικ ακριβώς  αποκάτω, αφιερωμένο σ' αυτούς, λοιπόν, κι ειδικότερα στους δασκάλους που σα λαμπαδίτσες κάηκαν παλιότερα,για το λαό και την Πατρίδα...

Οι δάσκαλοι που " φύγαν' ", οι παλιοί,
δέκα δραχμούλες παίρναν' όλες κι όλες.
Δουλεύανε Δευτέρα ως Κυριακή
κι από γιορτές δεν κάτεχαν και σκόλες.

Για τ' ακριβά, καίγονταν σαν κεριά,
τα νάματα του Έθνους τα σπουδαία
κι απ' την ψυχούλα τους, μ' απλοχεριά
δίναν' κομμάτια για μια Ελλάδα νέα.
..........................................
Οι δάσκαλοι που " φύγαν' ", οι παλιοί,
οι δάσκαλοι οι ακριβοί, οι αγαπημένοι,
Χρέος κι Όνειρο ξέραν' τι θα πει
κι ας μη ζούσαν ζωή ονειρεμένη.

Βγαίναν' με την κυρά τους αγκαζέ
κι είχανε σ' όλα σύστημα και τάξη.
Ψωνίζαν' στον μπακάλη βερεσέ
και ξεχρεώναν' πρώτη και δεκάξι.
............................................
Οι δάσκαλοι που " φύγαν' " οι παλιοί,
πασχίζανε με πάθος και μεράκι
κι είχαν σταυρό ψηλά στην κεφαλή,
σαν και του Ναζωραίου το γαϊδουράκι...

....Σταυρό, που σαν πεθαίνανε, στερνά,
στον τάφο οι δασκαλίνες τούς τον βάζαν'
κι άστραφτε η γύρω νέκρα κι η ερημιά, 
ώσπου τα κόκκαλά τους τ' άγια βγάζαν'! 

Άγγελος 
Μάρτης του 2001