Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Μια ψιλή και μια δασεία

 

Mια  ψιλή  και  μια  δασεία
Mια  ψιλή  και  μια  δασεία,
εξορία   στα  βουνά,
μακριά  απ'  τα  βιβλία,
μακριά  απ'  τα  σχολειά,

ψάχναν'  τον  Παπαδιαμάντη,
φώναζαν  τον  Παλαμά,
για  να  τις  φορέσουν   γάντι,
στις λεξούλες  σαν  παλιά. 
. ...................................
Moναχές  τους  τριγυρνούσαν,
ξεχασμένες  στα  βουνά,
σκουριασμένες  κορωνίτσες,
μισοφέγγαρα  σβηστά.  

Πίνανε  και  τραγουδούσαν
μ'  έναν  δάσκαλο  μαζί ,
του   Ρωμιού  το  "Υπερμάχω"
και  το  "Άξιον  Εστί" !
 ...................................
Την  ψιλή  τη  φάγαν'  ψύλλοι
πανεπιστημιακοί,
τη  δασεία  μες  στα  δάση,
δράκοι  εκσυγχρονιστικοί

και  το  δάσκαλο  δυο  σκύλοι,
από  ράτσα  γιάπικη ,
με  αξάν Κολωνακίου
και  κουλτούρα  γαλλική .
 .................................
..................................
Τραγουδάκι  μου,  σε  υψώνω
αεράκι  στα  βουνά,
αεράκι  ν'  ανεμίζεις 
μες  στου  Κάλβου  τα  μαλλιά,

τον  ντουνιά  να  ξεκουφαίνεις,
με  της  Πούλιας  τον  ζουρνά :
"-...Και  σαν  πρώτα  αντρειωμένη,
Γλώσσα  μου  Ρωμαίικια!
...Και  σαν πρώτα  αντρειωμένη,
χαίρε, ω  χαίρε  λευτεριά ! "